مزامیر فصح همگی ستایش خدا هستند، اما ۱۱۳ و ۱۱۷ با فراخوانی خاص هم «خادمان» فردی و سپس «همه ملت‌ها» برای ستایش خداوند آغاز می‌شوند. در این مزامیر، ما ستایش واقعی او را در چیزهایی مانند جلال دادن او به خاطر
پیامبری که یهوه او را برانگیخت، سفری به درون یک روح. معمولاً اولین اشاره به یک موضوع در کتاب مقدس، سرنخی از معنای آن می‌دهد، مانند «پیامبر». ابراهیم، اگرچه در انکار شرم‌آور همسرش گرفتار شد، اما نماینده خدا بود و باقی ماند.
او شما را یاری خواهد کرد. دعای من این است که خداوند به شما کمک کند کسانی که دل‌شکسته یا ناامید هستید، «چشمان خود را به عیسی بدوزید»، همانطور که آهنگ در پایان این مقاله می‌گوید. این پیامی است که خداوند اکنون برای شما دارد. کاری را که برای خداوند انجام می‌دهید، ادامه دهید.
کتاب مقدس سرشار از هشدارها در مورد رانده شدن از حضور خداست. آنقدر وحشتناک است که کلمات زیادی برای بیان این تجربه به کار می‌رود. کلمات کمتری برای توصیف متضاد آن وجود دارد: بهشت، فردوس و جلال. بیایید واقعیت‌های بهشت و جهنم را مقایسه کنیم.
کتاب‌های مقدس از خروج تا یوشع داستان چگونگی بیرون آوردن قوم اسرائیل توسط خدا از بندگی مصر و اعطای برکات سرزمین شگفت‌انگیزی را که به اجدادشان وعده داده بود، روایت می‌کنند. اسرائیلیان باید از داوری که خدا بر مصر می‌آورد نجات می‌یافتند.
خوراک دادن به 5000 نفر تنها معجزه اوست که در هر چهار انجیل گزارش شده است. این رویداد نمادی از خدمت زمینی اوست – نمادی و نمایشی کلاسیک از هویت، قدرت و هدف آمدن او. او آمد تا نان حیات ابدی را بدهد و خود آن نان باشد؛ تا تمام آنچه را که نمادین بود، به انجام رساند.
مزمور ۸۹ عهدی را که یهوه با داوود در ۲ سموئیل ۷:۴-۱۷ بست، بیان می‌کند. آیات ۳-۴ سوگند را تکرار می‌کنند که پادشاهی مسیح برای همیشه برقرار خواهد شد. در آیات ۷-۹، مسیح، به عنوان پسر، میراث وعده داده شده توسط خدا را اعلام کرد.
موسی فقط داستان‌هایی درباره خدای عبرانیان شنیده بود. او یهوه را شخصاً نمی‌شناخت. خدا مأموریت ویژه‌ای برای موسی داشت و می‌خواست با او رابطه‌ای داشته باشد. خداوند اولین ملاقات آنها را آغاز کرد، پس از آن موسی هرگز مثل قبل نشد. برای 40 سال بعد، هم درک او از خدا و هم صمیمیت او با
کتاب مقدس آدم را مرد خدا نمی‌نامد. آدم توانایی‌های زیادی داشت، از جمله نام‌گذاری حیوانات و مراقبت از باغ عدن. نژاد بشر با گناه آلوده شد، تحت ستم شیطانی. این منجر به سیل در روزگار نوح شد که توسط خدا بر تمام زمین آورده شد.
خداوند عیسی به ایمانداران گفت: «اینک، من همیشه با شما هستم، حتی تا پایان جهان» (متی 28:19) او وعده داد که «هر جا دو یا سه نفر به نام من جمع شوند، من در میان آنها هستم»
قابله‌هایی که خداترس بودند و عمداً از دستور فرعون برای کشتن نوزادان پسر در میان قوم خدا سرپیچی کردند. در فصل اول، قابله‌هایی را می‌یابیم که خداترس هستند و بنابراین از دستور فرعون برای کشتن مردان در میان قوم خدا سرپیچی کردند.
در حوزه روحانی، فرد مرده شروع می‌کند و زنده می‌شود: «و شما را که در خطاها و گناهان مرده بودید، زنده ساخت» (افسسیان ۲:۱ NKJV). در هر دو قلمرو، فرد باید زنده باشد تا بجنگد، و هرچه سالم‌تر یا قوی‌تر باشد، شانس بهتری دارد.
