واقعیت‌های بهشت و جهنم
اما آسمان‌ها و زمین که اکنون هستند، به همان کلام برای آتش روز داوری و هلاکت مردان بی‌دین ذخیره شده‌اند. – دوم پطرس ۳:۷ KJV
اما ما از کسانی نیستیم که به هلاکت بازمی‌گردند؛ بلکه از کسانی هستیم که برای نجات جان ایمان می‌آورند. – عبرانیان ۱۰:۳۹
جهنم، قبر، گودال، داوری، مجازات، هلاکت، آتش، عذاب‌ها، لعنت، مرگ دوم، دریاچه آتش: کتاب مقدس پر از هشدارها در مورد رانده شدن از حضور خداست. آنقدر وحشتناک است که کلمات زیادی برای بیان این تجربه استفاده می‌شود. کلمات کمتری برای توصیف متضاد آن وجود دارد: بهشت، فردوس و جلال. بیایید واقعیت‌های بهشت و جهنم را مقایسه کنیم.
واقعیت جهنم
وعظ در مورد جهنم و دریاچه آتش امروز محبوب نیست. مردم در مورد عواقب مرگ بی‌حال یا فریب‌خورده هستند. زنی که سبک زندگی‌اش به وضوح توسط رومیان ۱:۲۶ محکوم شده بود به من گفت: «ما همه فرزندان خدا هستیم.» پاسخ من در مورد آنچه باعث نابودی سدوم شد، به خوبی پذیرفته نشد. چه اتلاف زندگی، زیرا آتش ابدی برای انسان آماده نشده بود، بلکه برای شیطان و فرشتگانش (متی ۲۵:۴۱). ایمان ساده به آنچه کلام خدا می‌گوید، روح را از چنین سرنوشتی نجات می‌دهد. «خداوند ... نمی‌خواهد که کسی هلاک شود، بلکه همه به توبه برسند» (دوم پطرس ۳:۹). اما افسوس، «این است محکومیت، که نور به جهان آمد، و مردم تاریکی را بیشتر از نور دوست داشتند، زیرا اعمالشان بد بود» (یوحنا ۳:۱۹). کتاب مقدس در مورد واقعیت‌های جهنم و دریاچه آتش چه می‌گوید؟
هنگامی که داتان و ابیرام از رهبرانی که خدا برای هدایت قوم خود از مصر به سرزمین موعود منصوب کرده بود، شکایت کردند، آنها و هر آنچه به آنها تعلق داشت، زنده به گودال، یعنی جهنم، فرو رفتند (اعداد ۱۶:۲۴-۳۳). به آن «گودال بی‌انتها» یا هاویه (مکاشفه ۲۰:۳) گفته می‌شود. پس به نظر می‌رسد که جهنم در زمین قرار دارد، شاید در هسته جایی که گرانش زمین متمرکز است، جایی که هر راهی برای رفتن به بالاست، به طوری که یک گودال می‌تواند بی‌انتها در نظر گرفته شود.
در آینده، وحش و نبی دروغین در بازگشت مسیح زنده به «دریاچه آتش سوزان با گوگرد» انداخته خواهند شد (مکاشفه ۱۹:۲۰)، شبیه سرنوشت داتان و ابیرام. جهنم مکانی برای نگهداری مردگان است تا زمانی که با بدنی رستاخیز شده متحد شوند، زیرا شیطان، مرگ و خود جهنم، همراه با همه کسانی که نامشان در کتاب حیات نوشته نشده است، پس از داوری تخت سفید بزرگ پس از هزار سال سلطنت مسیح بر زمین، به دریاچه آتش انداخته خواهند شد (مکاشفه ۲۰:۱۰،۱۴-۱۵). این مرگ دوم است که چهار بار، همه در مکاشفه، ذکر شده است. مرگ اول ما را از خانواده و دوستانمان در این زمین جدا می‌کند؛ مرگ دوم ما را برای همیشه از خدا جدا می‌کند.
دانیال ۱۲:۲ به دو رستاخیز اشاره می‌کند: «بسیاری از کسانی که در خاک زمین خوابیده‌اند، بیدار خواهند شد، برخی برای حیات ابدی، و برخی برای شرم و خواری ابدی.» عیسی این را در یوحنا ۵:۲۹ توضیح می‌دهد، جایی که دو کلمه یونانی مختلف «انجام داده‌اند» ترجمه شده‌اند. «و (مردگان) بیرون خواهند آمد؛ کسانی که (poieo، یک عمل واحد از) نیکویی انجام داده‌اند، به رستاخیز حیات؛ و کسانی که (prasso، دائمی) شرارت انجام داده‌اند، به رستاخیز لعنت.» ایمان آوردن تنها «نیکویی» است که یک گناهکار می‌تواند در برابر خدا انجام دهد. ایمان نیاوردن به او «شرارت» است، خدا را دروغگو خواندن. رستاخیز اول همه کسانی را که «نیکویی انجام داده‌اند» متحد می‌کند تا برای همیشه با خدا در صلح و شادی باشند. رستاخیز دوم تنها به مرگ دوم برای همه کسانی که «شرارت انجام داده‌اند» منجر می‌شود. گریه و دندان قروچه خواهد بود. بنابراین همه کسانی که اکنون در جهنم هستند، با بدن رستاخیز خواهند یافت تا برای تمام ابدیت از حضور خداوند رانده شوند.
گرافیکی‌ترین توصیف جهنم از اشعیا است: «آنها بیرون خواهند رفت و به لاشه‌های مردانی که علیه من تجاوز کرده‌اند، نگاه خواهند کرد: زیرا کرم آنها نخواهد مرد، و آتش آنها خاموش نخواهد شد؛ و آنها برای تمام بشر نفرت‌انگیز خواهند بود» (اشعیا ۶۶:۲۴). آهنگی در مورد مردگان بود که ما در کودکی می‌خواندیم و با این جمله شروع می‌شد: «کرم‌ها داخل می‌شوند، کرم‌ها بیرون می‌آیند.» بقیه آهنگ حتی بدتر بود. با این حال، درست است که وقتی این بدن‌های ما می‌میرند، به طور طبیعی توسط «کرم‌ها» مصرف می‌شوند، و وقتی دیگر گوشتی برای مصرف نیست، کرم‌ها نیز می‌میرند. تمام می‌شود! وقتی عیسی در مورد آتش جهنم هشدار داد، او سه بار از این آیه اشعیا (مرقس ۹:۴۴،۴۶،۴۸) استفاده کرد تا بر وحشت محکوم شدن توسط خدا تأکید کند. مرگ دائمی خواهد بود: «کرم آنها نخواهد مرد»، و در عذاب: «آتش خاموش نمی‌شود.» پیشنهاد زندگی از مردگان داده شده است، اما بسیاری رد می‌کنند، و بنابراین آنها «با هلاکت ابدی از حضور خداوند مجازات خواهند شد» (دوم تسالونیکیان ۱:۹).
مفصل‌ترین توصیف جهنم در داستان مرد ثروتمند و ایلعازر (لوقا ۱۶:۱۹-۳۱) یافت می‌شود. این یک مثل نامیده نمی‌شود و ایلعازر به طور خاص نام برده شده است. توجه کنید که وقتی مرد ثروتمند مرد، خود را در جهنم یافت، کاملاً هوشیار، با استفاده کامل از قوای خود: حافظه، نگرانی ناگهانی برای دیگران، تمایل به تسلی از شعله عذاب‌آور، و هیچ امیدی به فرار. او نمی‌توانست این مکان را ترک کند. به نظر می‌رسید هیچ کس دیگری آنجا نبود، هیچ کس نمی‌توانست تسلی دهد. یک شکاف بزرگ او را از مکانی به نام «آغوش ابراهیم» جدا می‌کرد، مکانی که برای او برای همیشه غیرقابل دسترس بود. جهنم یک مهمانی بزرگ نیست. هیچ رفاقتی در میان کسانی که خدا را رد کرده‌اند وجود ندارد، و هیچ فرصت دومی نیست. هر کس در آنجا در همان وضعیتی است که عیسی بر صلیب بود: کاملاً تنها و رها شده در تاریکی.
برجسته‌ترین نمونه از یک شخص در جهنم، یهودای اسخریوطی است که با تجاوز «به جای خود رفت» (اعمال ۱:۲۵). یهودا پسر هلاکت نامیده می‌شود، شبیه به ضد مسیح که هنوز نیامده است (یوحنا ۱۷:۱۲، دوم تسالونیکیان ۲:۳). همه کسانی که در جهنم هستند در «هلاکت مردان بی‌دین» هستند، همانطور که آیه آغازین ما (دوم پطرس ۳:۷) نشان می‌دهد. هلاکت به معنای تباهی است. این از دست دادن ابدی روح را توصیف می‌کند. پایان یافتن در جهنم اتلاف زندگی است، زیرا انسان‌ها برای جلال و افتخار دادن به خدا آفریده شده‌اند، و خواست او نیست که کسی هلاک شود، «بلکه همه به توبه برسند» (دوم پطرس ۳:۹).
«مردگان خداوند را ستایش نمی‌کنند، و نه هیچ کس که به سکوت فرو می‌رود» (مزمور ۱۱۵:۱۷). در اینجا جنبه‌ای از جهنم وجود دارد که معمولاً در نظر گرفته نمی‌شود: بخشی از عذاب جهنم و دریاچه آتش، غیرممکن بودن ستایش خداوند است. اگر «سنگ‌های بی‌جان فوراً فریاد می‌زدند» تا او ستایش شود (لوقا ۱۹:۴۰)، پس برای مخلوقات تاج‌دار خدا که در جهنم ساکت شده‌اند، چگونه خواهد بود؟ چه گریه، چه غم برای آن مخلوقاتی که در این زندگی نتوانستند او را ستایش کنند، تا غیرممکن بودن آن را در ابدیت کشف کنند! درست است، هر زانویی در برابر او خم خواهد شد، و هر زبانی اعتراف خواهد کرد که عیسی مسیح خداوند است، برای جلال خدا پدر (فیلیپیان ۲:۱۰)، اما پس از رانده شدن از او، دیگر فرصتی برای احترام به او نخواهد بود.
واقعیت بهشت
اگر این توصیفات از جهنم و دریاچه آتش برای متقاعد کردن شما از واقعیت آنها کافی نیست، پس، به عنوان یک تضاد، در نظر بگیرید که بهشت چگونه خواهد بود.
«چشم ندیده، گوش نشنیده، و به دل انسان وارد نشده است، چیزهایی که خدا برای کسانی که او را دوست دارند آماده کرده است» (اول قرنتیان ۲:۹). ما اکنون به قربانی مسیح نگاه می‌کنیم و او را به خاطر آن دوست داریم. در زمان عهد عتیق، وقتی قوم خدا به زمانی نگاه می‌کردند که او برگزیده خود را می‌فرستاد تا همه چیز را درست کند، نوشته شده بود: «زیرا از آغاز جهان، مردان نشنیده‌اند، و با گوش درک نکرده‌اند، و چشم ندیده است، ای خدا، جز تو، آنچه او برای کسی که منتظر اوست آماده کرده است» (اشعیا ۶۴:۴). چیزهایی که خدا آماده کرده است آنقدر شگفت‌انگیز، آنقدر لذت‌بخش، و آنقدر پر از جلال هستند که حتی نمی‌توانیم آنها را تصور کنیم. حتی اکنون، «هر هدیه خوب و هر هدیه کامل از بالاست، و از پدر نورها می‌آید، که در او هیچ تغییری نیست، و نه سایه چرخشی» (یعقوب ۱:۱۷).
اگر هر چیز خوبی که از آن لذت می‌بریم از خدا می‌آید، حضور خود او چقدر شگفت‌انگیزتر خواهد بود! پولس مطمئن نبود که چگونه به آنجا رسید، اما به نوعی «او به فردوس برده شد و کلمات ناگفتنی را شنید» (دوم قرنتیان ۱۲:۴). در آنجا خدا هر اشکی را پاک خواهد کرد: «زیرا بره که در میان تخت است، آنها را تغذیه خواهد کرد، و آنها را به چشمه‌های آب زنده هدایت خواهد کرد: و خدا تمام اشک‌ها را از چشمان آنها پاک خواهد کرد ... و دیگر مرگ نخواهد بود، و نه غم، و نه گریه، و نه دیگر دردی نخواهد بود: زیرا چیزهای گذشته از بین رفته‌اند» (مکاشفه ۷:۱۷، ۲۱:۴). «در حضور تو کمال شادی است؛ در دست راست تو لذت‌ها برای همیشه است» (مزمور ۱۶:۱۱).
داوود گفت که خدا روح او را در جهنم رها نخواهد کرد، اما مردی که دلش با خدا بود، مطمئناً پس از مرگ به مکانی برای مجازات نرفت (اعمال ۱۳:۲۲؛ مزمور ۱۶:۱۰، ۲۳:۶). داوود، و همچنین تمام مقدسین عهد عتیق، به مکانی به نام «آغوش ابراهیم» رفتند (لوقا ۱۶:۲۲). عیسی به مجرم بر صلیب گفت که او در همان روز با او «در فردوس» خواهد بود.
هنگامی که او سه روز بعد به آسمان نزد پدر صعود کرد، «اسارت را به اسارت برد» (یوحنا ۲۰:۱۷؛ افسسیان ۴:۸). سپس همه کسانی که منتظر بودند – برای روزی که گناهانشان سرانجام نه تنها با قربانی‌های کفاره پوشانده شود، بلکه به طور کامل با قربانی مسیح برداشته شود – همراه با او صعود کردند. و از آن روز به بعد، همه کسانی که در مسیح عیسی «خوابیده‌اند» جایگاهی فوری در بهشت دارند. آنها اکنون «غایب از بدن» و «حاضر با خداوند» هستند، منتظر شیپوری که رستاخیز اول را اعلام خواهد کرد (دوم قرنتیان ۵:۸؛ اول تسالونیکیان ۴:۱۳-۱۸).
در طول رستاخیز اول، مقدسین زنده مسیح نیز برای بهشت آماده خواهند شد: «هنگامی که او ظاهر شود، ما مانند او خواهیم بود؛ زیرا او را همانطور که هست خواهیم دید (اول یوحنا ۳:۲). ما با کتان سفید پوشیده خواهیم شد، مانند پسر خدا ساخته خواهیم شد: «و به (همسر بره) عطا شد که با کتان ظریف، پاک و سفید آراسته شود: زیرا کتان ظریف، عدالت مقدسین است» (مکاشفه ۱۹:۸).
در حالی که میزبانانش هوسانا فریاد می‌زنند، از آسمان فرود می‌آید با مقدسین جلال‌یافته و فرشتگان حاضر، با فیض بر پیشانی‌اش، مانند هاله‌ای از جلال، عیسی «خاصان خود» را دریافت خواهد کرد. — اچ. ال. ترنر
بهشت خواهد بود یا جهنم؟
تثنیه ۳۰:۱۹ می‌گوید انتخاب با شماست: «من امروز آسمان و زمین را علیه شما شاهد می‌گیرم که زندگی و مرگ، برکت و لعنت را پیش روی شما گذاشته‌ام: بنابراین زندگی را انتخاب کنید.» نگذارید تاریکی راهنمای شما باشد، بلکه با یوشع بگویید: «اما من و خانواده‌ام، خداوند را خدمت خواهیم کرد» (یوشع ۲۴:۱۵).
توسط تام و سوزان استیر
