ثمرۀ روح‌القدس آن‌گونه که در مسیح دیده می‌شود
یکی از راه‌های بررسی ثمرۀ روح‌القدس، نگاه کردن به نُه ویژگی آن در شخص خداوند عیسی مسیح است. در او کمال این ثمره را می‌بینیم.
۱. محبت
«چون عیسی آنانی را که در جهان از آن او بودند دوست می‌داشت، ایشان را تا به آخر محبت نمود.» —یوحنا ۱۳:۱«همان‌گونه که پدر مرا دوست داشته است، من نیز شما را دوست داشته‌ام؛ در محبت من بمانید.» —یوحنا ۱۵:۹«پسر خدا، که مرا دوست داشت و خود را برای من فدا کرد.» —غلاطیان ۲:۲۰
محبت مسیح برای قوم خود چقدر عظیم است! این محبت او را واداشت تا خود را برای ما فدا کند. یک مرد ثروتمند ممکن است بخشی از ثروت خود را ببخشد، یک مرد با اقتدار دنیوی بزرگ ممکن است بخشی از آن اقتدار را به دیگران واگذار کند، اما نجات‌دهندۀ ما خود را بخشید. همان‌گونه که سرودی از بی. جی. هاردینگهام (۱۸۹۴-۱۹۷۳)، «خداوند عیسی، جان‌های ما چگونه پرستش می‌کنند،» می‌گوید: «تو هر آنچه را که محبت می‌توانست ببخشد، بخشیدی!»
چه کسی می‌تواند محبت پدر را برای پسر درک کند؟ با این حال، محبت او برای ما، قوم او، چنین است! این محبت هرگز از بین نخواهد رفت. او قوم خود را تا به آخر دوست دارد – نه فقط تا صلیب، بلکه حتی زمانی که ما را برای تمام ابدیت با خود دارد. «بیا، خداوند عیسی!» (مکاشفه ۲۲:۲۰).
۲. شادی
«در همان ساعت عیسی در روح شادمان شد و گفت: «ای پدر، ای خداوند آسمان و زمین، تو را می‌ستایم که این چیزها را از حکیمان و خردمندان پنهان داشتی و بر کودکان آشکار ساختی. آری، ای پدر، زیرا این‌گونه پسند تو بود.»» —لوقا ۱۰:۲۱«عیسی... به خاطر شادی‌ای که در پیش رویش بود، صلیب را تحمل کرد.» —عبرانیان ۱۲:۲
در لوقا ۱۰، خداوند عیسی از امتناع شهرهایی که قدرتمندترین کارهای او در آن‌ها انجام شده بود، از توبه سخن گفت. چقدر جدی. با این حال، او می‌تواند در روح (روح انسانی خود) شادمان شود و پدر را برای پنهان کردن این چیزها از حکیمان و خردمندان زمین، در حالی که آن‌ها را بر کودکان یا جوانان آشکار کرده است، ستایش کند. چه فیض شگفت‌انگیزی، که حقیقت شخص و کار او بر ما آشکار شده است!
در عبرانیان ۱۲ در مورد آن شادی‌ای که در پیش روی خداوند مبارک ما قرار داشت، و به خاطر آن صلیب را تحمل کرد، می‌آموزیم. این شادی چه بود؟ این شادی انجام ارادۀ پدرش و داشتن قوم خاص خود بود که برای خود فدیه شده بودند (رجوع کنید به تیطس ۲:۱۴).
تمایز قائل شدن بین شادی و خوشبختی مفید است. خوشبختی به شرایط بستگی دارد: وقتی اتفاقات خوب می‌افتد، ممکن است خوشحال باشیم؛ وقتی اتفاقات بد می‌افتد، ممکن است ناخوشایند باشیم. شادی، برعکس، به شرایط بستگی ندارد. خداوند با وجود طرد شدن، شادی دارد؛ او حتی در تحمل صلیب نیز شادی داشت. ای هم‌ایمان عزیز، ما نیز می‌توانیم با وجود درد یا شرایط دردناک، شادی داشته باشیم. بیایید چشمان خود را بر خداوند، منبع شادی خود، نگه داریم!
۳. صلح
«آرامش را برای شما به جا می‌گذارم؛ آرامش خود را به شما می‌دهم: نه آن‌گونه که دنیا می‌دهد، من به شما می‌دهم. دل شما مضطرب نشود و نترسد.» —یوحنا ۱۴:۲۷
«آرامش را برای شما به جا می‌گذارم.» ما معتقدیم که این همان آرامشی است که مسیح در صلیب برقرار کرد. کولسیان ۱:۲۰ می‌گوید: «با خون صلیب او صلح برقرار کرده است.»
خداوند صلح دوم ذکر شده در یوحنا ۱۴:۲۷ را «صلح من» می‌نامد، که از صلح شخصی او به عنوان مرد مبارک در این جهان سخن می‌گوید. او هرگز توسط شرایط آشفته نشد؛ پرهای او هرگز به هم نخورد – برای استفاده محترمانه از اصطلاح ما. او با صلح در این جهان راه می‌رفت، صرف نظر از شرایطی که با آن روبرو بود.
۴. بردباری
«فیلیپ به او می‌گوید: «خداوندا، پدر را به ما نشان ده و ما را بس است.» عیسی به او می‌گوید: «آیا این‌قدر مدت طولانی با شما بوده‌ام و تو مرا نشناخته‌ای، فیلیپ؟ هر که مرا دیده، پدر را دیده است؛ پس چگونه می‌گویی: «پدر را به ما نشان ده؟»» —یوحنا ۱۴:۸-۹
خداوند عیسی چه صبری نسبت به شاگردان و رهبران مذهبی که با او مخالفت می‌کردند، نشان داد! در اینجا خداوند افسوس می‌خورد که پس از سه و نیم سال، فیلیپ هنوز او را نمی‌شناخت. با صبر فراوان، خداوند به آموزش او و سایر شاگردان ادامه داد.
بردباری خداوند به میزان زیادی به قوم زمینی او اسرائیل نشان داده شد، حتی زمانی که آن‌ها سعی می‌کردند او را در کلامش به دام بیندازند (مرقس ۱۲:۱۳؛ لوقا ۱۱:۵۴)، او را رد کردند (یوحنا ۱:۱۱، ۱۵:۱۸؛ متی ۲۳:۳۷)، او را به داشتن دیو متهم کردند (یوحنا ۷:۲۰، ۸:۴۸)، و سعی کردند او را بکشند (لوقا ۴:۲۸-۳۰؛ یوحنا ۸:۵۹، ۱۰:۳۱).
۵. مهربانی
«و جذامی‌ای نزد او آمد و التماس‌کنان و بر زانو افتاده به او گفت: «اگر بخواهی، می‌توانی مرا پاک کنی.» اما عیسی، از شفقت به حرکت آمده، دست خود را دراز کرد، او را لمس کرد و به او گفت: «می‌خواهم، پاک شو.» و همین که او سخن گفت، فوراً جذام از او رفت و او پاک شد.» —مرقس ۱:۴۰-۴۲
چه مهربانی، یا «لطافت» (KJV)، قلب پسر خدا را به حرکت درآورد. این مردی که نزد او آمد «پر از جذام» بود (لوقا ۵:۱۲ JND). او هیچ امیدی جز در خداوند عیسی نداشت. خداوند او را رد نکرد یا به او نگفت که بیش از حد مشغول است.
همین‌طور اکنون، خداوند با ما مهربان است. قدرت و محبت او همان است، اما او همیشه به یک شیوه شفا نمی‌دهد. ای هم‌ایمان عزیز، قلب او همان است – از این حقیقت مطمئن باشید! با این حال، همان‌طور که به پولس گفت، ممکن است به سادگی به شما بگوید که فیض او برای شما در آزمایش یا خارتان کافی است (۲ قرنتیان ۱۲:۸-۱۰). فیض و مهربانی او امروز نیز برای ما همان است.
۶. نیکویی
«زیرا چشیده‌اید که خداوند نیکوست.» —۱ پطرس ۲:۳
عبارات «خداوند نیکوست»، «یهوه نیکوست» یا «او نیکوست» در عهد عتیق حدود ۱۶ بار و در عهد جدید یک بار تکرار شده است. هنگامی که مسیح، که یهوه است، به این جهان آمد، این نیکویی را به نمایش گذاشت. خداوند عیسی می‌توانست به زبان مثل بگوید: «آیا چشم تو بد است چون من نیکو هستم؟» (متی ۲۰:۱۵). او چقدر با انبوه مردمی که در نیاز خود به او می‌آمدند، نیکو بود. «کوران می‌بینند و لنگان راه می‌روند؛ جذامیان پاک می‌شوند و کران می‌شنوند؛ و مردگان زنده می‌شوند و به فقرا بشارت داده می‌شود» (متی ۱۱:۵).
او هرگز از نشان دادن نیکویی خود به اطرافیانش خسته نشد. این نیکویی امروز نیز به قوم او – کلیسا – گسترش می‌یابد.
۷. وفاداری
«آن که مرا فرستاده، با من است؛ او مرا تنها نگذاشته است، زیرا من همیشه کارهایی را می‌کنم که او را خشنود می‌سازد.» —یوحنا ۸:۲۹
خداوند عیسی در اینجا به پدر خود و به قوم خود وفادار بود. او، و تنها او، می‌توانست بگوید: «من همیشه کارهایی را می‌کنم که او [پدر] را خشنود می‌سازد.» او وفاداری کامل را به نمایش گذاشت.
هنگامی که مریم از بیت‌عنیا توسط یهودا و سایر شاگردان به خاطر ریختن عطر سنبل بر سر و پاهای عیسی مورد انتقاد قرار گرفت (متی ۲۶:۶-۱۳؛ یوحنا ۱۲:۳-۸)، او بلافاصله به دفاع از او برخاست. هنوز هم امروز خداوند ما در تمام کارهایی که انجام می‌دهد به پدر خود وفادار است، و او به ما که ایمان داریم وفادار است. ما می‌توانیم به او اعتماد کنیم؛ می‌توانیم بر او تکیه کنیم.
۸. فروتنی
«از من بیاموزید؛ زیرا من فروتن و افتاده‌دل هستم.» —متی ۱۱:۲۹«فروتنی و ملایمت مسیح.» —۲ قرنتیان ۱۰:۱
گفته می‌شد که موسی فروتن‌ترین مرد زمان خود بود (اعداد ۱۲:۳). اما او باز هم با از دست دادن خونسردی خود زمانی که مردم برای آب گریه می‌کردند، شکست خورد (اعداد ۲۰:۱۰-۱۳). ما شادمانیم که چنین شکستی در خداوند ما وجود نداشت.
گاهی در دنیا گفته می‌شود که فروتنی ضعف است. با این حال، این درست نیست. فروتنی به معنای مطالبه حقوق و راه خود نیست، و می‌توان آن را به عنوان قدرت تحت کنترل توصیف کرد. ما هر دوی این چیزها را در زندگی خداوند خود می‌بینیم. او همیشه آماده بود تا اراده پدر خود را انجام دهد و برای جلال پدر خود بایستد، اما خداوند هرگز حقوق خود را در اینجا جستجو نکرد.
به دلیل فروتنی او «او مورد تحقیر قرار گرفت و از مردان تنها ماند [یا طرد شد]؛ مردی از غم‌ها، و آشنا با اندوه» (اشعیا ۵۳:۳). روزی خدای ما و پدر خواهد دید که پسر محبوب او حقوق خود را در این جهان خواهد داشت. برخی از ما از حزقیال ۲۱:۲۷ بسیار لذت می‌بریم، که می‌گوید: «من آن را واژگون خواهم کرد، واژگون خواهم کرد، واژگون خواهم کرد! این نیز دیگر نخواهد بود، تا زمانی که او که حق آن را دارد بیاید؛ و من آن را به او خواهم داد.» پدر تمام این نظم کنونی را واژگون خواهد کرد تا زمانی که نجات‌دهندۀ ما بیاید تا پادشاهی خود را در این جهان برقرار کند. این حق تنها به او تعلق دارد!
۹. خویشتن‌داری
«هنگامی که دشنام می‌شنید، دشنام نمی‌داد؛ هنگامی که رنج می‌برد، تهدید نمی‌کرد؛ بلکه خود را به دست او که عادلانه داوری می‌کند، سپرد.» —۱ پطرس ۲:۲۳
خداوند مبارک در تمام زندگی زمینی خود چه خویشتن‌داری‌ای نشان داد. با وجود نفرت انسان‌ها، او به تنهایی محبت خود و محبت خدا را نسبت به آن‌ها نشان داد (مزمور ۱۰۹:۴-۵). همان‌طور که صحنه‌های پایانی زندگی او را در اینجا بررسی می‌کنیم، واقعاً از خویشتن‌داری‌ای که او نشان داد، شگفت‌زده می‌شویم. هنگامی که رهبران مذهبی یهودیان او را در برابر پیلاطس متهم کردند، خداوند عیسی ساکت ماند، بنابراین پیلاطس «بسیار تعجب کرد» (متی ۲۷:۱۴). پس از تمام سوءاستفاده‌ها و شکنجه‌هایی که خداوند از سربازان دریافت کرد، او فقط گفت: «پدر، آن‌ها را ببخش، زیرا نمی‌دانند چه می‌کنند» (لوقا ۲۳:۳۴). به عنوان خالق و نگهدارندۀ همۀ چیزها، او نفس آن‌ها را در قدرت خود داشت (کولسیان ۱:۱۶-۱۷)، اما خداوند ما به دنبال انتقام از آن‌ها نبود – چه درسی برای ما!
روز داوری فرا می‌رسد که حساب‌ها با خدا تسویه خواهد شد، در طول هفت سال مصیبت بر زمین (مکاشفه ۶-۱۹) و در داوری تخت سفید بزرگ (مکاشفه ۲۰:۱۱-۱۵). گاهی اوقات داوری انتقامی خدا حتی اکنون نیز زمانی که یک مرد شریر قطع می‌شود، نازل می‌شود.
با این حال، امروز زمان فیض و نجات است، زمانی که خدای نجات‌دهندۀ ما هنوز همه را به سوی خود دعوت می‌کند. او در خشم کند است (ناحوم ۱:۳). بیایید از او تقلید کنیم، به دنبال گرفتن عدالت به دست خود نباشیم، بلکه خود را به خدای و پدر خود بسپاریم که عادلانه داوری خواهد کرد. می‌خوانیم: «به هیچ کس بدی را در برابر بدی جبران نکنید... ای عزیزان، انتقام نگیرید، بلکه به خشم جا دهید؛ زیرا نوشته شده است: «انتقام از آن من است، من جبران خواهم کرد، خداوند می‌گوید»» (رومیان ۱۲:۱۷،۱۹).
در خلاصه
«زیرا برای همین فراخوانده شده‌اید؛ زیرا مسیح نیز برای شما رنج کشید و الگویی برای شما به جا گذاشت تا در پی او گام بردارید.» —۱ پطرس ۲:۲۱
بیایید هر چه بیشتر در پی مسیح گام برداریم و همان ویژگی‌های ثمرۀ روح‌القدس را که در او دیدیم، به نمایش بگذاریم. در زندگی شخصی خود، در خانواده‌های خود، در جمع محلی مسیحیان و در جهان، باشد که واقعاً بیشتر از مسیح را زندگی کنیم تا زمانی که او را رو در رو ببینیم.
ما کلمات مکاشفه ۲۲:۲۰ (KJV) را تکرار می‌کنیم: «آری، بیا، خداوند عیسی!»
پایان‌نوشت
- «تا به آخر» (یوحنا ۱۳:۱) در اینجا، طبق فرهنگ لغت واین، به معنای ««بالاترین درجه» یک عمل، مانند محبت مسیح نسبت به شاگردانش» است.
