«از اردوگاه عبور کنید و به مردم فرمان دهید و بگویید: «برای خود آذوقه آماده کنید، زیرا ظرف سه روز از این اردن عبور خواهید کرد تا به سرزمینی که خداوند خدای شما به شما می‌دهد تا آن را تصرف کنید، بروید.»» — یوشع ۱:۱۱ NKJV
کتاب‌های کتاب مقدس از خروج تا یوشع داستان چگونگی بیرون آوردن قوم اسرائیل از اسارت مصر توسط خدا و بخشیدن برکات سرزمین شگفت‌انگیزی را که به اجدادشان وعده داده بود، روایت می‌کنند. آنچه آنها تجربه کردند شبیه به نحوه کار خداوند با مردم امروز است. قبل از اینکه اسرائیلیان بتوانند سفر خود را به سرزمین موعود آغاز کنند، باید از داوری که خدا بر مصر می‌آورد نجات می‌یافتند. ما نیز باید از داوری که به دلیل گناه بر این جهان می‌آید نجات یابیم قبل از اینکه بتوانیم در برکاتی که خدا برای قوم خود در نظر گرفته است شریک شویم.
خروج از اسارت
خروج ۱۲ به ما نشان می‌دهد که چگونه اسرائیلیان از داوری آینده نجات یافتند. آنها باید خود را از فرشته نابودکننده در پشت خون بره فصح پنهان می‌کردند.
کمی از خون را بگیرید و بر سردرها و بر آستانه خانه‌ها بگذارید... اکنون خون برای شما بر خانه‌هایی که در آن هستید، نشانه‌ای خواهد بود. و هنگامی که خون را ببینم، از شما خواهم گذشت؛ و بلا بر شما نخواهد بود تا شما را نابود کند هنگامی که سرزمین مصر را بزنم (خروج ۱۲:۱۳).
اول پطرس ۱:۱۸-۱۹ به ما می‌گوید که این نماد رستگاری مسیحیان با خون مسیح است.
شما با چیزهای فاسدشدنی، مانند نقره یا طلا، از رفتار بی‌هدف خود که از سنت پدرانتان دریافت کرده بودید، بازخرید نشدید، بلکه با خون گرانبهای مسیح، مانند بره‌ای بی‌عیب و بی‌لکه (اول پطرس ۱:۱۸-۱۹).
خروج ۱۴:۱۳-۳۱ می‌گوید که چگونه خدا اسرائیلیان را از بردگی فرعون نجات داد هنگامی که از دریای سرخ عبور کردند. او آب‌ها را نگه داشت تا قومش بتوانند از خشکی عبور کنند، اما ارتش فرعون هنگامی که آب‌ها بر آنها بازگشت، نابود شد. این به ما یادآوری می‌کند که خدا
ما را از قدرت تاریکی رهانیده و به ملکوت پسر محبت خود منتقل کرده است، که در او ما از طریق خون او، آمرزش گناهان را داریم (کولسیان ۱:۱۳-۱۴).
هنگامی که مسیحی می‌شویم، دیگر برده شیطان نیستیم.
تمام سفر بیابان از مصر تا سرزمین موعود می‌توانست به راحتی در کمتر از یک سال انجام شود، اما مردم به خداوند ایمان نداشتند. اگرچه او تمام نیازهای آنها را تأمین می‌کرد، اما آنها دائماً در برابر برنامه‌های او برای خود مقاومت می‌کردند. گاهی اوقات حتی وسوسه می‌شدند که به مصر بازگردند. هنگامی که سرانجام تقریباً از بیابان عبور کردند، از ورود به سرزمین موعود به دلیل غول‌های آنجا می‌ترسیدند. خدا به آنها گفت که باید چهل سال در بیابان سرگردان باشند (اعداد ۱۴:۲۶-۳۵). او آنها را به برکات سرزمین موعود نمی‌آورد تا زمانی که مردان پیر آنها مرده بودند.
اسرائیلیان بدترین دشمنان خود در بیابان بودند. گناه، سرسختی و عدم ایمان خودشان آنها را از سرزمین برکتی که خدا برای آنها در نظر گرفته بود، بازداشت. و همین امر در مورد قوم خداوند امروز نیز صادق است. ایمان ضعیف و طبیعت گناهکار ما مانع از پیروی از خداوند و دستیابی به برکاتی می‌شود که او برای ما در نظر گرفته است. در رومیان ۷:۱۸ پولس رسول گفت:
می‌دانم که در من (یعنی در جسم من) هیچ چیز خوبی ساکن نیست؛ زیرا خواستن با من است، اما چگونگی انجام آنچه خوب است را نمی‌یابم (رومیان ۷:۱۸).
اما در غلاطیان ۵:۲۴-۲۵ پولس این را گفت:
کسانی که از مسیح هستند، جسم را با شهوات و امیال آن مصلوب کرده‌اند. اگر در روح زندگی می‌کنیم، بگذارید در روح نیز راه برویم (غلاطیان ۵:۲۴-۲۵).
تمام سفر بیابانی اسرائیلیان مشابه یادگیری ما برای مردن به گناه از طریق مصلوب شدن مسیح، و زنده شدن برای خدا در طبیعت جدیدی است که او از طریق رستاخیز خود به ما می‌دهد.
ورود به سرزمین موعود
سیزده فصل اول یوشع شرح چگونگی تصرف سرزمین موعود توسط اسرائیلیان است. خدا آن را به دلیل گناهکاری مردمی که در آنجا زندگی می‌کردند، آموری‌ها (پیدایش ۱۵:۱۶)، به آنها داد، اما آنها باید آن را با زور از آنها می‌گرفتند. دشمن آنها در بیابان بیشتر طبیعت گناهکار خودشان بود، اما دشمنان آنها در تصرف سرزمین موعود ساکنان آن سرزمین بودند.
برکات اسرائیل مادی بود – زمین خوب، سلامتی خوب، محصولات فراوان و دام. برکات مسیحیان بیشتر روحانی است – پیروزی بر گناه، آرامش در طول سختی‌ها و توانایی دوست داشتن دشمنانمان. خدا مسیحیان را برکت داده است
با هر برکت روحانی در مکان‌های آسمانی در مسیح (افسسیان ۱:۳).
او به ما داده است
وعده‌های بسیار بزرگ و گرانبها، تا از طریق اینها (ما) بتوانیم شریک طبیعت الهی شویم، با فرار از فسادی که در جهان از طریق شهوت است (دوم پطرس ۱:۴).
اما چیزهای دنیا برای جلب توجه ما رقابت می‌کنند و مانع از آن می‌شوند که برکات خدا را از آن خود کنیم.
قبل از اینکه اسرائیلیان بتوانند تصرف سرزمین موعود را آغاز کنند، ابتدا باید از رود اردن در زمان طغیان آن عبور می‌کردند. به محض اینکه کاهنان با تابوت خداوند وارد آب شدند، خدا جریان آب را متوقف کرد تا مردم بتوانند از خشکی عبور کنند. قابل توجه است که هم سفر بیابان و هم فتح سرزمین موعود با عبور از آب‌های بالقوه کشنده بر خشکی، با ایمان آغاز شد. این به ما یادآوری می‌کند که تعمید چه چیزی را نشان می‌دهد. ورود به آب‌های تعمید ما را با مرگ مسیح مرتبط می‌کند. ما طبیعت‌های قدیمی خود را مصلوب شده با او می‌دانیم. بازگشت از آن آب‌ها ما را با رستاخیز مسیح مرتبط می‌کند. ما اکنون خود را با او در تازگی زندگی برخاسته می‌دانیم، آماده برای شروع لذت بردن از برکاتی که خدا برای ما در نظر گرفته است.
یوشع، رهبر اسرائیل، جاسوسانی را از رود اردن فرستاد تا چگونگی فتح اریحا، دومین مانع اصلی برای تصرف سرزمین موعود را تعیین کنند. زنی فاحشه به نام راحاب جاسوسان را پنهان کرد و به دلیل ایمانش، وعده داده شد که جان تمام خانواده‌اش هنگام فتح سرزمین توسط اسرائیلیان نجات خواهد یافت. در اینجا می‌بینیم که خدا حتی به بدترین گناهکاران نیز رحم می‌کند اگر و هنگامی که توبه کنند و خود را برای رحمت به او بسپارند.
هنگامی که اسرائیلیان به اریحا نزدیک شدند، مردی را با شمشیری کشیده ملاقات کردند. یوشع از او پرسید که آیا او برای اسرائیل است یا برای دشمنانشان. او پاسخ داد که به عنوان فرمانده لشکرهای اسرائیل آمده است. دیگر نیازی به جاسوسان نبود، زیرا خود خداوند آنها را هدایت می‌کرد. او به اسرائیلیان دستور داد که هر روز به مدت هفت روز با تابوت خداوند به دور اریحا راهپیمایی کنند. در روز هفتم باید هفت بار به دور آن راهپیمایی می‌کردند. سپس، هنگامی که فریاد می‌زدند، دیوارهای اریحا فرو می‌ریخت تا بتوانند شهر را تصرف کنند. این ممکن است برای بسیاری از اسرائیلیان مزاحمتی بی‌فایده به نظر می‌رسید، اما آنها از خداوند اطاعت کردند و شهر را آسان‌تر از آنچه می‌توانستند به روش خود انجام دهند، فتح کردند. پیروزی‌های روحانی از طریق اطاعت از کلام خدا به دست می‌آید.
خداوند فرمان داده بود که همه چیز در اریحا باید نابود شود به جز ظروف فلزی و طلا و نقره، که باید به خداوند تقدیم می‌شد (یوشع ۶:۱۷-۱۹). اما مردی به نام عخان یک دست لباس خوب و یک تکه طلا را برای خود نگه داشت. هنگامی که اسرائیلیان در نبردی علیه شهر کوچک عای شکست خوردند، خداوند به یوشع گفت که این به دلیل گناه در میان آنها بود. پس از افشای گناه عخان و اعدام او و خانواده‌اش، اسرائیل مشکلی در شکست دادن عای نداشت. گناه جستجوی برکات خدا را ناکام می‌گذارد.
هنگامی که یوشع مقاومت سازمان‌یافته در برابر تصرف سرزمین موعود را در هم شکست (یوشع ۱۰-۱۱)، زمین را بین قبایل مختلف اسرائیل تقسیم کرد. این به عهده هر قبیله بود که دشمنان باقی‌مانده را از قلمروهای خود بیرون کند تا هر مرد بتواند سهم خود را از برکات سرزمین تصرف کند. عیسی پیروزی را برای ما بر صلیب به دست آورد، اما این به عهده ماست که از طریق اطاعت از کلام خدا، بسیاری از برکاتی را که او برای ما به دست آورد، به دست آوریم. هنگامی که از طریق ایمان به مسیح دوباره متولد شدیم، طبیعتی جدید دریافت کردیم که گناه نمی‌کند. اما اگر انتخاب نکنیم که در طبیعت جدید خود زندگی کنیم، در برابر گناهکاری طبیعت قدیمی خود آسیب‌پذیر خواهیم بود و بسیاری از برکات را از دست خواهیم داد.
مبارزه در سرزمین موعود
داوران ۱ برخی از مبارزات قبیله‌ای و فردی اسرائیلیان برای تصرف سرزمین موعود را توصیف می‌کند. نقاط روشن اینجا و آنجا وجود داشت، اما اسرائیلیان در نابودی ساکنان سرزمین و تصرف آن برای خود – همانطور که خدا به آنها دستور داده بود – بسیار وفادار نبودند. مسیحیان نیز بهتر عمل نکرده‌اند. تا حدی که ما تسلیم می‌شویم
گناهی که به آسانی ما را در دام می‌اندازد (عبرانیان ۱۲:۱)،
ما برکاتی را که باید در مسیح از آن ما باشد، از دست می‌دهیم. به عنوان مثال، ما نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم که بتوانیم دشمنان خود را دوست داشته باشیم اگر از بخشیدن آنها خودداری کنیم، همانطور که کلام خدا به ما دستور می‌دهد (لوقا ۶:۲۷).
داوران ۲ با این کلمات آغاز می‌شود:
سپس فرشته خداوند از جلجال به بوکیم آمد و گفت: «من شما را از مصر بالا آوردم و به سرزمینی آوردم که درباره آن به پدرانتان سوگند خوردم»؛ و گفتم: «من هرگز عهد خود را با شما نخواهم شکست. و شما با ساکنان این سرزمین عهدی نخواهید بست؛ شما قربانگاه‌های آنها را ویران خواهید کرد.» اما شما به صدای من اطاعت نکرده‌اید. چرا این کار را کرده‌اید؟ بنابراین من نیز گفتم: «من آنها را از پیش روی شما بیرون نخواهم راند؛ بلکه آنها خارهایی در پهلوی شما خواهند بود، و خدایان آنها برای شما دامی خواهند بود.» پس چنین شد که هنگامی که فرشته خداوند این کلمات را به همه فرزندان اسرائیل گفت، مردم صدای خود را بلند کردند و گریه کردند (داوران ۲:۱-۴).
قوم اسرائیل در طول عهد عتیق باید با ساکنان سرزمین موعود مبارزه می‌کردند. درس برای ما روشن است. هنگامی که از زندگی در اطاعت از کلام خدا خودداری می‌کنیم، بخش خوبی از برکاتی را که او برای ما آماده کرده است، از دست می‌دهیم. باشد که ما در آوردن تمام افکار و نگرش‌های خود به اطاعت از ذهن مسیح وفادار باشیم.
