اعیاد و یادبودها
تقریباً هر کسی حداقل یک تقویم در خانه خود دارد. ممکن است شما یک برنامه روزانه روی میز خود و یک دستیار دیجیتال روی تلفن خود نیز داشته باشید. هیچ کس نمی‌خواهد یک قرار ملاقات را فراموش کند! اما با وجود بهترین تلاش‌های ما، برخی از مهمترین چیزها از ذهن ما می‌گریزند.
خداوند ضعف‌های ما را می‌داند و به همین دلیل به قوم خود کمک می‌کند تا آنچه را که مهم است به یاد آورند. یکی از بهترین نمونه‌های این موضوع از لاویان ۲۳ می‌آید که در آن خداوند به قوم زمینی خود هفت عید خاص داد. آنها «اعیاد یهوه» نامیده می‌شوند. آنها نه تنها برای یادآوری خدایشان به ملت یهود خدمت می‌کردند، بلکه در عهد جدید نیز به عنوان نمونه‌هایی از حقایق روحانی برای هر ایماندار به نمایش گذاشته شده‌اند.
آماده برای به یاد آوردن
چند هفته پس از اینکه فرزندان اسرائیل از مصر نجات یافتند، به بیابان سینا رسیدند (خروج ۱۹:۱) و تقریباً یک سال در آنجا ماندند (به اعداد ۱۰:۱۱-۱۳ مراجعه کنید). در طول آن زمان، خداوند ده فرمان و بسیاری از دستورالعمل‌های دقیق دربارهٔ خیمهٔ اجتماع، خدمت کاهنی و قربانی‌های مختلف را به موسی داد. در میان آن دستورالعمل‌ها، احکامی وجود داشت که هفت رویداد سالانه را که خداوند آنها را «اعیاد من» نامید، توصیف می‌کرد (لاویان ۲۳:۲ NKJV).۱ به مردم دستور داده شد که اعیاد را به عنوان اجتماعات مقدس (مجامع یا فراخوانی) اعلام کنند. این رویدادها ملی بودند، روزهای «کار معمول ممنوع» (۲۳:۷،۸،۲۱،۲۵،۲۸،۳۵،۳۶) و نمادهایی برای نسل‌های آینده. هر روز نیاز به برنامه‌ریزی خاصی داشت که به این معنی بود که کارهای معمول باید به افتخار خدا واگذار می‌شد.
شایان ذکر است که تمام این اعیاد (به جز عید فصح و عید نان فطیر) مدت‌ها قبل از اینکه جشن گرفته شوند، با جزئیات توصیف شده‌اند. خداوند مردم را آماده می‌کرد تا حتی قبل از اینکه فرصت فراموشی داشته باشند، به یاد آورند! این درس خوبی در مورد هر نقطه عطف روحانی در زندگی ماست. در حالی که مسیحیان مقرراتی برای پیروی به همان شیوهٔ اسرائیلیان ندارند، از نظر روحانی سالم است که به دنبال فعالیت‌هایی باشیم که به ما کمک کند تا به یاد آوریم خدا کیست و چه کارهایی انجام داده است.
مرور کلی
اعیاد لاویان ۲۳ با فصحآغاز می‌شود. خداوند اشاره کرده بود که ماهی که در آن فصح برگزار می‌شد، باید اولین ماه سال اسرائیل باشد (خروج ۱۲:۲) زیرا این ماه نشان‌دهندهٔ نجات آنها از مرگ در مصر بود. خون برهٔ بی‌عیب، پوششی بود که آنها را از داوری حفظ می‌کرد. در ارتباط نزدیک با این، عید نان فطیربود که روز بعد از فصح آغاز می‌شد. در طول این عید یک هفته‌ای، حتی یک ذره خمیرمایه یا خمیر ترش نمی‌توانست در پخت و پز استفاده شود یا در خانه‌ها نگهداری شود.
زمانی در طول آن هفته یک روز سبت وجود داشت؛ و در «روز بعد از سبت» (۲۳:۱۱) – هر زمان که در طول هفتهٔ نان فطیر می‌افتاد – عید سوم برگزار می‌شد. این مناسبت، عید نوبره‌ها، آغاز برداشت جو را نشان می‌داد، زمانی که اسرائیل در سرزمین خود بود. هیچ کس اجازه نداشت از محصول بخورد تا زمانی که آن خوشه‌های اولیهٔ جو در حضور خداوند تقدیم می‌شد، همراه با برخی قربانی‌های اضافی. پس از این عید، هفت هفتهٔ کامل در تقویم مشخص می‌شد؛ و سپس، یک روز بعد، در روز پنجاهم پس از عید نوبره‌ها، عید پنطیکاست برگزار می‌شد. این نیز یک جشن برداشت بود – این بار برداشت اولیهٔ گندم. در این مناسبت، قربانی اصلی دو قرص نان بود که با خمیرمایه پخته شده بود. دوباره، قربانی‌های حیوانی و سایر قربانی‌ها این عید را همراهی می‌کردند.
پس از چندین ماه آرام، سه عید دیگر در ماه هفتم مقرر شد، که از اولین روز آن ماه با عید شیپورهاآغاز می‌شد. صدای شیپورها روز استراحت را اعلام می‌کرد و مردم را به یک اجتماع مقدس فرا می‌خواند. ده روز بعد آنها روز کفاره (امروزه به عنوان «یوم کیپور» به یاد آورده می‌شود) را برگزار کردند، مناسبتی با نهایت جدیت برای خدا. تنها در این روز کاهن اعظم به قدس‌الاقداس در برابر تابوت عهد وارد می‌شد، پس از رعایت الزامات دقیق برای قربانی‌ها و اعترافات خاص (لاویان ۱۶). این روز عمیق‌ترین غم و رنج بود، و خداوند وعده داد که هر کس این مراسم را نادیده بگیرد، از ملت یهود قطع خواهد شد.
سرانجام، در روز پانزدهم آن ماه، مردم عید یک هفته‌ای خیمه‌هارا جشن گرفتند، که شامل قربانی‌های روزانه و ساخت خیمه‌های خانوادگی، یا سایبان‌ها، ساخته شده از شاخه‌های مختلف درختان بود. این یک تکمیل مناسب برای تقویم اعیاد اسرائیل بود زیرا این مراسم مردم را به یاد نجاتشان از مصر می‌انداخت، زمانی که آنها در خانه‌های مشابهی زندگی می‌کردند در حالی که سرزمین بردگی خود را ترک می‌کردند (۲۳:۴۲-۴۳).
توجه داشته باشید که خانواده‌های اسرائیلی نمی‌توانستند این اعیاد را به سادگی در زندگی روزمرهٔ خود جای دهند. اینها رویدادهایی بودند که سبک زندگی را تغییر می‌دادند و آشکار می‌ساختند که اتفاق مهمی در حال وقوع است. علاوه بر این، این اعیاد «اضافات» روحانی نبودند. اسرائیلیان ممکن بود هدایا و قربانی‌های داوطلبانهٔ اضافی بیاورند (۲۳:۳۸)، اما این رویدادها برای هویت آنها به عنوان قوم خدا اساسی بودند. برای تأکید بر این نکته، خداوند از هر مردی خواست که سه بار در سال برای برگزاری عید نان فطیر، پنطیکاست (که «عید هفته‌ها» نیز نامیده می‌شود) و عید خیمه‌ها به اورشلیم سفر کند (تثنیه ۱۶:۱۶). آیا ما حاضریم روال روزانهٔ خود را تغییر دهیم تا خداوند را گرامی بداریم؟
سایه‌ها آشکار شدند
گاهی اوقات وقتی بیرون می‌ایستیم، سایه‌های افرادی را می‌بینیم که به سمت ما می‌آیند و حضور آنها را درست قبل از اینکه آنها را ببینیم، آشکار می‌کنند. برای مسیحی، این جشن‌ها مانند آن سایه‌ها هستند، زیرا آنها به واقعیتی بزرگتر اشاره می‌کنند – «جوهر مسیح است» (کولسیان ۲:۱۶-۱۷). عهد جدید به ما کمک می‌کند تا معنای روحانی نهفته در اعیاد را که خود خدا قرار داده است، درک کنیم. تفاسیر کامل به طور سودمندی این موضوع را بررسی کرده‌اند،۲ اما در اینجا خلاصه‌ای کوتاه از برخی نکات آورده شده است:
فصح تصویری چشمگیر از خداوند عیسی است که خون گرانبهای او، مانند بره‌ای بی‌عیب، ما را از داوری خدا پناه می‌دهد (اول پطرس ۱:۱۸-۱۹؛ اول قرنتیان ۵:۷). پناه بردن به او نقطهٔ آغاز سفر ایمان هر مسیحی است. علاوه بر این، اگرچه فصح دقیقاً با شام خداوند مطابقت ندارد، اما ارزش یادآوری را به ما نشان می‌دهد. او از ما خواسته است که به یاد آوریم چگونه بدن خود را داد و خون خود را برای ما ریخت. باشد که از این امتیاز لذت ببریم!
- پس از اعتراف به مسیح به عنوان برهٔ فصح ما، به ما توصیه می‌شود که «عید» نان فطیر را هم از نظر اخلاقی و هم از نظر اعتقادی «نگه داریم» (اول قرنتیان ۵:۶-۸؛ غلاطیان ۵:۱-۹). در قرنتس، خمیرمایهٔ بدخواهی و شرارت باید با صداقت و حقیقت جایگزین می‌شد. در غلاطیه، خمیرمایهٔ اعتقادات بد، ایمانداران را در قانون‌گرایی و غرور گرفتار کرده بود، در حالی که آنها باید با آزادی و ایمان مشخص می‌شدند.
- در ارتباط نزدیک با این، عید نوبره‌ها حقیقت رستاخیز مسیح را ارائه می‌دهد. دانهٔ کاشته شده در زمین، محصولی پربار از غلات را بالای زمین تولید کرده است (مقایسه کنید یوحنا ۱۲:۲۴). تقدیم نوبره‌ها، تقدیم محصول مورد انتظار به خداست و حاوی وعدهٔ محصولی دیگر است که هنوز در راه است. به این ترتیب، مسیح نوبرهٔ رستاخیز است، و در پیروزی او، ما نجات کامل خود را از مرگ و قبر درک می‌کنیم (اول قرنتیان ۱۵:۲۰-۲۳). او به شاگردان خود گفت: «چون من زنده هستم، شما نیز زنده خواهید بود» (یوحنا ۱۴:۱۹). شگفت‌انگیز است که توجه کنیم که خداوند، پس از رفتن به صلیب در روز بعد از فصح و ماندن در قبر در سبت، در اولین روز هفته برخاست – دقیقاً مطابق با این جشن!
- پنجاه روز پس از رستاخیز او، در روز پنطیکاست، تشکیل کلیسا صورت گرفت (اعمال ۲). راز عصر کلیسا این است که هم یهودیان و هم غیریهودیان توسط روح‌القدس با هم متحد می‌شوند (افسسیان ۲:۱۱-۱۸؛ اول قرنتیان ۱۲:۱۳). با قدردانی عمیق می‌توانیم این وحدت را در دو قرص نانی که با هم در پنطیکاست تقدیم شد، ببینیم – قرص‌هایی که در آنها خمیرمایهٔ گناه زمانی فعال بود اما اکنون پخته شده‌اند و تأثیر خمیرمایه متوقف شده است. ایمانداران که با کلام حقیقت دوباره متولد شده‌اند، مانند نوبره‌های خلقت خدا هستند که روزی به طور کامل از طریق کار مسیح با او آشتی خواهند کرد (کولسیان ۱:۲۰). علاوه بر این، همانطور که مسیح برخاست، ما نیز باید در شخصیت زندگی رستاخیز راه برویم (رومیان ۶:۴).
- ماه‌های آرام در تقویم که پس از پنطیکاست آمدند، ممکن است ما را به یاد عصر کنونی کلیسا بیندازند که در آن دانهٔ حقیقی توسط همهٔ کسانی که خداوند را می‌جویند، جمع‌آوری و از آن لذت برده می‌شود (به لاویان ۲۳:۲۲ مراجعه کنید). حتی فقیرترین گناهکاران نیز می‌توانند رضایت کامل را در نان حیات بیابند و سپس مشتی از پیام حیات‌بخش او را (به روت ۲:۱۶ مراجعه کنید) برای کسانی که نیاز به شنیدن آن دارند، به اشتراک بگذارند!
- سه عید ماه هفتم هنوز رویدادهای آینده هستند. شیپورها برگزیدگان اسرائیل را فرا خواهند خواند تا برای یک اجتماع مقدس واقعاً باشکوه به سرزمین خود بازگردند. اگرچه ملت اسرائیل در سال ۱۹۴۸ دوباره از نظر سیاسی تشکیل شد، اما بازگشت مجددی که هنوز در راه است، شامل بازگشت روحانی واقعی به خداوند خواهد بود (اشعیا ۲۷:۱۲-۱۳). شیپورها در این زمینه به بهترین وجه به عنوان فراخوانی برای قوم زمینی خدا درک می‌شوند؛ با این حال، مسیحیان شاید بتوانند در آنها پژواکی از آن شیپور آخر – «جمع شدن ما نزد او» (دوم تسالونیکیان ۲:۱؛ اول تسالونیکیان ۴:۱۶-۱۷) در ربایش – را نیز بشنوند که ما را با هم متحد می‌کند تا برای همیشه با خداوند باشیم.
- پس از بازگشت اسرائیل به سرزمین، مسیح در جلال ظاهر خواهد شد! با این حال، ظهور او در ابتدا با روز کفاره مطابقت خواهد داشت، زمانی که مردم اسرائیل روح خود را در غم و اندوه رنج خواهند داد، زیرا آنها درک خواهند کرد که مسیح آنها همان کسی است که قبلاً رد کرده بودند (زکریا ۱۲:۱۰-۱۳:۱). از نظر روحانی سالم است که از گناهکاری بیش از حد گناه آگاه شویم (رومیان ۷:۱۳)، اگرچه درک می‌کنیم که خداوند برخاسته به طور کامل با آن برخورد کرده است (لاویان ۱۶:۱۵-۲۲).
- سرانجام، شرایط پایدار آرامش و صلح برای اسرائیل در پادشاهی مسیح وجود خواهد داشت، به طوری که آنها قادر خواهند بود با امنیت زندگی کنند، همانطور که در طول عید خیمه‌ها زندگی می‌کردند، زمانی که «هیچ کس آنها را نخواهد ترساند» (میکاه ۴:۱-۸، به ویژه آیه ۴). ایمانداران عصر کنونی کلیسا نیز می‌توانند منتظر ورود به آرامش او باشند، زمانی که تمام دوران مشکلات ما به پایان رسیده و ما با خداوند هستیم (عبرانیان ۴:۳-۱۰؛ دوم تسالونیکیان ۱:۶-۱۰).
- از اعیاد یهوه لحنی از اقتدار، شادی و یادآوری به وجود آمد که بر هر یک از قوم زمینی خدا تأثیر گذاشت. از آنجا که موازی‌ها در عهد جدید به وضوح ترسیم شده‌اند، می‌توانیم مطمئن باشیم که تأمل بر آنها امروز نیز برای ما فایدهٔ روحانی خواهد داشت. به عنوان یکی از «سه هفت» کتاب مقدس (در کنار هفت مثل پادشاهی متی ۱۳ و هفت کلیسا در مکاشفه ۲-۳)، این اعیاد به ما کمک می‌کنند تا راه‌ها و کارهای خدا را به یاد آوریم و قدردانی کنیم.
پاورقی‌ها
- سبت در ابتدای این فصل قرار دارد و گاهی اوقات عید هشتم محسوب می‌شود، اگرچه مقدمهٔ دوم موجود در لاویان ۲۳:۴ نشان می‌دهد که آن نیز در طبقه‌ای جداگانه قرار دارد.
- دو کتاب از اینها عبارتند از هفت عید یهوه اثر جی. سی. ویلیس و اعیاد یهوه اثر جان ریچی – هر دو از طریق Believers Bookshelf (www.bbusa.org) و جاهای دیگر در دسترس هستند.
