مغز ما تجربیات ما را با آنچه می‌بینیم، می‌شنویم، بو می‌کنیم، می‌چشیم و احساس می‌کنیم، به افکار تبدیل می‌کند. این طبیعت ماست که تعیین می‌کند چگونه به افکار و تحریکات عاطفی بدنمان واکنش نشان دهیم. کتاب مقدس به ما می‌آموزد که طبیعت جسمانی آدم هنگامی که گناه کرد، فاسد شد.
در حوزه روحانی، فرد مرده شروع می‌کند و زنده می‌شود: «و شما را که در خطاها و گناهان مرده بودید، زنده ساخت» (افسسیان ۲:۱ NKJV). در هر دو قلمرو، فرد باید زنده باشد تا بجنگد، و هرچه سالم‌تر یا قوی‌تر باشد، شانس بهتری دارد.
بسیاری از مسیحیان در مورد نجات خود شک دارند. آنها دائماً از خود می‌پرسند: «اگر واقعاً نجات یافته‌ام، چرا آن را احساس نمی‌کنم؟» باور کردن در وهله اول قرار دارد و باید بدون شک ادامه یابد. کولسیان ۱: ۲۰ می‌گوید که مسیح «به واسطه خون صلیب خود صلح را برقرار ساخت (برای ما
