عیسی مسیح در مزامیر توجیه شده است مسح‌شده
معرفی مسیح: مسح‌شده
ما در مزامیر با مسیح به عنوان مسح‌شده خدا (مزمور ۲:۲ ESV) آشنا می‌شویم، کسی که خدا او را «پادشاه من» (آیه ۶) نیز می‌نامد. هرگاه در مزامیر از «پادشاه» یاد می‌شود، منظور کسی است که بر تخت اسرائیل نشسته است، معمولاً داوود پادشاه. با این حال، وقتی «پادشاه» را «مسح‌شده» می‌نامند، مزمورنویس می‌تواند درباره مسیح (مسیحا) نیز نبوت کند. مزمور ۲ نبوتی است درباره آن روزهای آخر دوره مصیبت، زمانی که مسیح به عنوان پادشاه پادشاهان نصب می‌شود: «من پادشاه خود را بر صهیون، کوه قدوسیت خود، مسح کرده‌ام» (آیه ۶، JND). در آیات ۷-۹، مسیح، به عنوان پسر، میراث خود را که خدا وعده داده بود، اعلام کرد.
مزمور ۸۹ جزئیات عهدی را که یهوه با داوود در ۲ سموئیل ۷:۴-۱۷ بست، بیان می‌کند. آیات ۳-۴ سوگندی را تکرار می‌کنند که پادشاهی مسیح برای همیشه برقرار خواهد ماند، یعنی تا پایان زمان دوام خواهد آورد. عهد داوودی در آیات ۱۹-۳۷ تأیید می‌شود. می‌خوانیم: «من داوود، بنده خود را یافته‌ام؛ با روغن مقدس خود او را مسح کرده‌ام... و او را نخست‌زاده، بالاترین پادشاهان زمین خواهم ساخت... من عهد خود را برای او تا ابد نگاه خواهم داشت، و عهد من برای او استوار خواهد ماند. من نسل او را برای همیشه و تخت او را به اندازه روزهای آسمان‌ها برقرار خواهم ساخت» (آیات ۲۰، ۲۷-۲۹ ESV).
مزمور ۱۳۲:۱۰-۱۴ سوگند را تکرار می‌کند و بر حاکمیت یهوه [خداوند] تأکید می‌کند. روح‌القدس در آیات ۱۳-۱۴ به ما می‌گوید: «زیرا خداوند صهیون را برگزیده است؛ آن را برای مسکن خود خواسته است: «این مکان استراحت من برای همیشه است؛ اینجا ساکن خواهم شد، زیرا آن را خواسته‌ام.»»
بسیاری از مزامیر دیگر که در آنها نه عمل مسح و نه نام «مسح‌شده» ذکر نشده است، به عنوان «مزامیر مسیحایی» شناخته می‌شوند، زیرا آنها درباره مسیح صحبت می‌کنند، حتی اگر همه آیات هر فصل به او مربوط نباشد. در لوقا ۲۴:۲۶-۲۷، ۴۴-۴۶ او گفت که مزامیر درباره رنج‌های او و همچنین جلال او صحبت می‌کنند. مزامیر ۲۲ و ۶۹ احساسات عمیقی را که او هنگام تحمل رفتار توهین‌آمیز و ناعادلانه از سوی انسان‌ها و رنج بردن زیر چوب خدا به خاطر گناه احساس می‌کرد، توصیف می‌کنند. نویسندگان انجیل آیات و عباراتی را از این دو مزمور برداشتند. آنها همچنین جنبه‌هایی از مزامیر دیگر را به عنوان تحقق‌یافته توصیف می‌کنند. دو سخن مسیح بر صلیب از کلمات داوود، مزمورنویس، استفاده می‌کنند. متی ۲۷:۴۶ و مرقس ۱۵:۳۴ مزمور ۲۲:۱ را نقل می‌کنند که می‌گوید:
خدای من، خدای من، چرا مرا ترک کرده‌ای؟ (مزمور ۲۲:۱)
لوقا ۲۳:۴۶، «پدر، روح خود را به دست تو می‌سپارم!» بخشی از مزمور ۳۱:۵ را نقل می‌کند.
مسیح در مزمور ۲: از تولد تا بندگی تا تاج‌گذاری بر صهیون
مزمور ۲ با توصیف قدرت‌های جهانی در آرماگدون آغاز می‌شود. اما در آیات ۷-۹ مسیح از اعلام پدرش به او در هنگام تولدش صحبت می‌کند: ««تو پسر من هستی، امروز تو را به دنیا آورده‌ام» (آیه ۷، مقایسه کنید با اعمال رسولان ۱۳:۳۳). این رابطه ابدی همچنان در مورد مسیح به عنوان انسان صادق است.
در اعمال رسولان ۴:۲۳-۲۸ شاگردان مزمور ۲:۱-۲ را به نحوه مخالفت با بنده خدا در طول زندگی‌اش، به ویژه در محاکمه و بر صلیب، اطلاق می‌کنند. با این حال، مشورت‌های خدا برای مسیح او محقق شد – مسیح، با فدیه، حقوق لازم برای به دست گرفتن اقتدار پادشاهی را دارد (نگاه کنید به مکاشفه ۵:۷). بله، خدا آماده است تا مسیح خود را در صهیون بر تخت بنشاند!
مسیح در مزمور ۱۶: انسان وابسته در مسیر زندگی
پطرس در موعظه خود در روز پنطیکاست، مزمور ۱۶:۸-۱۱ را نقل کرد و اظهار داشت که داوود در واقع درباره مسیح صحبت می‌کرد (اعمال رسولان ۲:۲۳-۳۲). اما کل مزمور مسیحایی است. محتوای زندگی دعایی خداوند در آیات ۱-۶ آشکار می‌شود. او با یک ذهنیت در مسیر زندگی به عنوان انسان وابسته قدم برداشت. پناهگاه کامل او در خدای او بود که او به طور کامل برای همه خوبی‌ها به او اعتماد داشت (آیات ۱-۲). در آیه چهار مسیح به عنوان اسرائیلی واقعی و مرد خداپرست دیده می‌شود که خود را برای خدا و قومش جدا کرد (مقایسه کنید با خروج ۲۳:۱۳ و مزمور ۱:۱-۳). او خداوند را به عنوان سهم خود انتخاب کرد (آیه ۵، همچنین نگاه کنید به اعداد ۱۸:۲۰)؛ و مسیح کاملاً از سهم، یا قسمت، و میراثی که برای زندگی او بر روی زمین تعیین شده بود، راضی بود (آیه ۶، تثنیه ۱۰:۹، ۱۸:۱-۲ را در نظر بگیرید). مشورت داده شده توسط خداوند بر تفکر او غالب بود، حتی در طول شب (آیه ۷). با داشتن خداوند و اراده او به عنوان تنها اهداف زندگی خود، او از حمایت و حفاظت خدا مطمئن بود (آیات ۸-۹). او حتی با مرگ و دفن روبرو شد و می‌دانست که روح او در شیول (یونانی: هادس) رها نخواهد شد و بدن او «فساد را نخواهد دید» (آیه ۱۰ KJV). برای او مسیر زندگی با رستاخیز و صعود او به دست راست خدا به پایان رسید (آیات ۱۰-۱۱)!
مسیح در مزمور ۹۱: مردی که خدا او را در تمام راه‌هایش محافظت کرد
مسیح همچنین در مزمور ۹۱ به عنوان انسان وابسته دیده می‌شود: «به خداوند خواهم گفت: «پناهگاه و قلعه من، خدای من، که به او اعتماد دارم»» (آیه ۲ ESV). این مزمور منحصر به فرد است زیرا هر سه شخص الهی تثلیث در آن صحبت می‌کنند. در آیه اول روح، از طریق مزمورنویس، مسیح را از حمایت قادر مطلق مطمئن می‌سازد زیرا مسیح همیشه در ارتباط ثابت و پنهانی با او زندگی می‌کرد. معنای عملی این اطمینان در آیات ۳-۱۳ بیان شده است که در آن روح همچنان با مسیح صحبت می‌کند. اعتماد مسیح توسط خدای پدر به دلیل رابطه متقابل و ابدی عشق آنها پاداش داده می‌شود. هفت «من خواهم» در آیات ۱۴-۱۶ از آنچه خدا می‌گوید با مسیح خود انجام خواهد داد، وجود دارد. «من او را بلند خواهم کرد» (آیه ۱۴، KJV/JND) در رستاخیز و صعود مسیح به دست راست خدا دیده می‌شود (نگاه کنید به مزمور ۲۱:۲-۶).
مسیح در مزمور ۱۱۰: پادشاه-کاهن
مسیح خود آیه ۱ را نقل کرد، هنگامی که به پاسخ فریسیان به سؤال خود پاسخ داد: «درباره مسیح چه فکر می‌کنید؟ پسر کیست؟» (متی ۲۲:۴۱-۴۵ ESV). آیه ۱ یک پیشگویی [نبوت] است از آنچه خداوند (یهوه) به خداوند داوود (ادونای) گفت. «بر دست راست من بنشین» توسط خدای پدر به مسیح در هنگام صعود او گفته شد. به عنوان متنی که بیشترین نقل قول یا اشاره را در عهد جدید دارد، برای کل ساختار دکترین مسیحی [شامل تمام آموزه‌های مسیحی فراتر از شخص مسیح، که بر او که بنیاد است بنا شده‌اند] ضروری است. دست راست خدا مکان قدرت، برتری، ثبات و قطعیت است – مکان صحیح برای او که هم پسر و هم وارث است! از آیه ۲ می‌آموزیم که «تا دشمنان تو را زیر پای تو قرار دهم» به این معنی است که تا زمانی که مسیح واقعاً در صهیون به عنوان پادشاه پادشاهان سلطنت کند، زیرا پیشگویی ادامه می‌یابد: «در میان دشمنان خود سلطنت کن!» (نگاه کنید به مزمور ۲:۶،۹).
می‌بینیم که عبرانیان ۱۰:۱۱-۱۴ مزمور ۱۱۰:۱-۲ را از نظر کار تمام‌شده نجات مسیح توضیح می‌دهد. برای ما، جایگاه او در دست راست خدا، فعالیت کنونی او را به عنوان کاهن اعظم ما برجسته می‌کند. او در آنجا «کاهنی است تا ابد بر حسب رتبه ملکیصادق» – سوگند مزمور ۱۱۰:۴. عبرانیان ۱ الوهیت مسیح را به عنوان پسر اثبات می‌کند و با سوگند مزمور ۱۱۰:۱ (آیه ۱۳) به پایان می‌رسد. عبرانیان ۵-۷ معنای سوگند (و شخص مرموز ملکیصادق) را گسترش می‌دهد. به طور خاص، کاهن اعظم ما فراتر از مرگ است و در حضور خدا با قدرت یک زندگی بی‌نهایت (ابدی) زندگی می‌کند. بنابراین او قادر است همه ایمانداران را در مسیر مسیحی خود یاری، حمایت و حفظ کند. همچنین می‌بینیم که معنای نام ملکیصادق و اینکه او که بود – پادشاه عدالت و پادشاه صلح (عبرانیان ۷:۲) – دو ویژگی مهم پادشاهی مسیح بر روی زمین را برجسته می‌کند. مزمور ۱۱۰:۵-۷ پیشگویی‌های یهوه را با ترسیم روشی که پادشاه-جنگجو داوری‌های خود را بر ملت‌ها اجرا خواهد کرد تا پادشاهی ابدی خود را برقرار سازد، به پایان می‌رساند.
مسیح در مزمور ۸: پسر انسان که سلطنت جهانی دارد
مزمور ۸ عمدتاً جلال آفرینش و جایگاه انسان (آدم) در آن را جشن می‌گیرد: «یهوه، پروردگار ما، نام تو در تمام زمین چقدر عالی است!» (آیات ۱،۹ JND). برخلاف آیه ۹، آیه ۱ ادامه می‌یابد و با «که جلال خود را بر فراز آسمان‌ها قرار داده‌ای» به پایان می‌رسد. «جلال» تجلی قابل مشاهده حضور یهوه است که توسط مسیح او در پادشاهی فیزیکی خدا بر روی زمین نمایش داده می‌شود (مقایسه کنید با ۲ پطرس ۱:۱۶-۱۹). به طور نبوی، مزمور ۸ اوج این آفرینش کنونی – سلطنت جهانی مسیح به عنوان پسر انسان – را پیش‌بینی می‌کند. آدم در اداره و سرپرستی شکست خورد، اما مسیح زمانی موفق خواهد شد که بر تمام کارهای دست خدا، یعنی هم آفرینش‌های زمینی و هم نجومی/آسمانی، گمارده شود (نگاه کنید به افسسیان ۱:۱۰،۲۲).
اول قرنتیان ۱۵:۴۵،۴۷ مسیح را به عنوان آدم آخر و انسان دوم توصیف می‌کند و به سؤال (ضمنی) مزمور ۸:۴ پاسخ می‌دهد: «پسر انسان واقعی کیست؟» مسیح اغلب عنوان «پسر انسان» را برای خود ادعا می‌کرد. تغییرات عبارت «همه چیز را زیر پای او قرار داده‌ای» (مزمور ۸:۶ ESV) در سه بخش برای اثبات چندین حقیقت مسیحیت استفاده می‌شود:
- عبرانیان ۲:۵-۱۰ مزمور ۸:۴-۶ را نقل می‌کند. پسر خدا پسر انسان شد تا برای همه رنج مرگ را تحمل کند (عبرانیان ۲:۹). در حالی که اکنون همه چیز تحت فرمان او نیست، ما خداوند را در دست راست خدا در مقام کاهن اعظم او می‌بینیم تا به ایمانداران کمک و همدردی کند و فیض را برای زندگی روزمره فراهم کند.
- افسسیان ۱:۲۰-۲۳ بازگو می‌کند که چگونه خدا مسیح را زنده کرد و او را در دست راست خود نشاند و او را به عنوان خداوند و سرور جهانی برقرار ساخت.
- ۱ قرنتیان ۱۵:۲۰-۲۸ «رستاخیز اول» را توصیف می‌کند، از رستاخیز مسیح تا پایان زمان و تا ابدیت. مسیح ضامن این است که هر کس «در مسیح» به زندگی جاودانه برانگیخته خواهد شد (آیات ۲۰-۲۳، ۵۰-۵۵). در آیه ۲۶ او با بزرگترین دشمن انسان برخورد می‌کند – مسیح فاتح مرگ است! سرود پیروزی مزمور ۸:۵-۹ در کلمات آیات ۲۴-۲۵ تکرار می‌شود: «همه سلطنت»، «همه اقتدار»، «همه قدرت» و «همه دشمنان زیر پای او.»
مسیح در مزمور ۲۴: پادشاه جلال
مسیح حقوق اخلاقی، رسمی و شخصی برای ادعای پادشاهی دارد. اما، از همه مهمتر، او حقوق آفرینشی و حاکمیتی بر آن دارد (آیات ۱-۲). زمین با تمام کمال و جمعیت خود برای رضایت و جلال خالق خود طراحی شده است. این در واقع در طول سلطنت هزار ساله مسیح اتفاق خواهد افتاد، زمانی که «زمین از معرفت جلال خداوند پر خواهد شد» (حبقوق ۲:۱۴؛ اشعیا ۱۱:۹).
مسیح در مزمور ۱۰۲: «همان» که تا ابد باقی می‌ماند
عبرانیان ۱:۱۰-۱۲ از مزمور ۱۰۲:۲۵-۲۷ به عنوان یکی از متون اثبات‌کننده الوهیت ذاتی مسیح به عنوان پسر استفاده می‌کند. اما کل مزمور مسیحایی است و بینشی به دعاهای خداوند در جتسیمانی می‌دهد. عنوان همراه با آیات ۱-۱۱، ۲۳ شدت غم او را بیان می‌کند (لوقا ۲۲:۴۴ را بخوانید). مزمور ۱۰۲:۱۰ دلیل مرگ او را بیان می‌کند: «به خاطر خشم و غضب تو.» دعای او در آیه ۲۴ با پاسخ آماده پدر قطع می‌شود که تا آیه ۲۷ ادامه می‌یابد و به او یادآوری می‌کند: «اما تو همان هستی، و سال‌های تو پایانی نخواهد داشت.» (یک پاورقی در ترجمه داربی برای آیه ۲۷ اضافه می‌کند «همان» نامی از خدا به معنای «موجود، که تغییر نمی‌کند.») و آیات ۱۲-۲۲ بیان می‌کنند که از طریق او، که همچنین «رنج‌دیده» (عنوان) است، وعده‌های مربوط به صهیون محقق خواهد شد (نگاه کنید به ارمیا ۳۳:۱۴-۱۶)!
فکر پایانی
کاملاً آشکار است که ما می‌توانیم از جنبه‌های بسیاری از خداوند و نجات‌دهنده خود، عیسی مسیح، در سراسر مزامیر لذت ببریم. باشد که قدردان باشیم که او واقعاً کیست، از رابطه خود با او لذت ببریم و در وفاداری به کسی که بود، هست و همیشه بالاتر از همه خواهد بود، زندگی کنیم. «عیسی مسیح دیروز و امروز و تا ابد همان است» (عبرانیان ۱۳:۸ JND).
