نجات یافته‌ام، چقدر دوست دارم آن را اعلام کنم! با خون بره نجات یافته‌ام؛ از طریق رحمت بی‌کران او نجات یافته‌ام، فرزند او هستم و تا ابد خواهم بود. —فانی جی. کراسبی (1820-1915)
قربانی‌هایی که در عهد عتیق توصیف شده‌اند، انواع، درس‌ها و کاربردهای زیادی را برای ما فراهم می‌کنند. علاوه بر زمینه تاریخی و معنای آن‌ها برای آن روزها، آن‌ها به آمدن مسیح و قربانی او اشاره داشتند. خداوند عیسی این را در سخنان خود به نیکودیموس خلاصه کرد: «زیرا خدا جهان را اینقدر محبت نمود که پسر یگانه خود را داد تا هر که به او ایمان آورد هلاک نگردد بلکه حیات جاودانی یابد» (یوحنا 3:16 NKJV). آمدن مسیح به این جهان و کار تمام شده او بر صلیب – از جمله رستاخیز، تعالی و نشستن فعلی او در دست راست خدا – اساس نجات ما را فراهم می‌کند.
عهد جدید این مسائل مهم را با دستورالعمل‌هایی در مورد چگونگی نجات یافتن و سپس زندگی کردن به عنوان ایمانداران، خدمت به او و انتظار برای بازگشت او، توضیح می‌دهد. پولس، به عنوان مثال، به مسیحیان تسالونیکی نوشت: «شما از بت‌ها به سوی خدا بازگشتید تا خدای زنده و حقیقی را خدمت کنید و منتظر پسر او از آسمان باشید، که او را از مردگان برخیزانید، یعنی عیسی که ما را از غضب آینده نجات می‌دهد» (1 تسالونیکیان 1:9-10). این عهد شامل آموزه‌های مربوط به آمدن مسیح است و معنای کار او را آموزش می‌دهد، همانطور که آیات زیر به وضوح نشان می‌دهند:
«عظیم است راز دینداری: خدا در جسم ظاهر شد، در روح عادل شمرده شد، توسط فرشتگان دیده شد، در میان امت‌ها موعظه شد، در جهان به او ایمان آورده شد، در جلال بالا برده شد» (1 تیموتائوس 3:16).
- «تمام کتب مقدس به الهام خداست و برای تعلیم، برای توبیخ، برای اصلاح، برای تربیت در عدالت مفید است، تا مرد خدا کامل و برای هر کار نیکو کاملاً مجهز باشد» (2 تیموتائوس 3:16-17).
- کتاب مقدس یک واحد کامل است. هر بخش با تمام بخش‌های دیگر مرتبط است و متقابلاً بر یکدیگر نور می‌افکنند. ما نمی‌توانیم هیچ آیه‌ای را از زمینه آن جدا کنیم، و نباید یک بخش را بر بخش‌های دیگر برتری دهیم، زیرا تمام کتب مقدس – از پیدایش 1:1 تا مکاشفه 22:21 – به یکدیگر وابسته و برای درک ما از افکار خدا ضروری هستند. این امر در مورد ماهیت قربانی مسیح نیز صادق است. این آموزه به ویژه در رساله‌های عهد جدید یافت می‌شود، با این حال نباید آن آیات را از بقیه کتب مقدس جدا کنیم. علاوه بر این، آیاتی که قبلاً نقل کردیم نشان می‌دهند که چگونه کلام مکتوب خدا شخص عیسی مسیح را با کار او و نتایج آن به شدت مرتبط می‌کند. در صفحات زیر ما از کار او به عنوان آفریننده, بلکه به عنوان نجات‌دهنده – حتی اگر هر دو موضوع ما را به پرستش او سوق می‌دهند، اکنون و در تمام ابدیت (مکاشفه 4:10-5:14) صحبت نمی‌کنیم.
این ما را به برخی از اصطلاحاتی می‌رساند که گاهی اوقات برای خلاصه کردن معنای کار نجات‌بخش مسیح استفاده می‌شوند: کفاره، رهایی، بخشش و عادل شمردگی.
کفاره
هنگامی که از اصطلاحاتی استفاده می‌کنیم که در کتاب مقدس یافت نمی‌شوند، در خطر معرفی مفاهیم نادرست هستیم، اما حتی استفاده از اصطلاحات کتاب مقدس نیز تضمین نمی‌کند که ما درست باشیم. اصطلاح کفاره جنبه مهمی از کار نجات‌بخش مسیح را نشان می‌دهد، یعنی اینکه او جایگزین ما شد تا خشم خدا را که ما سزاوار آن بودیم، تحمل کند. به یاد داشته باشید، خون او ما را از گناهانمان پاک کرد. عهد عتیق اغلب از اصطلاحات «کفاره کردن»، «کفاره» یا «فدیه» برای ترجمه کلمه عبری کفار, که اساساً به معنای «پوشاندن» است، استفاده می‌کند. به معنای فیزیکی، نوح از ماده‌ای شبیه قیر به نام «قیر» برای پوشاندن چوب گفر کشتی از داخل و خارج استفاده کرد (پیدایش 6:14). بعدها، خون قربانی فصح پوشاند پسر اول‌زاده را و او را از خشم خدا نجات داد (خروج 12:1-13). گاهی اوقات، یک پوشش توسط نقره (خروج 30:12-16) یا طلا (اعداد 31:50) فراهم می‌شد. با این حال، این وسایل فقط می‌توانستند بپوشانند گناه را؛ آن‌ها هرگز قادر به محو کردن یا از بین بردن آن نبودند.
قربانی کامل مسیح مسئله وضعیت گناهکارانه ما را یک بار برای همیشه حل کرد (2 قرنتیان 5:21؛ عبرانیان 10:10-12). خدا گناهان ما را بخشید، اما او نمی‌توانست «گناه» را، یعنی طبیعت گناهکارانه ما را ببخشد. خداوند عیسی با گرفتن جای ما تحت داوری خدا، جایگزین ما شد. هیچ کس دیگری نمی‌توانست این کار را انجام دهد، اما او قادر و مایل بود که خون خود را بریزد و جان خود را بدهد (لاویان 17:11). او این کار را در زمان مناسب، به شیوه صحیح و به عنوان قربانی برتر انجام داد، و خدا را در تمام جزئیات زندگی خود جلال داد.
رهایی
این اصطلاح به قربانی‌ای اشاره دارد که برای پرداخت جریمه و فراهم کردن نتایج مبارک، آزاد کردن گناهکار و حفظ او از آسیب و خطر لازم بود. خداوند عیسی «خدای مبارک تا ابد» است (رومیان 9:5)، و او انسان شد – کلمه جسم شد (یوحنا 1:14) – تا نجات‌دهنده ما شود. تمام انسان‌ها کاملاً شکست خوردند، اما خداوند عیسی خون خود را بر صلیب ریخت، ادعاهای مقدس و عادلانه خدا را برآورده کرد، و اساس لازم را برای نجات همه فراهم کرد (2 قرنتیان 5:15). این نجات برای همه در دسترس است، اما باید با ایمان پذیرفته شود (یوحنا 3:16). با انجام این کار، ما وارد قلمرو رهایی می‌شویم، جایی که ما خارج از ادعاهای دشمن هستیم، حتی اگر جهانی که در آن زندگی می‌کنیم پر از تاریکی و گناه باشد، تحت نفوذ دشمن.
لحظه‌ای که ایمان می‌آوریم، با نجات‌دهنده بزرگ خود شناخته می‌شویم، که ما را از کنترل این جهان نجات داد، اما سپس ما را به این جهان فرستاد تا او را در جایی که مصلوب شد، نمایندگی کنیم. ما اکنون منتظر او هستیم، به عنوان نجات‌دهنده، تا ما را به صورت فیزیکی از اینجا در ربوده شدن ببرد (1 قرنتیان 1:30؛ 1 تسالونیکیان 4:16-17). این دو آیه نشان می‌دهند که تمام منابع خدا در مسیح است، که:
- برای ما شده است حکمت از خدا،
- ما را با خدا درست کرد (عدالت),
- ما را برای خدا جدا کرد (تقدیس), و
- دوباره خواهد آمد تا کار رهاییرا کامل کند، حتی در مورد بدن‌های ما.
رهایی ما بر صلیب و در رستاخیز مسیح حل و فصل شد، زیرا او بهای کامل را که خدای مقدس و عادل طلب می‌کرد، پرداخت. با این حال، تا آنجا که به ما مربوط می‌شود، رهایی ما تنها زمانی کامل خواهد شد که عیسی ما را به خود در آسمان ببرد. به همین دلیل است که ما منتظر او به عنوان نجات‌دهنده – یا رهایی‌بخش – هستیم، که با قدرتی شگفت‌انگیز بدن‌های ما را به بدن پرجلال خود تبدیل خواهد کرد، یک دگرگونی واقعی (فیلیپیان 3:21). در یک چشم به هم زدن (1 قرنتیان 15:52) او ما را به خود خواهد برد، تا جایی که او هست، ما نیز باشیم (یوحنا 14:3). شگفت‌انگیز، اما واقعی!
هنگامی که اسرائیل در مصر تحت کنترل فرعون در اسارت بود، قوم خدا قادر به خدمت به او بر اساس شرایط او نبودند. سپس خدا موسی را به عنوان رهایی‌بخش آن‌ها فرستاد. اسرائیلیان نجات یافتند، و این امکان را برای آن‌ها فراهم کرد که در بیابان و بعدها در سرزمین موعود به خدا خدمت کنند. حتی اگر ما در این جهان زندگی می‌کنیم، دیگر به آن تعلق نداریم زیرا برای ما این جهان متروک یا بایر شده است. در اینجا می‌توانیم مانند اسرائیل در بیابان به خدا خدمت کنیم، اما همچنین ممکن است از قبل وارد «سرزمین موعود» – «آسمانی‌ها» 1 – شویم تا با گنجینه‌های آسمانی خود مشغول شویم.
آنچه برای اسرائیل در مراحلی که یکی پس از دیگری دنبال می‌شدند، صادق بود، برای ما به طور همزمان صادق است. زیرا همه در یک زمان صادق هستند:
- در مورد بدن‌های ما، ما در این جهان هستیم؛
- در مورد ایمان، این جهان یک بیابان است؛ و
- در روح‌های ما، هماهنگ با روح‌القدس، ما در آسمانی‌ها در مسیح هستیم.
به زودی خداوند عیسی خواهد آمد و ما را به آن سرزمین آسمانی خواهد برد، اما در این میان می‌توانیم تمام برکات آسمانی خود را به دست آوریم (افسسیان 1:3). خدا را شکر! واقعاً موضوع رهایی بسیار غنی است.
بخشش
به عنوان گناهکاران گناهکار، ما نه تنها به رهایی بلکه به بخشش نیز نیاز داشتیم. بنابراین، ما از یک رابطه بدون مانع با خداوند، با خدا و با سایر ایمانداران لذت می‌بریم. در این ارتباط، کرسی داوری خدا و مسیح تمام جزئیات زندگی فردی ما را آشکار خواهد کرد (رومیان 14:10-12؛ 2 قرنتیان 5:10) تا ما بتوانیم عظمت فیض خدا را درک کنیم،2 در بخشیدن ما و در لذت بردن از مشارکت واقعی به طور مداوم. این مشارکت فقط برای مناسبت‌های خاص نیست، مانند جلسه برای یادآوری او (1 قرنتیان 11:20-31)، بلکه همیشه است. به همین دلیل پولس مشتاق بود که در کرسی داوری ظاهر شود، زیرا او می‌خواست از همین حالا کاملاً «هماهنگ» با خدا و با قوم او باشد.
ما نباید از محکومیت خدا بترسیم، زیرا مسیح بر صلیب به جای ما محکوم شد (2 قرنتیان 5:21؛ غلاطیان 3:13). همچنین نباید فکر کنیم که هنوز باید یک فرآیند تصفیه بیشتر را طی کنیم، زیرا ما قبلاً تصفیه شده‌ایم (کولسیان 1:20-22). همانطور که نماد بصری صلیب یک ارتباط عمودی و افقی را نشان می‌دهد، بخشش نیز با توجه به رابطه ما با خدا – که اول می‌آید – و سپس با همنوعان و ایمانداران ما است. کولسیان 3:13 را در نظر بگیرید: «یکدیگر را تحمل کنید و یکدیگر را ببخشید، اگر کسی شکایتی از دیگری دارد؛ همانطور که مسیح شما را بخشید، شما نیز باید چنین کنید.»
در تمام ابدیت از آنچه بخشش برای ما به ارمغان آورده است، لذت خواهیم برد.
عادل شمردگی
به عنوان یک انسان، خداوند عیسی، در زندگی و مرگ خود، خدا را در جایی که توسط تمام بشریت بی‌احترامی شده بود، جلال داد. خداوند عیسی کاری چنان بزرگ انجام داد که خدا، به نوعی، بدهکار تمام نژاد بشر شد. به همین دلیل است که رد کردن آمدن مسیح به این جهان و کار او بر صلیب، مسئله‌ای چنان جدی است.
در جلسه داوری نهایی، تخت سفید بزرگ، تمام بی‌باوران در برابر انسانی خواهند ایستاد که خدا به او اختیار داده است تا داوری را اجرا کند، زیرا او پسر انسان است (یوحنا 5:27). انسان مسیح عیسی، که خداست و خود را برای نجات ما داده است (1 تیموتائوس 2:5-6)، داور خواهد بود! در برابر او، «زمین و آسمان» فرار خواهند کرد، و همه کسانی که از ایمان آوردن و نجات یافتن امتناع ورزیدند، داوری و به لعنت ابدی محکوم خواهند شد (مکاشفه 20:11-15). در مقابل این، همه کسانی که کار رهایی او را می‌پذیرند و ایمان می‌آورند، همین حالا با خدا عادل شمرده می‌شوند3. این همان چیزی است که عادل شمردگی به معنای آن است، و دروازه‌های آسمان را باز می‌کند. «او که پسر خود را دریغ نداشت، بلکه او را برای همه ما تسلیم کرد، چگونه با او همه چیز را نیز به رایگان به ما نخواهد داد؟» (رومیان 8:32).
خوانندگان را تشویق می‌کنم که از یک فرهنگ لغت برای یافتن و بررسی آیاتی که به موضوعات فوق اشاره دارند، استفاده کنند. همچنین، بخش‌هایی از کتاب مقدس را در مورد خون بره، محبت خدا، فیض آشکار شده خدا و حقوق حفظ شده او، و بسیاری از موضوعات مرتبط دیگر مطالعه کنید. چنین تلاش‌هایی برکات بزرگی را به زندگی شما خواهد آورد، زیرا شما به ماهیت واقعی قربانی مسیح پی خواهید برد.
پاورقی‌ها
- به افسسیان 1:3،20، 2:6، 3:10، 6:12 مراجعه کنید.
- عهد جدید یونانی از دو کلمه متفاوت استفاده می‌کند. یکی با فیض مرتبط است و تأکید می‌کند که بخشش نالایق است، دیگری اینکه خدا تمام اتهامات علیه ما را «رها کرده است».
- رومیان به مسئله عدالت خدا و چگونگی اعلام «عادل» بودن گناهکار توبه کننده توسط او می‌پردازد. این رساله شامل کلمات مختلفی است که به همان ریشه اصلی یونانی مرتبط هستند. در مجموع، 77 مورد از این ارجاعات را در رومیان می‌یابیم.
نمایش عالی حکمت بی‌کران در راهی که برای تحقق هدف ابدی خدا پیموده شد، دیده می‌شود. صلیب مرکز آن است (اعمال 2:23). این قدرت بزرگ وحدت‌بخش جهان سعادت است. با انسان شدن، پسر یک رابطه ابدی را به انسانیت آورد، زیرا او هنگامی که انسان شد، از پسر بودن دست نکشید. پسر، در طبیعت و رابطه ابدی، انسان شد تا بمیرد، تا ادعاهای قدوسیت الهی در وارثانی که برای فرزندی از پیش تعیین شده بودند، برآورده شود. در بالا جلال یافته، او نخست‌زاده بسیاری از برادران است. —جیمز مک‌بروم (1934، اقتباس شده).
