سمسون یک دعوت خاص از جانب خدا بر زندگی خود داشت. او یکی از سه نفر در کتاب مقدس است که از بدو تولد نذیره بود: سموئیل نبی و یحیی تعمیددهنده دو نفر دیگر بودند. به طور معمول، نذیره بودن یک نذر داوطلبانه بود و برای مدت زمان محدودی بود (اعداد ۶)، اما سمسون، مانند سموئیل و یحیی که از او پیروی کردند، از رحم تا مرگ نذیره بود.
نذیره کسی بود که اصل جدایی کامل از یهوه را تجسم می‌بخشید. خدا در کسانی که او را به عنوان ظروف خدمت خود استفاده می‌کند، جدایی می‌خواهد. داستان سمسون که در داوران ۱۳-۱۶ ثبت شده است، یک داستان بسیار غم‌انگیز است زیرا او نذیره بودن خود را از طریق نافرمانی و رفتار گناه‌آلود آلوده کرد. در نهایت، او راز قدرت خود را فاش کرد و در نهایت بینایی خود را به دست فلسطینیان از دست داد (۱۶:۲۱). این حکومت خدا در زندگی سمسون بود - کوری فیزیکی سقوط روحانی او را منعکس می‌کرد.
در اسارت، موهای سمسون دوباره شروع به رشد کرد، همانطور که قدرت او نیز. فلسطینیان سمسون را از زندان بیرون آوردند و او را به معبد خود آوردند تا او «اجرا» کند در حالی که آنها خدای خود، داگون را ستایش می‌کردند. سمسون برای آخرین بار خدا را صدا زد: «ای خداوند خدا، مرا به یاد آور، التماس می‌کنم!» خدا پاسخ داد و سمسون معبد را بر دشمنان خود فرو ریخت، «پس مردگانی که او در مرگ خود کشت، بیشتر از کسانی بودند که در زندگی خود کشته بود» (۱۶:۳۰).
سمسون در عبرانیان ۱۱:۳۲ به ایمان اعتبار داده شده است. به این ترتیب، او را می‌توان نمادی از مسیح دانست، که از طریق مرگ «کسی را که قدرت مرگ را داشت، یعنی شیطان را» نابود کرد (عبرانیان ۲:۱۴). خدا به سمسون در مرگ پیروزی داد. در این روز خداوند، بیایید قهرمان بزرگ خود، نذیره واقعی خدا را گرامی بداریم، که در شب خیانت خود، هنگامی که مرگش نزدیک می‌شد، گفت: «مرا به یاد آورید».
