اعداد ۴:۱-۱۵ را بخوانید. اگرچه وظایف قَهاتیان، جِرشونیان و مِراریان با یکدیگر متفاوت بود، اما همه آنها در رابطه با خیمه اجتماع بودند. آنها باید آن را برمی‌داشتند، حمل می‌کردند و مرحله به مرحله در بیابان دوباره برپا می‌کردند. اگر «تفاوت‌هایی در خدمات» (اول قرنتیان ۱۲:۵) وجود دارد، همه آنها در رابطه با عیسی، خداوند ما هستند، و هر ایمانداری در واقع وظیفه یکسانی دارد: معرفی مسیح در حین عبور از این دنیا و نشان دادن جلال‌های اخلاقی مختلف او. در کلام و عمل، خادمان خداوند مسئول حفظ آموزش مسیحی به صورت دست‌نخورده و زنده هستند.
در طول حرکت آنها در بیابان، بیشتر اثاثیه زیر پوست حقیر گورکن پنهان بود، که به ما یادآوری می‌کند که ایمانداران گنج خود، مسیح را، «در ظروف گلی» دارند (دوم قرنتیان ۴:۷). یک استثنا وجود داشت: تابوت، زیر پارچه کاملاً آبی‌اش، نمادی از شخصیت آسمانی انسان-خدا که در اینجا بر روی زمین راه می‌رفت. شمعدان بر روی تیر حمل‌کننده‌اش (اعداد ۴:۹-۱۰) برای همه قابل تشخیص بود، نمادی از شهادت روشن او در جهان که نور آن است. و مذبح برنجی، زیر پارچه ارغوانی‌اش (آیه ۱۳)، یادآوری دائمی برای نجات‌یافتگان، در حال عبور از جهان، از رنج‌های مسیح و جلال‌هایی است که به دنبال آن خواهد آمد.
