کرسی داوری مسیح خدا همیشه در هر آنچه می‌گوید و انجام می‌دهد حق است. در عهد جدید، رومیان بسیار از عدالت خدا سخن می‌گوید، همانطور که اشعیا در عهد عتیق. خدا هرگز با بت‌پرستی مرتبط نیست (آیات ۲۵، ۲۹) رسول همچنین توضیح داد که خدا ملت‌ها را رهبری می‌کند و زمان‌ها را کنترل می‌کند
یحیی از دوران نوجوانی شاگرد خداوند عیسی بود. در طول یک آزار و اذیت شدید مسیحیان، یحیی دستگیر و به جزیره پاتموس تبعید شد. خداوند عیسی خود را در عظمت ستودنی‌اش به یحیی نشان داد، که او به پاهای او افتاد. این پیام‌ها هفت مرحله در تاریخ کلیسا را از آغاز آن نشان می‌دهند.
پولس حدود سه سال در شهر بندری معروف افسس، احتمالاً در سال‌های ۵۶-۵۸ پس از میلاد، کار کرد. او به مدت سه ماه در کنیسه درباره ملکوت خدا خدمت کرد. موعظه گاهی اوقات با معجزاتی همراه بود که خدا به دست پولس انجام می‌داد (آیه ۱۱)
خداوند انسان را به شباهت خود و به صورت خود آفرید (پیدایش ۱:۲۶-۲۸). این بدان معناست که او به آنها، و نه به هیچ مخلوق دیگری، توانایی پاسخ دادن به او و وظیفه نمایندگی او را داد. ما با بدن‌های خود با خلقت خدا تعامل می‌کنیم، و از طریق روح خود این کار را می‌کنیم.
پولس رسول مراقبت پدر را برای ایمانداران جدید در تسالونیکی و جاهای دیگر نشان داد و با محبت واقعی از آنها مراقبت می‌کرد. او به عنوان پدر روحانی آنها، نگرانی واقعی نشان داد و برای آنها هم مادر و هم برادر خداپرست بود (۱ تسالونیکی ۲:۷-۱۱)
سفر از جایی که آنها در مصر بودند تا سرزمینی که خدا به آنها می‌داد، می‌توانست در ۱۱ روز انجام شود (تثنیه ۱:۲)، اما تقریباً ۴۰ سال طول کشید. پس از شروع سفر، آذوقه اولیه اسرائیل تمام شد، اما خدا تمام نیازهای آنها را تأمین کرد و حتی به آنها استراحت داد.
خداوند عیسی به خاطر ارتباطش با «گناهکاران» مورد انتقاد رهبران مذهبی قرار گرفت. فریسیان خودپسند بودند و هیچ تصوری از فیض خدا در جستجو و پذیرش همه کسانی که گناه کرده‌اند، نداشتند. مسیح سه مَثَل را بیان کرد که انجیل فیض خدا را توضیح می‌داد.
رومیان ۵:۱۲-۲۱ نشان می‌دهد که چگونه گناه از طریق آدم وارد شد و مرگ را برای همه به ارمغان آورد. با این حال، اطاعت مسیح توجیه و زندگی را برای ایمانداران به ارمغان می‌آورد.
چندین سال پس از گرویدن شائول، پولس و برنابا به بخش‌های جنوبی استان رومی غلاطیه، در ترکیه امروزی، سفر کردند. پولس، برنابا و ایمانداران جدید با مخالفت شدید، تا حدی توسط برخی رهبران یهودی، مواجه شدند. پس از اینکه رسولان منطقه را ترک کردند، مقاومت به اشکال ظریف‌تری ادامه یافت.
