ما عیسی را می‌بینیم که برای رنج مرگ، اندکی از فرشتگان کمتر ساخته شد و با جلال و عزت تاج‌گذاری کرد تا او به فیض خدا مرگ را برای همه بچشد. —عبرانیان ۲:۹ NKJV
رساله به عبرانیان درباره خداوند عیسی، شخصیت و کار اوست. نام «عیسی» ۱۴ بار در این رساله شگفت‌انگیز آمده است، از جمله یک بار که به یوشع اشاره دارد، کسی که اسرائیل را به سرزمین موعود هدایت کرد (عبرانیان ۴:۸ KJV, JND).
در این مقاله قصد داریم هشت نکته درباره عیسی از این رساله را بررسی کنیم. عدد هشت در کتاب مقدس نشان‌دهنده یک آغاز جدید است. این موضوع با ارزش عددی نام عیسی در یونانی تأکید می‌شود، IESOUS، که ۸۸۸ است. همچنین توجه می‌کنیم که در عبری نام او Yeshua، به معنای «یهوه نجات است» می‌باشد. این نام قبل از لقاح و تولد باکره او داده شد (متی ۱؛ لوقا ۱).
۱. عیسی یهوه و انسان است
عبرانیان ۱ عظمت خداوند عیسی را به عنوان خود یهوه معرفی می‌کند. راز تثلیث و پسر ازلی که به عنوان یک انسان کامل به این دنیا آمد، هر دو به راز مبارک اینکه عیسی خدای یهوه است، یا YHWH، مرتبط هستند. این کلمه چهار حرفی نام عبری خداست و یهودیان به دلیل ترس از کفرگویی آن را بر زبان نمی‌آوردند – یک نتیجه‌گیری اشتباه از خروج ۲۰:۷.
به یاد داشته باشیم که پدر پسر خود را فرستاد، که از زنی متولد شد (غلاطیان ۴:۴) راز تجسم (یوحنا ۱:۱۴،۱۸). عبرانیان ۲ بر عظمت عیسی در انسانیت تأکید می‌کند و نشان می‌دهد که او بالاتر از فرشتگان است، حتی اگر فرشتگان در ترتیب خلقت بالاتر از انسان‌ها باشند. با این حال، عیسی اندکی از فرشتگان – که نمی‌توانند بمیرند – کمتر ساخته شد، هنگامی که او بر صلیب رنج کشید و مرد. این نشان می‌دهد که فیض خدا نسبت به ما چقدر عظیم است.
«اندکی کمتر» همچنین به معنای «مدت کوتاهی» است، یعنی بین مرگ و رستاخیز او. اکنون او انسانی است که در آسمان و بالاتر از همه فرشتگان متعال شده است! عیسی ناصریِ تحقیر شده خود را فروتن ساخت و تا حد مرگ – حتی مرگ صلیب (فیلیپیان ۲:۸) – مطیع شد، اما اکنون با جلال و عزت تاج‌گذاری کرده است.
همه ایمانداران واقعی می‌توانند او را از طریق ایمان و روح‌القدس، که هنگام ایمان آوردن دریافت کردیم، به این شکل ببینند. «ما می‌بینیم» به این معناست که ما دسترسی آزاد به تخت خدا داریم که عیسی اکنون در آن نشسته است، و دیدن و تفکر ما درباره او برای همیشه ادامه خواهد داشت، همانطور که پرستش ما. بر روی زمین او به شکل انسانی دیده شد که خود را فروتن ساخت قبل از اینکه خدا او را متعال کند (آیات ۸-۱۱).
یک پیوند مشخص بین فروتنی او و پاسخ خدا در دادن جایگاه کنونی او در جلال وجود دارد. کار او برای نجات همه کافی بود و وسعت فیض خدا را که در عیسی، که خداست (متی ۱:۲۰-۲۳)، برای همه کسانی که ایمان می‌آورند، آشکار می‌کند.
۲. عیسی به عنوان رسول و کاهن اعظم
«پس ای برادران مقدس، شریکان دعوت آسمانی، عیسی، رسول و کاهن اعظم اعتراف ما را در نظر بگیرید» (عبرانیان ۳:۱ NASB). در یهودیت، همه اسرائیلیان به یک ملت خاص بر روی زمین و برای این زمین تعلق داشتند، که خدا آن را برای خود جدا کرده بود. یحیی تعمیددهنده عیسی را به عنوان «بره خدا» در یوحنا ۱ (آیات ۲۹،۳۶) معرفی کرد، و این فصل به وضوح نشان می‌دهد که او مسیح اسرائیل است. خدا او را علناً به عنوان پسر خود اعلام کرد (متی ۳:۱۷)؛ با این حال، قوم خودش او را نشناختند. آنها عیسی را با وجود معجزات بسیاری که انجام داد، رد کردند، که ثابت می‌کرد او برای تحقق نبوت‌های خدا آمده است. با این وجود، مسیح، که بر روی زمین طرد شده بود، توسط خدا در آسمان پذیرفته شد. این موضوع خاص عبرانیان است که عظمت مسیح را به عنوان خدا و انسان نشان می‌دهد.
همه کسانی که او را با ایمان می‌پذیرند، برکت یافته‌اند که او را در دست راست خدا در بالاترین جایگاه ببینند. این امتیاز با دعوت قدرتمند و آسمانی خدا مرتبط است، که از طریق آن ما ایمانداران که از میان یهودیان و غیریهودیان فراخوانده شده‌ایم، از این دنیای کنونی بیرون آورده شده‌ایم. ما در آن هستیم اما دیگر از آن نیستیم. همه چنین ایماندارانی به یک گروه جدید از «گوسفندان» تعلق دارند، همانطور که خداوند در مثل شبان نیکو توضیح داد (یوحنا ۱۰). او ایمانداران را با خود در آسمان پیوند داده است، و آنها در این دنیا به عنوان برادران مقدس برای خدا جدا شده‌اند. «ما عیسی را می‌بینیم» (عبرانیان ۲:۹ NKJV) به معنای مشغول بودن دائمی با اوست، که با دستور «عیسی را در نظر بگیرید» مطابقت دارد.
او کیست؟ او رسول خداست، که از آسمان با اختیار نمایندگی خدا فرستاده شده است. او همچنین کاهن اعظم اوست، که اکنون ما را در برابر خدا در آسمان نمایندگی می‌کند. اینجا بر روی زمین، ما او را با هر دو وظیفه می‌شناسیم. این همچنین مسئله شناسایی عمومی ما با اوست، حتی اگر او بر روی زمین رد شده باشد. ما او را به عنوان رسول و کاهن اعظم اعتراف می‌کنیم. ما این واقعیت را که به او تعلق داریم پنهان نخواهیم کرد و سعی نخواهیم کرد عظمت او را به خطر بیندازیم. نه، ما او را در اینجا می‌شناسیم در حالی که به او در آنجا نگاه می‌کنیم.
۳. عیسی به عنوان پیشرو و پادشاه
عبرانیان چشمان ما را به عیسی در آسمان جلب می‌کند و ما را به او که پیشرو و کاهن اعظم ابدی بر حسب رتبه ملکی‌صادق است (عبرانیان ۶:۲۰) پیوند می‌دهد. این رساله به مسئولیت‌های ما به عنوان ایمانداران می‌پردازد، اما بار اصلی آن جلب توجه و قلب ما به اوست. با معرفی او به عنوان پیشرو بزرگ، یک پیوند مهم و صمیمی بین ایمانداران اینجا و مسیح در آسمان نشان داده می‌شود. از آنجا که پیشرو ما وارد شده است، او در را برای دیگران باز کرد تا او را دنبال کنند، اکنون در روح و بعداً با بدن‌های جلال‌یافته. عیسی یک نظم کاملاً جدید را نمایندگی می‌کند که هنوز تحت موسی و هارون، یا در میان مردم اسرائیل به طور کلی وجود نداشت.
در این ارتباط، ملکی‌صادق بدون پدر یا مادر انسانی به عنوان نمادی از پسر ازلی، به عنوان کسی که ابراهیم را برکت داد (پیدایش ۱۴:۱۸-۲۰) معرفی می‌شود. این بدان معناست که او بالاتر از ابراهیم بود، زیرا پایین‌تر توسط «بهتر» برکت داده می‌شود (عبرانیان ۷:۷). برای یک یهودی دشوار بود که بپذیرد کسی می‌تواند بزرگتر از ابراهیم باشد، اما ملکی‌صادق بود، کسی که خدا را به نمایندگی از ابراهیم برکت داد و پاسخ صحیح را به او آورد.
عیسی رد شده، که توسط قوم خودش طرد شد، واقعاً خداست، «همان، دیروز، امروز و تا ابد» (عبرانیان ۱۳:۸). او «بر همه، خدای مبارک تا ابد» است (رومیان ۹:۵ JND) و به عنوان یک انسان، به بالا صعود کرد (افسسیان ۴:۱۰). اصطلاح «نظم» به چیزی اشاره دارد که خدا در آسمان ثابت یا برقرار کرده است، که انسان بر روی زمین هرگز نمی‌توانست انجام دهد. «تا ابد» در تضاد با نظم عهد عتیق است، جایی که کاهنان نسل به نسل جایگزین می‌شدند. عیسی، پیشرو، همچنین ملکی‌صادق بزرگ، خدای مبارک تا ابد است! عیسی پادشاه عدالت و همچنین پادشاه صلح است (به عبرانیان ۷:۲ مراجعه کنید). او چقدر بزرگ است!
۴. عیسی ضامن ما
«عیسی ضامن عهد بهتر شد» (آیه ۲۲). عهد قدیم نمی‌توانست کمال را به ارمغان آورد – چیزهایی که برای همیشه باقی بمانند. در عوض، با ضعف مشخص شد، و خدا ناکافی بودن آن را به طرق مختلف نشان داد و در نهایت آن را کنار گذاشت. دلیل اصلی این شکست، این بود که انسان در ذات خود کیست و چیست، که گاهی اوقات «انسان کهنه» نامیده می‌شود. با این حال، خدا نظم جدیدی از چیزها را معرفی کرد، که به یک انسان جدید، خداوند ما عیسی مسیح، مرتبط است. او نمی‌تواند شکست بخورد، و بنابراین این نظم جدید که به او متصل است نیز نمی‌تواند شکست بخورد. عبرانیان این را به وضوح روشن می‌کند. همه مسیحیان واقعی با مسیح مرتبط هستند.
در دنیای آینده، عهد جدید با اسرائیل برقرار خواهد شد، و همه با عیسی مسیح مرتبط خواهند شد. عبرانیان نشان می‌دهد که خداوند عیسی کاهن جدیدی است که برای همیشه زندگی می‌کند، بر حسب رتبه ملکی‌صادق. حتی اگر او از قبیله یهودا بود، که از آن قبیله هرگز کاهنی نیامد، او کاهن برای همیشه است (یک کلمه کلیدی در عبرانیان). در ارتباط با او، همه چیز خوب یا بهتر، تازه، جدید و پایدار است. به همین دلیل عبرانیان ۷ عیسی را به عنوان کسی که «ضامن عهد بهتر» است (آیه ۲۲ ESV)، ضامن آن، و کسی که نمی‌تواند شکست بخورد، معرفی می‌کند. عهد قدیم شکست خورد، اما عهد جدید بهتر است و هیچ امکان شکستی ندارد. بنابراین آن را «ابدی» می‌نامند (عبرانیان ۱۳:۲۰).
ضمانتی که با عیسی می‌آید به این معناست که کار او کامل و کافی بود، و بنابراین نمی‌تواند جایگزین شود. ارزش عددی نام عیسی (۸۸۸)، که قبلاً ذکر شد، بعد خاصی به این کفایت می‌افزاید. عدد ۸ با نظم جدیدی مرتبط است، به عنوان مثال، مزمور ۸ اغلب در عهد جدید در رابطه با عیسی نقل می‌شود. آنچه مسیح انجام داده و برقرار کرده است، ضمانت و تضمین یک نظم بهتر را به ارمغان می‌آورد که نمی‌تواند شکست بخورد. آنچه به مسیح مربوط می‌شود نه تنها خوب است – که درست است – بلکه در مقایسه با قدیم بهتر است. قدیم خوب بود همانطور که خدا داده بود، با این حال نیاز به کنار گذاشته شدن داشت.
۵. عیسی دسترسی آزاد به خدا را فراهم می‌کند
به روشی بسیار قابل توجه، عبرانیان عظمت خداوند ما عیسی مسیح را در شخص و کار او ارائه می‌دهد. فصل‌های ۸-۱۰ بر عظمت کار او و نتایج آن، و نحوه پاسخ به آن تمرکز دارند. عبرانیان مطالعه‌ای در تضادها بین قربانی‌های عهد عتیق که خدا داده بود از یک سو، و قربانی یکباره و عالی مسیح از سوی دیگر است. قربانی‌های نظم اول باید همیشه تکرار می‌شدند، در حالی که قربانی مسیح یک بار، برای همیشه کافی، و هرگز تکرار نمی‌شود.
همچنین، با قربانی ارائه شده در روز بزرگ کفاره، کاهن اعظم می‌توانست وارد قدس‌الاقداس شود. این فقط یک بار در سال بود، در حالی که مردم بیرون می‌ماندند. با این حال، بر اساس قربانی مسیح، ورود به خدا نه تنها برای او بلکه برای مردمی که به او تعلق دارند، ایماندارانی که از میان یهودیان و غیریهودیان گرفته شده‌اند، باز شده است. «پس ای برادران، با جسارت به خون عیسی وارد قدس‌الاقداس شویم...» (عبرانیان ۱۰:۱۹ KJV). از روز پنطیکاست تا ربوده شدن، همه کسانی که به این گروه فراخوانده شده و آسمانی تعلق دارند از این دسترسی آزاد، با تمام امتیازات مربوط به آن، لذت می‌برند. اکنون می‌توان در هر زمان برای دعا، ستایش و پرستش به خدا نزدیک شد.
این جسارت در عهد عتیق وجود نداشت. تنها استثنا موسی بود که امتیاز ورود به قدس‌الاقداس را در هر زمان داشت (خروج ۲۵:۲۲). در این زمینه موسی یک استثنا از قاعده بود، که نشان می‌دهد ایمانداران امروز از چه چیزی لذت می‌برند. جسارت به معنای اعتماد به خداست، که ما را به دلیل کار کامل و پذیرفته شده مسیح رد نخواهد کرد. همچنین به معنای آزادی واقعی است، آزادی پسرانی که می‌توانند در هر زمان به حضور خدا به عنوان پرستش‌کنندگان، برای خشنودی او، بیایند. عبرانیان ۱۰ آیه‌ای است که ارزش قربانی‌های حیوانی، که طبق دستورات خدا ارائه می‌شدند، و گرانبهایی خون مسیح، که یک بار برای همیشه ریخته شد، را مقایسه می‌کند.
۶. پرده پاره شده است: به عیسی نگاه کنید
این رساله قلب‌های ما را به مسیح جلب می‌کند، همانطور که او را در دست راست خدا متعال می‌بینیم. او کار رستگاری را آغاز و به پایان رساند، کاری که هیچ کس دیگری هرگز نمی‌توانست انجام دهد. اکنون او در دست راست خدا نشسته است. هیچ کاهن دیگری هرگز نمی‌توانست بنشیند زیرا کار هرگز تمام نشده بود. بنابراین، یک کاهن که روی صندلی نشسته بود در وضعیت اشتباهی بود، همانطور که عیلی بود (اول سموئیل ۴:۱۳). اما مسیح خدا را بر روی زمین جلال داد، کار را به پایان رساند، به بالا صعود کرد و نشست. به عنوان یک انسان، او توسط خدا دعوت شد تا بالا بیاید و بنشیند، و ما می‌توانیم «به عیسی، آغازگر و کامل‌کننده ایمان ما، که به خاطر شادی که پیش رویش بود، صلیب را تحمل کرد، شرم را تحقیر کرد، و در دست راست تخت خدا نشسته است» نگاه کنیم (عبرانیان ۱۲:۲ NKJV).
این آیه بر عظمت شخصی مسیح در این واقعیت که او نشسته است تأکید می‌کند. همچنین به این معناست که کار او کامل شده و توسط خدا پذیرفته شده است. مسیر بر روی زمین، قبل از اینکه او را به آنجا هدایت کند، مسیری از رنج و شرم بود. او همه چیز را تحمل کرد، حتی رنج‌های غیرقابل درک صلیب را. این شامل نه تنها رنج‌های جسمی و شرم بلکه، مهمتر از همه، رنج‌های رها شدن از خدای خود که همیشه او را گرامی داشته بود، می‌شود. مسیح صورت خود را مانند سنگ خارا قرار داد، کاملاً بر کاری که باید انجام می‌داد تمرکز کرد و شرم را تحقیر کرد.
خدا، عادل و مقدس، هنگامی که مسیح این یک کلمه را فریاد زد، کاملاً راضی شد، «تتِلِستای» به معنای «تمام شد» یا «به طور کامل پرداخت شد». پرده داخل مکان مقدس به طور معجزه‌آسا از بالا به پایین پاره شد (متی ۲۷:۵۱؛ لوقا ۲۳:۴۵)، که رضایت خدا را نشان می‌دهد. در این، خدا بسیاری از پسران را که به جلال آورده شدند پذیرفته است (عبرانیان ۲:۱۰)، کسانی که در حالی که بر روی زمین هستند می‌توانند به او نگاه کنند. با نگاه کردن از هر چیز دیگری – گناهان، رنج و آزار – به او که کار را برای جلال خدا به پایان رساند، می‌دانیم که جایگاه او اکنون جایگاه ماست، و شادی او شادی ماست. ما به او نگاه می‌کنیم و به او تکیه می‌کنیم، زیرا او اکنون رهبر بزرگ ماست.
۷. میانجی چیزهای بهتری را به ارمغان می‌آورد
عظمت شخصیتی که در این رساله ارائه شده است در یک کلمه خلاصه می‌شود: عیسی. او کلید همه چیز در عبرانیان است، جوهر هر آموزه‌ای که در آن آشکار شده و پایان/هدف همه راه‌های خداست. او کسی است که ما را به خود جذب می‌کند، اکنون و برای همیشه. «عیسی، میانجی عهد جدید؛ و به خون پاشیده شده، که بهتر از هابیل سخن می‌گوید» (عبرانیان ۱۲:۲۴ JND).
عبرانیان، به ویژه فصل ۱۲، مقایسه‌ها و تضادهایی را بین نظم قدیم مرتبط با موسی و نظم جدید، مرتبط با مسیح، توصیف می‌کند. هنگامی که انسان به طور کلی و قوم زمینی خدا کاملاً شکست خوردند، خدا خود را در فیض حاکمیت آشکار کرد. فیض او به هیچ وجه بر اساس شایستگی‌ها یا مسئولیت انسان نبود، بلکه به دلیل کار تمام شده مسیح بود. خدا پسر خود را فرستاد، که مورد تحقیر، رد و طرد قرار گرفت و هنوز هم هست. با این حال، هدف خدا از فیض حاکمیت باید محقق می‌شد، با وجود تمام شکست‌های انسانی. این فیض در کسانی دیده می‌شود که اکنون در آزادی فرزندی به خدا نزدیک می‌شوند، و دسترسی آزاد به او که در دست راست خدا نشسته است دارند. این زمانی دیده خواهد شد که او از آسمان نظم جدیدی از چیزها را بر روی زمین و در این جهان وسیع برقرار کند. همه چیز در این نظم جدید به او، میانجی بین خدا و انسان‌ها (اول تیموتائوس ۲:۵)، و به قربانی یکباره او بستگی دارد.
خون هابیل به ناحق ریخته شد. آن برای انتقام فریاد می‌زند، و خدای مقدس و عادل انتقام‌گیرنده خواهد بود. اما خون پاشیده شده مسیح بهتر سخن می‌گوید و بر نتایج باشکوهی که او به عنوان میانجی به ارمغان آورد تأکید می‌کند. به زودی او رابطه جدیدی با قوم زمینی خود برقرار خواهد کرد، و برکات به قوم او و به همه ملت‌ها سرازیر خواهد شد. خون او نشان می‌دهد که خدا در محبت، قدوسیت و عدالت خود چقدر بزرگ است. همچنین همه را به سوی او می‌کشد (یوحنا ۱۲:۳۲). به این چیزها چه بگوییم؟ دهان ما برای ستایش باز شده است. در دنیای آینده، همه ایمانداران او را ستایش خواهند کرد؛ همه دشمنان در برابر او تعظیم خواهند کرد.
۸. یک رهبر جدید و بزرگ
عبرانیان تنها یک موضوع دارد: عیسی. بر اساس اینکه او کیست و چه کاری انجام داده است، خداوند عیسی برای همیشه رهبر بزرگ ما شده است. در دنیای آینده، او رهبر قوم زمینی خود و همه ملت‌ها خواهد بود. «عیسی... تا قوم را با خون خود تقدیس کند، بیرون دروازه رنج کشید» (عبرانیان ۱۳:۱۲ NKJV). رهبر امروز ما، مسیح ما را از طریق این دنیا، یک بیابان وسیع، هدایت می‌کند؛ در حالی که از جانب ما، ایمان، تسلیم و محبت به او همه لازم است. او به قدس، مکان مقدس، هدایت می‌کند، جایی که او را با جلال و عزت تاج‌گذاری شده می‌بینیم. علاوه بر این دو، او ما را بیرون دروازه هدایت می‌کند. چرا؟ «اردوگاه» قرار بود مقدس و پاک باشد (اعداد ۵:۱-۴)، اما قدوس خدا بیرون دروازه آن طرد شد، و اردوگاه به مکانی تبدیل شد که خشم خدا باید بر آن ریخته می‌شد. در ابتدا، این در سال ۷۰ میلادی اتفاق افتاد، در حالی که داوری نهایی پس از روزهای فیض، پس از ربوده شدن (دانیال ۹:۲۷) رخ خواهد داد.
بر روی صلیب، مسیح رنج‌برنده روز بزرگ کفاره بود و کار او منجر به تقدیس قوم خدا شد. این امر در مورد ایمانداران امروز و اسرائیل بازسازی شده آینده صدق می‌کند. هنگامی که او «بیرون دروازه» رنج کشید، مسیح خون خود را ریخت، نه خون حیوانات را. او قربانی گناه بود که در قربانی‌های حیوانی به تصویر کشیده شده بود که خون آنها به داخل مکان مقدس آورده می‌شد، اما بدن‌های آنها به خاکستر سوزانده می‌شد، بیرون دروازه. خونی که توسط خدا در داخل پذیرفته شد به این معناست که ایمانداران در آنجا پذیرفته شده‌اند، اما در بیرون داوری خدا بر بی‌گناه، جایگزین ما (دوم قرنتیان ۵:۲۱) اجرا شده است.
با این حال، کسانی که در داخل اردوگاه هستند هنوز تحت داوری خدا هستند، بنابراین در بیرون رفتن به سوی او، بیرون اردوگاه، امنیت وجود دارد. امروز، عیسی رهبر ماست که ایمانداران واقعی را «بیرون اردوگاه» هدایت می‌کند. این امر در مورد اردوگاهی صدق می‌کند که زمانی توسط خدا داده شده بود اما پسر خدا را رد کرد. همچنین به این معناست که هر اردوگاه مذهبی ساخت بشر تحت داوری خداست. تنها امنیت با اوست چه در داخل مکان مقدس و چه در بیرون اردوگاه. این آخری به معنای تحمل سرزنش اوست، زیرا او هنوز در این دنیا رد شده است (عبرانیان ۱۳:۱۳).
