کرسی داوری مسیح
خداوند همیشه حق است در هر آنچه می‌گوید و انجام می‌دهد. در عهد جدید، رومیان بسیار در مورد عدالت خدا صحبت می‌کند، همانطور که اشعیا در عهد عتیق. کتاب مقدس نشان می‌دهد که خدا حق است وقتی که او گناهکار توبه نکرده را محکوم می‌کند و وقتی که او گناهکار توبه کرده را عادل اعلام می‌کند.
پولس به فیلسوفان و رهبران یونانی در تپه مریخ نشان داد که خدایی که برای آنها «خدای ناشناخته» بود (اعمال رسولان ۱۷:۲۳ NKJV) خدای خالق و نگهدارنده جهان است (آیات ۲۴،۲۶). خدا هرگز با بت‌پرستی مرتبط نیست (آیات ۲۵،۲۹). رسول همچنین توضیح داد که خدا ملت‌ها را رهبری می‌کند و زمان‌ها و مرزهای نژاد بشر را کنترل می‌کند – گذشته، حال و آینده. این واقعیت مسئولیت انسان را برای اطاعت کنار نمی‌گذارد. انسان طبیعی از اعتراف به اینکه در برابر خدا مسئول است، امتناع می‌ورزد. توبه لازم است، زیرا «همه گناه کرده‌اند و از جلال خدا قاصرند» (رومیان ۳:۲۳).
خداوند به دنبال داشتن یک رابطه نزدیک است با همه انسان‌ها (اعمال رسولان ۱۷:۲۶-۲۸). با این حال، از زمان گناه و سرکشی آدم و حوا (پیدایش ۳)، جدایی بین خدا و انسان وجود دارد، که هیچ تلاش انسانی نمی‌توانست آن را بدون کار رستگاری مسیح پر کند. خدای خالق بزرگ ما به همه مردان و زنان فرمان می‌دهد که توبه کنند و اکنون این کار را انجام دهند، زیرا او نه تنها نجات‌دهنده، بلکه داور نهایی نیز هست (اعمال رسولان ۱۷:۳۰-۳۱). پیام فوری است و پاسخ مناسب را نمی‌توان به تعویق انداخت. این «اکنون» فیض خداست (۲ قرنتیان ۶:۲).
چرا خدا واجد شرایط است که داور نهایی باشد؟ مزمور ۱۳۹ حداقل بخشی از پاسخ را ارائه می‌دهد. خالق، نگهدارنده، نجات‌دهنده (خدای پدر، پسر و روح‌القدس) است:
- حاضر در همه جا: او همزمان در همه جا و همیشه چنین است.
- قادر مطلق: او قادر مطلق، تواناست.
- دانای مطلق: او دانای مطلق است، همه چیز را در مورد همه از ابتدا تا انتها می‌داند – حتی قبل از وقوع.
آیا آرزوی ما این است که با این خدای شگفت‌انگیز هماهنگ باشیم؟ مطمئناً این آرزوی صادقانه داوود بود و او بر این اساس دعا کرد. جالب است که این مزمور صفات خداوند را نه به عنوان افکار انتزاعی بلکه به عنوان ویژگی‌های فعال توصیف می‌کند که او خود را با مردمش مرتبط می‌کند. این مزمور می‌دهد:
توصیفی از دانش صمیمی خداوند از بنده خود (آیات ۱-۶)؛
- خلاصه‌ای از حضور خدا با داوود (آیات ۷-۱۲)؛
- توصیفی از اعمال خدا در زندگی داوود، از لحظه لقاح او (آیات ۱۳-۱۶)؛
- اعلامیه‌ای که افکار خدا نسبت به داوود بی‌شمار است (آیات ۱۷-۱۸)؛
- دعایی برای مجازات دشمنان خدا (آیات ۱۹-۲۲)؛
- دعایی که خداوند ممکن است داوود را جستجو و رهبری کند (آیات ۲۳-۲۴).
ما می‌دانیم که گناه بین خدا و انسان و همچنین مردم را از یکدیگر جدا می‌کند. گناه همه چیز را تحریف می‌کند، همانطور که بسیاری از کتب مقدس به تفصیل توضیح می‌دهند. با این حال، خدا خدای بازسازی است که مردم را به سوی خود بازمی‌گرداند. بر اساس کار تمام شده مسیح بر روی صلیب، خدای مقدس و عادل توانست مسئله گناهان ما – اعمال گناه‌آلود – را حل کند و گناهکار توبه کرده‌ای را که گناهان خود را اعتراف می‌کند، ببخشد (رومیان ۱:۱۸–۵:۱۱).
بیش از آن، خدا همچنین به ریشه مشکل – طبیعت گناه، علت اعمال شیطانی – رسیدگی کرد. بنابراین، خدا همه ایمانداران دوره فیض، از اعمال رسولان ۲ تا ربایش، را از خانواده آدم اول به خانواده مسیح منتقل کرد (رومیان ۵:۱۲-۲۱). ممکن است توجه داشته باشیم که ایمانداران قبل از دوره کلیسا و کسانی که پس از آن زندگی خواهند کرد به خانواده‌های مختلفی تعلق دارند. خدا پدر «هر خانواده» است (افسسیان ۳:۱۵ ESV)، و باید به این شیوه درک شود.
از لحظه‌ای که ما ایماندار شدیم، مسیح ارباب جدید ما شد. او به ما کمک می‌کند تا در «تازگی زندگی» (رومیان ۶:۴) قدم برداریم، در حالی که این به ما بستگی دارد که همه چیز را با ایمان به او و عشق به او تسلیم کنیم. وقتی ما به این ترتیب کاملاً تسلیم می‌شویم، به این دلیل است که یاد گرفته‌ایم که ما قدرتی برای انجام اراده خدا نداریم و به کمک روح‌القدس متکی هستیم (رومیان ۷–۸). همچنین، رومیان ۹–۱۱ نشان می‌دهد که خدا در معاملات خود با اسرائیل – گذشته، حال و آینده – عادل است و او وعده‌های خود را به پدران انجام خواهد داد. با دانستن این، می‌توانیم به خدای خود تکیه کنیم که مسئولیت‌های ما را نسبت به:
- او (۱۲:۱-۲).
- خودمان به عنوان ایمانداران (آیه ۳).
- ایمانداران هم‌ایمان (آیات ۴-۱۶).
- بی‌ایمانان (آیات ۱۷-۲۱).
- حکومت (۱۳:۱-۷).
رومیان ۱۲-۱۶ ما را تشویق می‌کند تا در تازگی زندگی قدم برداریم تا خداوند عیسی را خشنود سازیم و خدا را در همه جنبه‌ها تکریم کنیم. اینجاست که کرسی داوری وارد می‌شود، نه برای دلسرد کردن بلکه برای تشویق ما.
کرسی داوری خدا
در رومیان ۱۴، رسول شروع به توضیح کرد که چگونه حقوق خدا باید در زندگی شخصی ما، خانواده‌های ما و در میان قوم خدا حفظ شود. این به ویژه با توجه به تفاوت دیدگاه‌ها بود، تا زمانی که این تفاوت‌ها به مسائل اساسی مربوط نباشد (۱۴:۱-۱۵:۷). در این زمینه، پولس پادشاهی خدا را در جنبه کنونی آن (۱۴:۱۷) و کرسی داوری۱ خدا (آیه ۱۰) معرفی کرد تا نشان دهد که هر ایماندار و بی‌ایمان در برابر او مسئول است (آیات ۱۱-۱۲).
همه مسیحیان اقرارکننده در پادشاهی خدا هستند، با مسئولیت‌هایی که همراه این امتیاز است. بنابراین بهتر است به قوانین او احترام بگذاریم و او را تکریم کنیم، زیرا بودن در پادشاهی خدا در حالی که در همان دنیایی زندگی می‌کنیم که خدا بی‌حرمت می‌شود، یک مزیت بزرگ است. در دنیای آینده، هزاره (مکاشفه ۲۰:۱-۱۰)، هر زانویی باید در برابر او خم شود (فیلیپیان ۲:۱۰). امروز ما می‌توانیم این کار را با میل انجام دهیم، زیرا او را دوست داریم. بخش مکاشفه ۲۰ همچنین به جلسه متفاوتی از کرسی داوری مسیح و خدا اشاره دارد.
بیایید به خود یادآوری کنیم که ابراهیم، پدر ایمانداران، هنگام اعلام عدالت خدا چه گفت:
«حاشا از تو که چنین کاری بکنی، که عادل را با شریر بکشی، تا عادل مانند شریر شود؛ حاشا از تو! آیا داور تمام زمین عدالت را اجرا نخواهد کرد؟» (پیدایش ۱۸:۲۵ NKJV)
همانطور که در ابتدا دیدیم، خدا همیشه حق است. بنابراین عدالت در داوری آینده او نشان داده خواهد شد.
نگرش ما
ما به عنوان ایمانداران آموخته‌ایم که در برابر خدای نجات‌دهنده سر خم کنیم که داوری ما – مجازاتی که سزاوار آن بودیم – را بر پسر خود نهاد. او بر روی صلیب جایگزین ما شد و تمام خواسته‌های مقدس و عادلانه خدا را برآورده کرد. بر این اساس خدا ما را نجات داد تا ما را برای خود داشته باشد (رومیان ۸:۳۲-۳۹)، تا همیشه در موقعیت و رابطه‌ای که در آن با خدا درست هستیم، به او خدمت کنیم (فیلیپیان ۳:۳).
نگرش ما نسبت به یکدیگر مورد خطاب قرار گرفته است: «چرا برادر خود را داوری می‌کنی؟ یا چرا برادر خود را تحقیر می‌کنی؟ زیرا همه ما در برابر کرسی داوری مسیح خواهیم ایستاد» (رومیان ۱۴:۱۰، ترجمه‌های دیگر «خدا» را می‌خوانند). هر کس در مورد آنچه برای او انجام می‌دهد یا نمی‌دهد، حساب خود را خواهد داد (اول قرنتیان ۳:۱۰-۱۵ را در نظر بگیرید).
«همه ما باید۲ در برابر کرسی داوری مسیح ظاهر شویم، تا هر کس آنچه را که در بدن انجام داده است، مطابق با آنچه انجام داده است، چه خوب و چه بد، دریافت کند» (دوم قرنتیان ۵:۱۰)
کرسی داوری سه جلسه دارد
کتاب مقدس، بسته به اینکه چه کسی و در چه زمانی ظاهر خواهد شد، از سه جلسه مختلف داوری صحبت می‌کند: در آسمان، بر روی زمین و بین آسمان و زمین. «ما باید» به این معنی است که خدا این را تعیین کرده است و نمی‌توان آن را اجتناب یا تغییر داد. «همه ما» به این معنی است که هیچ کس مستثنی نیست. همه خواهند ایستاد (رومیان ۱۴:۱۰)، هر زانویی خم خواهد شد و هر زبانی او را اعتراف خواهد کرد (آیه ۱۱). به عنوان خالق، خدا به انسان‌ها و فرشتگان – نه حیوانات – یک توانایی ویژه برای حساب دادن (آیه ۱۲) داده است.
در مورد ایمانداران دوره فیض، ایستادن در برابر او باید در پرتو مکاشفه ۱۹:۶-۹ درک شود.
«خداوند خدای قادر مطلق سلطنت می‌کند» (آیه ۶)
و همه نجات‌یافتگان او را تکریم خواهند کرد و شادی خواهند کرد زیرا عروسی بره فرا رسیده است، زیرا
«همسرش خود را آماده کرده است» (آیه ۷)
مریم بت‌عنیا نمونه زیبایی از چنین آمادگی و فداکاری است. با عشق واقعی به خداوند، او «آنچه را که می‌توانست» انجام داد (مرقس ۱۴:۸؛ متی ۲۶:۱۲؛ یوحنا ۱۲:۲-۳ را بخوانید).
تا زمان عروسی بره، ربوده شدن (اول تسالونیکیان ۴:۱۶-۱۷) و کرسی داوری در آسمان اتفاق افتاده خواهد بود. در طول آن جلسه، خداوند افکار خود را در مورد همه چیز در زندگی ما نشان خواهد داد، بنابراین ما دقیقاً همان افکاری را خواهیم داشت که او در مورد آنچه انجام داده‌ایم دارد. از طریق این، عروس با داماد هماهنگ خواهد شد. هیچ فکر متفاوتی برای همیشه رابطه ما را با او مختل نخواهد کرد. برای ما امروز، این به این معنی است که هر چیزی در افکار یا اعمال ما که با افکار مسیح متفاوت است باید داوری و حذف شود (اول قرنتیان ۱۱:۲۸ را ببینید)، زیرا خدا این مسائل را هنگامی که مسیح را به جای ما مجازات کرد، داوری کرد (دوم قرنتیان ۵:۲۱). در لحظه‌ای که عروس به مسیح تقدیم می‌شود، کتاب مقدس می‌گوید: «همسرش خود را آماده کرده است» (مکاشفه ۱۹:۷). چالش نه تنها داوری خود در پرتو این جلسه آینده است، بلکه هماهنگ بودن با خداوند از همین حالا است زیرا او را دوست داریم.
مهمانان عروسی (۱۹:۹) کسانی هستند که دعوت شده‌اند، به عنوان مهمان به ضیافت دعوت شده‌اند. ما نباید این دعوت را با این واقعیت اشتباه بگیریم که ما از هر زبانی فراخوانده شده‌ایم تا به مسیح تعلق داشته باشیم. ما به کلیسای او (یونانی: اکلسیا) تعلق داریم، که به معنای واقعی کلمه به معنای گروهی از فراخوانده‌شدگان است – فراخوانده شده از یهودیت، بت‌پرستی و انواع ایسم‌ها. در ربوده شدن، ایمانداران عهد عتیق همراه با ما به آسمان خواهند رفت (اول تسالونیکیان ۴:۱۶). همه ایمانداران، از آدم و حوا تا آن زمان، در «۲۴ پیر» گنجانده شده‌اند، که ۱۲ بار در مکاشفه ۴:۴-۱۹:۴ ذکر شده‌اند. هنگامی که عروس بره معرفی می‌شود (۱۹:۶-۹)، تمایزی بین ایمانداران عهد جدید (عروس) و ایمانداران عهد عتیق (مهمانان دعوت شده) قائل می‌شود.
کرسی داوری بر روی زمین
جلسه دیگری از کرسی داوری بر روی زمین برگزار خواهد شد. مدتی پس از عروسی بره در آسمان، مسیح به این زمین باز خواهد گشت، همراه با ما و ایمانداران عهد عتیق۳ (آیات ۱۱-۱۴). ما بر روی زمین نخواهیم ماند بلکه در جلال با او به کسانی که بر روی زمین هستند ظاهر خواهیم شد (کولسیان ۳:۴؛ دوم تسالونیکیان ۱:۱۰).
«هنگامی که پسر انسان در جلال خود و همه فرشتگان مقدس با او می‌آید، آنگاه بر تخت جلال خود خواهد نشست» (متی ۲۵:۳۱)
همه ملت‌ها داوری خواهند شد، و معیار، یا استاندارد، این خواهد بود که چگونه با برادران پادشاه، یهودیان، رفتار کرده‌اند (آیات ۳۲-۴۶). این جلسه، پس از انجام داوری‌های خدا (مکاشفه ۶-۱۸)، احتمالاً در اورشلیم، «شهر پادشاه بزرگ» (مزمور ۴۸:۲) خواهد بود.
به عنوان کاربرد، متی ۲۵:۳۲-۴۰ نشان می‌دهد که چگونه باید با مردم یهود رفتار کنیم، و آیات ۴۱-۴۶ به ما می‌گوید که چگونه با افراد نیازمند رفتار کنیم. با این حال، ما نباید زمینه نبوی این آیات را فراموش کنیم: یک ایماندار نجات خود را از دست نمی‌دهد زیرا نتوانسته است از کسانی که بیمار یا در زندان هستند مراقبت کند – حتی اگر باید مراقبت می‌کرد. این بخش ما را به چالش می‌کشد تا به یهودیان به درستی نگاه کنیم، زیرا مسیح و نجات از طریق یهودیان آمد (یوحنا ۴:۲۲). با دیدن چیزها از دیدگاه خدا می‌فهمیم که اسرائیل قوم اوست (پیدایش ۱۲:۱-۳). با این حال، در حال حاضر در معاملات حکومتی او، آنها لو-عمی نامیده می‌شوند، به معنای «قوم من نیستند» (هوشع ۱:۹)، تا زمانی که کاملاً بازسازی شوند (رومیان ۱۱:۲۵-۳۶).
آخرین جلسه کرسی داوری
«آنگاه تختی بزرگ و سفید دیدم و کسی را که بر آن نشسته بود، که از روی او زمین و آسمان گریختند. و جایی برای آنها یافت نشد. و مردگان، کوچک و بزرگ را دیدم که در برابر خدا ایستاده بودند، و کتاب‌ها گشوده شدند. و کتاب دیگری گشوده شد، که کتاب حیات است. و مردگان بر اساس اعمالشان، بر اساس چیزهایی که در کتاب‌ها نوشته شده بود، داوری شدند. دریا مردگان را که در آن بودند، پس داد، و مرگ و هاویه مردگان را که در آنها بودند، تسلیم کردند. و هر یک بر اساس اعمالش داوری شد. آنگاه مرگ و هاویه به دریاچه آتش افکنده شدند. این مرگ دوم است. و هر کس که نامش در کتاب حیات نوشته نشده بود، به دریاچه آتش افکنده شد» (مکاشفه ۲۰:۱۱-۱۵)
این جلسه آخر و بسیار جدی تاریخ بشر را به پایان می‌رساند و وضعیت ابدی را معرفی می‌کند، همانطور که در مکاشفه ۲۱:۱-۸.۴ توضیح داده شده است. توجه داشته باشید که در برابر کسی که بر آن تخت خواهد نشست، زمین و آسمان خواهند گریخت. این با توصیف یوحنا موازی است: «آسمان اول و زمین اول از بین رفته بودند» (مکاشفه ۲۱:۱) و خلاصه پطرس در دوم پطرس ۳:۱۲-۱۳. همچنین با نظرات پولس در تپه مریخ مطابقت دارد، هنگامی که او پیام خود را با گفتن به پایان رساند،
«اکنون [خدا] به همه مردم در همه جا فرمان می‌دهد که توبه کنند، زیرا او روزی را تعیین کرده است که در آن جهان را با عدالت توسط مردی که او تعیین کرده است، داوری خواهد کرد. او با زنده کردن او از مردگان، این اطمینان را به همه داده است» (اعمال ۱۷:۳۰-۳۱)
این بیانیه نه تنها اهمیت رستاخیز مسیح را به عنوان تأییدی بر داوری آینده خدا نشان می‌دهد، بلکه نشان می‌دهد که خدا داوری خواهد کرد از طریق آن مرد، که به عنوان داور بر تخت بزرگ و سفید خواهد نشست.
افرادی که در آنجا ایستاده‌اند کسانی هستند که از توبه خودداری کردند: از قائن (پیدایش ۴) تا کسانی که در آخرین شورش شرکت خواهند کرد (مکاشفه ۲۰:۸-۹). کتاب‌های گشوده شده نشان خواهند داد که آنها چه فکر کرده‌اند، گفته‌اند و انجام داده‌اند. آنها متقاعد خواهند شد که خدا در محکوم کردن آنها عادل است. هیچ انسانی نمی‌تواند به خدا بگوید که استانداردهای او بیش از حد بالا بود، زیرا داور همان مردی است که بر روی این زمین زندگی کرد و مرد و اراده خدا را انجام داد. خدا آنها را به آن مرد اشاره خواهد کرد و گویی می‌گوید: «اینگونه باید زندگی می‌کردید.»۵
یادداشت پایانی
عدالت (دوم پطرس ۳:۱۳) در وضعیت ابدی آسمان‌های جدید و زمین جدید (مکاشفه ۲۱:۱-۸) ساکن خواهد شد. حکومت خدا دیگر مانند دوران سلطنت هزاره اجرا نخواهد شد، زیرا همه در هماهنگی کامل با خدا خواهند بود، و او «همه در همه» خواهد بود (اول قرنتیان ۱۵:۲۸). امروز به فیض خدا نظم ابدی در خلقت جدیدی که ما به آن تعلق داریم دیده می‌شود، «مسیح همه و در همه است» (کولسیان ۳:۱۱)، که به عنوان شهادتی برای خلقت قدیم نشان داده شده است. این یک امتیاز بزرگ و در عین حال یک چالش بزرگ است.
پاورقی‌ها
- کلمه یونانی ترجمه شده «کرسی داوری» به معنای «پله» است (در اعمال ۷:۵ NKJV «پا» ترجمه شده است). از آن به عنوان واحد اندازه‌گیری و به عنوان سکوی بلندی که داور در طول دادرسی قضایی بر آن می‌نشست، استفاده می‌شد. از آنجا، او حکم خود را صادر می‌کرد. معمولاً، این کلمه به خود کرسی اشاره دارد (متی ۲۷:۱۹؛ یوحنا ۱۹:۱۳؛ اعمال ۱۲:۲۱، ۱۸:۱۲،۱۶،۱۷، ۲۵:۶،۱۰،۱۷). کرسی داوری خدا (رومیان ۱۴:۱۰ ESV) نیز کرسی مسیح است (دوم قرنتیان ۵:۱۰)، و او به عنوان داور بر آن خواهد نشست.
مکاشفه ۲۰:۱۱ کلمه متفاوتی دارد، «تخت»، که به عنوان کرسی داوری عمل می‌کند.
- این فعل «ظاهر شدن»، که ۷x۷ یا ۴۹ بار در عهد جدید استفاده شده است، به این معنی است که ما خواهیم بود آشکار شده. این نمی‌گوید که ما خواهیم بود داوری شد، زیرا مسیح داوری ما را در طول سه ساعت تاریکی بر صلیب تحمل کرد، هنگامی که او به گناهان ما اعتراف کرد و جایگزین ما شد.
- در طول هفت سال نبوتی (هفته هفتادم، دانیال ۹:۲۷) بسیاری از اسرائیل و غیریهودیان نجات خواهند یافت. بسیاری از آنها به عنوان شهید خواهند مرد (مکاشفه ۶:۸-۱۱، مکاشفه ۸-۱۶) و در آغاز سلطنت مسیح برخیزانده خواهند شد تا از جنبه آسمانی سلطنت هزارساله لذت ببرند (۲۰:۴). کسانی که خدا آنها را بر روی این زمین حفظ خواهد کرد (۱۴۴,۰۰۰ نفر از اسرائیل، به علاوه انبوه بی‌شمار ملت‌ها، مکاشفه ۷) زنده خواهند ماند تا وارد سلطنت مسیح بر روی زمین شوند. ارتباط نزدیکی بین آسمان و زمین وجود خواهد داشت (نگاه کنید به یوحنا ۱:۵۱)، که در آن اورشلیم آسمانی نقش کلیدی ایفا خواهد کرد (مکاشفه ۲۱:۹-۲۲:۵).
- مکاشفه ۲۱:۹-۲۲:۵ اطلاعات اضافی در مورد سلطنت هزارساله و اورشلیم آسمانی ارائه می‌دهد، پس از آن کتاب با نظرات مهم مختلفی به پایان می‌رسد.
- ما، ایمانداران، می‌فهمیم که برای انجام اراده خدا نیاز به تولد دوباره داشتیم و لحظه به لحظه به کمک روح‌القدس و کلام خدا نیاز داریم تا در اینجا برای خدا زندگی کنیم. زندگی کامل مسیح به تنهایی همه گناهکاران را، بدون استثنا، محکوم می‌کند. کسانی که در برابر جلسه سوم کرسی داوری خواهند ایستاد، کسانی هستند که توبه نکرده‌اند، کسانی که افکار خدا و کار مسیح بر صلیب را رد کردند. آنها – روح، جان و بدن – برخیزانده خواهند شد، با این حال «مردگان» نامیده می‌شوند زیرا به قلمرو «مرگ دوم» یا «دریاچه آتش» تعلق دارند (مکاشفه ۲۰:۱۲-۱۵). در آنجا، کرم آنها نخواهد مرد و آتش خاموش نخواهد شد (مرقس ۹:۴۴-۴۸)، همراه با «گریه و دندان قروچه» (متی ۲۵:۳۰) و برای همیشه در فساد، داوری و پشیمانی.
