قدرت دعا به آن وصل شوید!
کتاب مقدس در مورد دعا و دعا کردن بسیار صحبت می‌کند! در آن می‌توانیم نمونه‌هایی از مردان دعاگو، زنان دعاگو، خانواده‌های دعاگو و کودکان دعاگو را بیابیم. اما گروه دیگری نیز وجود دارد که با دعا مشخص می‌شود: کلیسای دعاگو! آن را در کتاب اعمال رسولان دنبال کنید و خواهید دید که کلیسا زمانی رشد کرد که بر زانوهای خود بود. ما اغلب می‌پرسیم: «چرا کلیسا امروز رشد نمی‌کند؟» شاید کمبود دعا بخشی از پاسخ باشد، زیرا جایی که دعا نباشد، قدرتی هم نیست.
یک آیه که ما اغلب در مورد احیا یا نیاز به دعا به آن فکر می‌کنیم، دوم تواریخ ۷:۱۴ است که می‌گوید: «اگر قوم من که به نام من خوانده شده‌اند، خود را فروتن سازند و دعا کنند و روی مرا بطلبند و از راه‌های شریر خود بازگردند، آنگاه من از آسمان خواهم شنید و گناهانشان را خواهم بخشید و سرزمینشان را شفا خواهم داد» (NKJV). بیایید مسئولیت‌های خود را که در این آیه ذکر شده است، سبک نگیریم.
دعا کردن با هم در مقابل دعا کردن تنها
دعای جمعی، دعای ایمانداران است زمانی که با هم جمع می‌شوند، چه در یک جلسه برنامه‌ریزی شده کلیسای محلی و چه به سادگی توسط چند نفر در زمان دیگری. نمونه‌های بسیاری وجود دارد که نشان می‌دهد دعای جمعی بخش مهمی از زندگی کلیسا است، همراه با پرستش، تعلیم صحیح، مشارکت و رفاقت. کلیسای اولیه به طور منظم برای یادگیری تعلیم رسولان، شکستن نان و دعا کردن با هم جمع می‌شد (اعمال ۲:۴۲). وقتی ما با سایر ایمانداران با هم دعا می‌کنیم، اثرات می‌تواند بسیار مثبت و سازنده باشد و ما را در ایمان مشترکمان متحد کند. همان روح‌القدس که در هر ایماندار ساکن است، باعث می‌شود قلب‌های ما شاد شود وقتی ستایش‌های خداوند و نجات‌دهنده خود را می‌شنویم، و بدین ترتیب ما را در یک پیوند منحصر به فرد از رفاقت که در هیچ جای دیگری از زندگی یافت نمی‌شود، به هم می‌بافد.
برای کسانی که ممکن است احساس تنهایی کنند و با بارهای زندگی دست و پنجه نرم می‌کنند، شنیدن اینکه دیگران آنها را به تخت فیض بلند می‌کنند، می‌تواند تشویق بزرگی باشد. شفاعت در دعا، عشق و نگرانی برای دیگران را در ما ایجاد می‌کند. دعای جمعی بازتابی از قلب‌های افرادی خواهد بود که شرکت می‌کنند. چه به صورت فردی و چه به صورت جمعی، ما باید با فروتنی (یعقوب ۴:۱۰)، حقیقت (مزمور ۱۴۵:۱۸) و اطاعت (اول یوحنا ۳:۲۱-۲۲)، با شکرگزاری (فیلیپیان ۴:۶) و اطمینان (عبرانیان ۴:۱۶) به خدا نزدیک شویم.
متأسفانه، دعای جمعی می‌تواند به بستری برای کسانی تبدیل شود که کلماتشان نه به خدا بلکه به شنوندگان دیگرشان هدایت می‌شود. عیسی در متی ۶:۵-۸ در مورد چنین رفتاری هشدار داد، جایی که او ما را تشویق می‌کند که در دعاهایمان خودنما، پرحرف یا ریاکار نباشیم. در آنجا او تعلیم داد که ما باید مخفیانه در اتاق‌های خود دعا کنیم تا از وسوسه استفاده نادرست از دعا جلوگیری کنیم.
تا جایی که من می‌دانم، هیچ چیز در کتاب مقدس وجود ندارد که نشان دهد دعاهای جمعی از دعاهای فردی در حرکت دادن دست خدا قدرتمندتر هستند. بسیاری از مسیحیان دعا را با گرفتن چیزها از خدا برابر می‌دانند، و دعای گروهی گاهی اوقات به فرصتی برای تلاوت لیستی از خواسته‌های ما تبدیل می‌شود. با این حال، دعاهای کتاب مقدس چندوجهی هستند و تمام میل به ورود به مشارکت آگاهانه و صمیمی با خدای مقدس، کامل و عادل ما را در بر می‌گیرند. اینکه چنین خدایی به مخلوقات خود گوش فرا دهد، باعث می‌شود ستایش و پرستش به وفور جاری شود (مزمور ۲۷:۴، ۶۳:۱-۸)، توبه و اعتراف قلبی را تولید می‌کند (مزمور ۵۱؛ لوقا ۱۸:۹-۱۴)، فوران قدردانی و شکرگزاری را ایجاد می‌کند (فیلیپیان ۴:۶؛ کولسیان ۱:۱۲) و درخواست‌های شفاعت صادقانه را به نمایندگی از دیگران آغاز می‌کند (دوم تسالونیکیان ۱:۱۱، ۲:۱۶).
پس، دعا همکاری با خدا برای تحقق نقشه اوست، نه تلاش برای خم کردن او به اراده ما. همانطور که ما خواسته‌های خود را در تسلیم به کسی که شرایط ما را کاملاً می‌داند و چیزهایی را که قبل از درخواست ما نیاز داریم می‌داند (متی ۶:۸) رها می‌کنیم، دعاهای ما به بالاترین سطح خود می‌رسند. بنابراین، دعاهایی که در تسلیم به اراده الهی ارائه می‌شوند، همیشه به طور مثبت پاسخ داده می‌شوند، چه توسط یک نفر و چه توسط هزار نفر ارائه شوند.
این ایده که دعاهای جمعی احتمال بیشتری برای حرکت دادن دست خدا دارند، عمدتاً از سوءتفسیر متی ۱۸:۱۹-۲۰ ناشی می‌شود: «باز هم به شما می‌گویم که اگر دو نفر از شما در زمین در مورد هر چیزی که بخواهند، با هم توافق کنند، از جانب پدر من که در آسمان است، برایشان انجام خواهد شد. زیرا هر جا که دو یا سه نفر به نام من جمع شوند، من در میان آنها هستم.» این قسمت که شامل این آیات است، به رویه‌هایی می‌پردازد که باید هنگام انضباط یک عضو گناهکار کلیسا رعایت شود. تفسیر این دو آیه به عنوان وعده یک چک سفید برای ایمانداران برای هر چیزی که در مورد آن توافق کنند از خدا بخواهند، مهم نیست چقدر گناهکارانه یا احمقانه باشد، با متن مطابقت ندارد و بقیه کتاب مقدس، به ویژه حاکمیت خدا را انکار می‌کند.
علاوه بر این، باور اینکه وقتی «دو یا سه نفر جمع می‌شوند» تا دعا کنند، نوعی افزایش قدرت مرموز به طور خودکار به دعاهای ما اعمال می‌شود، از نظر کتاب مقدس قابل پشتیبانی نیست. البته عیسی وقتی دو یا سه نفر دعا می‌کنند حاضر است، اما او به همان اندازه وقتی یک ایماندار تنها دعا می‌کند، حتی اگر آن شخص هزاران مایل از دیگران جدا باشد، حاضر است.
دعای جمعی مهم است زیرا وحدت ایجاد می‌کند (یوحنا ۱۷:۲۲-۲۳)، یک جنبه کلیدی از تشویق یکدیگر توسط ایمانداران است (اول تسالونیکیان ۵:۱۱) و یکدیگر را به محبت و اعمال نیکو ترغیب می‌کند (عبرانیان ۱۰:۲۴). باشد که ما با هم دعا کنیم.
به چه کسی دعا کنم؟
کتاب مقدس تعلیم می‌دهد که ما می‌توانیم به پدر یا پسر در و از طریق قدرت روح‌القدس دعا کنیم. به پدر دعا می‌کنیم همانطور که خداوند به شاگردانش تعلیم داد: «پدر ما که در آسمانی...» (متی ۶:۹).
استیفان، در حالی که شهید می‌شد، دعا کرد: «ای خداوند عیسی، روح مرا بپذیر» (اعمال ۷:۵۹). در مکاشفه ۲۲:۲۰ می‌خوانیم که یوحنا، رسول سالخورده، دعا می‌کند: «آمین! بیا، ای خداوند عیسی!» پولس در مورد دعاهای خود به «خداوند» نوشت، عنوانی که او اغلب به عیسی اطلاق می‌کرد (دوم قرنتیان ۱۲:۸). نمونه‌هایی مانند این به ما سابقه ای برای انجام همین کار می‌دهند. دعا کردن به عیسی خوب، صحیح و مناسب است.
ما همچنین باید به نام مسیح دعا کنیم. پولس ایمانداران افسس را تشویق کرد که «همیشه برای همه چیز به خدا پدر به نام خداوند ما عیسی مسیح شکرگزاری کنند» (افسسیان ۵:۲۰). عیسی به شاگردانش اطمینان داد که هر چه به نام او، یعنی به اراده او، بخواهند، به آنها داده خواهد شد (یوحنا ۱۵:۱۶، ۱۶:۲۳). او نگفت که ما باید از روح‌القدس بخواهیم، بلکه باید از پدر بخواهیم.
ما هرگز در کتاب مقدس موردی را نمی‌بینیم که کسی به روح‌القدس دعا کند. چرا؟ به این دلیل که روح‌القدس به پسر شهادت می‌دهد، نه به خودش (۱۵:۲۶). اگر من به روح‌القدس دعا کنم، خود را از شفاعت‌کننده بزرگ – خداوند عیسی – که کاهن اعظم ماست، محروم می‌کنم. همچنین هدف روح‌القدس را انکار می‌کند، که برای جلال دادن پسر به جهان فرستاده شده است (یوحنا ۱۶). او پسر را با هدایت ما به سوی پسر و باعث شدن ما به دیدن او به عنوان اساس دسترسی ما به پدر، جلال می‌دهد. پسر آمد تا برای گناهان ما بمیرد تا ما را به خدا برساند. وظیفه روح‌القدس این است که ما را به شخص مسیح اشاره کند و ما را قادر سازد تا مانند خداوند عیسی مسیح باشیم. روح‌القدس هرگز توجه را به خود جلب نمی‌کند یا خود را بالا نمی‌برد، بلکه آرزوی او بالا بردن خداوند عیسی مسیح است (آیات ۱۳-۱۵).
به ما گفته شده است که در روح و در قدرت او دعا کنیم. روح به ما کمک می‌کند تا دعا کنیم حتی زمانی که نمی‌دانیم چگونه یا چه چیزی را بخواهیم (رومیان ۸:۲۶، یهودا ۲۰). اما هرگز به ما دستور داده نشده است که به طور خاص به روح‌القدس دعا کنیم. این روح‌القدس است که به ما کمک می‌کند دعا کنیم. در انجام این کار، روح بدیهی است که به خودش دعا نخواهد کرد. در تمام عهد جدید حتی یک نمونه از دعا کردن به روح وجود ندارد!
شاید بهترین راه برای درک نقش تثلیث در دعا، همانطور که پولس در افسسیان ۲:۱۸ بیان کرده است، این باشد: «از طریق [عیسی] ما... از طریق یک روح به پدر دسترسی داریم.» ما به پدر، از طریق و به نام پسر، و با قدرت روح‌القدس دعا می‌کنیم. هر سه شخص در دعای ایماندار فعال هستند. وقتی پولس نقش روح‌القدس را در زندگی ایماندار توضیح داد، یکی از چیزهایی که او بر آن تأکید کرد این است که چگونه روح به ما اطمینان می‌دهد تا در دعا به خدا نزدیک شویم. در واقع، این از طریق روح است که ما فریاد می‌زنیم: «ابا، پدر» (غلاطیان ۴:۶؛ رومیان ۸:۱۵). این تصادفی نیست. خود عیسی همین کلمات را فریاد زد (مرقس ۱۴:۳۶). روح مسیحیان را به خطاب کردن پدر به همان زبانی که خدا پسر استفاده کرده است، سوق می‌دهد! دعا راهی برای بیان فرزندی است که ما از طریق خداوند عیسی داریم.
مهم است که به دیگرانی که نباید به آنها دعا کنیم، اشاره کنیم. برخی ادیان پیروان خود را تشویق می‌کنند که به تعدادی از خدایان، مکان‌های مقدس، بستگان مرده و ارواح دعا کنند. برخی دیگر تعلیم می‌دهند که به مریم یا «قدیسان» مختلف دعا کنند. چنین دعاهایی کتاب مقدسی نیستند و در واقع توهین به پدر آسمانی ما هستند. برای درک دلیل آن، فقط باید به ماهیت دعا نگاه کنیم.
دعا چندین عنصر دارد، از جمله ستایش، شکرگزاری و پرستش. وقتی خدا را ستایش می‌کنیم، او را به خاطر صفاتش و کارش در زندگی‌مان پرستش می‌کنیم. وقتی دعاهای شکرگزاری می‌کنیم، نیکویی، رحمت و محبت او را نسبت به خودمان پرستش می‌کنیم. پرستش به خدا جلال می‌دهد – تنها کسی که شایسته جلال است. او جلال خود را تقسیم نخواهد کرد! در واقع، دعا کردن به هر کسی یا هر چیزی غیر از خدا، به دنبال تقسیم جلال او با دیگری است، و بنابراین بت‌پرستی است. «من خداوند هستم، این نام من است؛ و جلال خود را به دیگری نخواهم داد، و نه ستایش خود را به بت‌های تراشیده شده [بت‌ها]» (اشعیا ۴۲:۸).
عناصر دیگری از دعا مانند توبه، اعتراف و درخواست وجود دارد. ما توبه می‌کنیم با دانستن اینکه خدا بخشنده و مهربان است، و او وسیله بخشش را در قربانی پسرش بر صلیب فراهم کرده است. ما گناهان خود را اعتراف می‌کنیم زیرا می‌دانیم «او امین و عادل است تا گناهان ما را ببخشد و ما را از هر ناراستی پاک سازد» (اول یوحنا ۱:۹). ما با درخواست‌ها و شفاعت‌های خود به او نزدیک می‌شویم زیرا می‌دانیم که او ما را دوست دارد و به ما گوش می‌دهد.
بزرگترین نیاز کلیسای امروز دعا است. دعا باید نفس حیاتی کلیسا باشد، اما در حال حاضر برای هوا نفس نفس می‌زند. یک معلم کتاب مقدس در گذشته گفت که کلیسا بر زانوهای خود به جلو می‌رود. تنها راه برای ما برای پیش رفتن، بر زانوهای خود در دعا است!
دعا کردن به نام عیسی
چرا ما اغلب در پایان دعاهایمان می‌گوییم: «به نام عیسی، آمین»؟ درست قبل از اینکه خداوند ما به جلجتا برود، شاگردان خود را در اتاق بالا جمع کرد و چیزهای زیادی را به آنها آموخت که پس از اینکه او دیگر با آنها نبود، به آنها نیاز داشتند. یکی از موضوعات دعا بود. آنها او را بارها در حال دعا مشاهده کرده بودند و از او خواسته بودند که به آنها دعا کردن را بیاموزد (لوقا ۱۱:۱). آنچه به اصطلاح «دعای خداوند» نامیده می‌شود، در واقع یک دعای نمونه بود که او در پاسخ به تمایل آنها برای یادگیری دعا کردن به آنها آموخت. قرار نبود یک شعار تکراری باشد، اما شامل تمام عناصر ارتباط رابطه‌ای با خدا به عنوان پدر ما است.
ما در یوحنا ۱۳-۱۷ بیشتر در مورد دعا می‌آموزیم. شش بار بین یوحنا ۱۳ و یوحنا ۱۶، خداوند عیسی بر دعا کردن به نام خود تأکید کرد. یوحنا ۱۴:۱۲-۱۴ را در نظر بگیرید: «آمین، آمین، به شما می‌گویم، کسی که به من ایمان آورد، کارهایی را که من می‌کنم او نیز خواهد کرد؛ و کارهای بزرگتر از اینها را خواهد کرد، زیرا من نزد پدر خود می‌روم. و هر چه به نام من بخواهید، من آن را انجام خواهم داد، تا پدر در پسر جلال یابد. اگر چیزی به نام من بخواهید، من آن را انجام خواهم داد.» دعا یکی از بهترین درمان‌ها برای قلب مضطرب است. در این آیات، خداوند شرایط یک زندگی دعایی موفق را می‌دهد، که یکی از آنها دعا کردن با ایمان است. سپس او اضافه می‌کند که خواستن هر چیزی از پدر به نام عیسی به این معنی است که ما آنچه را که عیسی می‌خواست، آنچه را که او را خشنود می‌کرد و آنچه را که به او جلال می‌آورد، می‌خواهیم. ما مجاز هستیم که به جایی که خداوند عیسی اکنون است، در دست راست خدا (عبرانیان ۷:۲۵)، وارد شویم و هر زمان با پدر صحبت کنیم – همه به نام عیسی. چه امتیاز عظیمی!
وقتی ما واقعاً به نام عیسی دعا می‌کنیم، آنچه از پدر می‌خواهیم با شخصیت و اراده خداوند عیسی مطابقت دارد. دعا کردن به نام عیسی همان معنای دعا کردن مطابق با اراده خدا را دارد: «این اطمینانی است که ما در او داریم، که اگر چیزی را مطابق با اراده او بخواهیم، او به ما گوش می‌دهد. و اگر می‌دانیم که او به ما گوش می‌دهد، هر چه بخواهیم، می‌دانیم که درخواست‌هایی را که از او خواسته‌ایم، داریم» (اول یوحنا ۵:۱۴-۱۵). وقتی به نام او دعا می‌کنیم، اعتراف می‌کنیم که اطمینان ما در دعاهای ما نیست، بلکه در یک شخص است. حضور او در آسمان به ما اطمینان می‌دهد که اگر مطیع باشیم، دعاهای ما پاسخ داده خواهد شد. زندگی دعایی ما اگر مایل به اطاعت از کلام خدا نباشیم، باطل خواهد شد. خداوند عیسی گفت: «اگر مرا دوست دارید، احکام مرا نگاه دارید» (یوحنا ۱۴:۱۵). دعا و اطاعت با هم می‌آیند.
موضوع اصلی یوحنا ۱۶:۱۹-۳۳ دعا است: «بخواهید، و دریافت خواهید کرد، تا شادی شما کامل شود» (آیه ۲۴). در این قسمت دو کلمه مختلف برای «خواستن» استفاده شده است. در آیه ۱۹، ابتدای ۲۳، و ۲۶ «خواستن» به معنای «پرسیدن یک سوال یا یک درخواست» است، همانطور که کسی از یک همتا درخواست می‌کند. اما کلمه «خواستن» در قسمت آخر آیه ۲۳ و در آیه ۲۴ و همچنین «دعا کردن» در آیه ۲۶ به معنای «درخواست چیزی از یک مافوق» است. خداوند هرگز کلمه دوم را در زندگی دعایی خود استفاده نکرد، زیرا او با پدر برابر بود. ما، با این حال، به عنوان زیردستان به خدا می‌آییم و به نام عیسی می‌خواهیم. تنها با ماندن در او می‌توانیم برای جلال او میوه بیاوریم. دعا کردن به نام عیسی نشان می‌دهد که ما با نجات‌دهنده مرتبط هستیم – این چیزی است که امکان نزدیک شدن به خدا را از طریق دعا فراهم می‌کند.
این بخش در یوحنا ۱۶ نشان می‌دهد که ما به دلیل مرگ، رستاخیز و صعود مسیح، و حضور روح‌القدس اکنون، به پدر دسترسی داریم. در آنجا، در پایان آیه ۲۵، یک عبارت بسیار مهم وجود دارد: «من به شما به وضوح در مورد پدر خواهم گفت» – هدف تمام مطالعه کتاب مقدس و دعا! در یوحنا ۱۴ خداوند گفت که او آمده است تا پدر را آشکار کند. به آن فکر کنید: خدای جهان پدر ماست و ما می‌توانیم او را به روشی صمیمی بشناسیم، و هر روز با او رابطه داشته باشیم! پرده‌ای که قدس‌الاقداس را از انسان جدا می‌کرد، پاره شده است (مرقس ۱۵:۳۸)، و ما اکنون می‌توانیم با جسارت به حضور او به تخت فیض بیاییم. به عبرانیان ۴:۱۴-۱۶ گوش دهید: «پس چون کاهن اعظمی بزرگ داریم که از آسمان‌ها گذشته است، عیسی پسر خدا، بیایید اعتراف خود را محکم نگه داریم. زیرا ما کاهن اعظمی نداریم که نتواند با ضعف‌های ما همدردی کند، بلکه در همه چیز مانند ما وسوسه شد، اما بدون گناه. پس بیایید با جسارت به تخت فیض نزدیک شویم، تا رحمت بیابیم و فیض را برای کمک در زمان نیاز پیدا کنیم.» به دلیل کار مسیح و روح‌القدس، ما امتیاز صحبت کردن با خدا به عنوان پدر خود را، مستقیماً، بدون واسطه انسانی داریم. «زیرا از طریق او هر دو ما از طریق یک روح به پدر دسترسی داریم» (افسسیان ۲:۱۸).
گفتن «به نام عیسی» در پایان یک دعا، یک فرمول همه چیز را تأیید کننده نیست. اگر آنچه ما در دعا می‌خواهیم یا می‌گوییم برای جلال خدا و مطابق با اراده او نباشد، گفتن «به نام عیسی» بی‌معنا خواهد بود. واقعاً دعا کردن به نام عیسی و برای جلال او مهم است، نه چسباندن کلمات خاصی به انتهای یک دعا. نیت دعا مهم است. وقتی با صداقت قلب می‌آییم و واقعاً به نام عیسی دعا می‌کنیم، اطمینان داریم که دعاهای ما شنیده می‌شود و در زمان او و مطابق با اراده کامل او پاسخ داده خواهد شد. چقدر با پدر خود صحبت می‌کنیم؟
تخت فیض
آیا امروز برای شما زمان نیاز است؟ عبرانیان ۴:۱۶ وعده کمک بسیار ویژه‌ای را می‌دهد. بسیاری از فرزندان خدا آن را آزمایش کرده‌اند و دریافته‌اند که کار می‌کند.
مکانی که باید رفت، تخت فیض خداست. این تخت غیرعادی و متفاوت است زیرا داوری از آن صادر نمی‌شود. در آینده «یک تخت سفید بزرگ» ظاهر خواهد شد که از آن خدا همه کسانی را که پسرش، خداوند عیسی مسیح را رد کرده‌اند، داوری خواهد کرد. هیچ یک از فرزندان خدا در برابر آن تخت ظاهر نخواهند شد، زیرا همه کسانی که در آن روز در برابر او می‌ایستند، «به دریاچه آتش افکنده خواهند شد» (مکاشفه ۲۰:۱۱-۱۵). با این حال، در دوران کنونی فیض، تخت خدا «تخت فیض» است.
آیا با این مکان آشنا هستید؟ آخرین بار کی در برابر این تخت ظاهر شدید؟ آیه ما می‌گوید: «بیایید.» بارهای شما می‌تواند برداشته شود؛ همین حالا می‌تواند آگاهی تازه‌ای از فیض و رحمت خدا در زندگی شما وجود داشته باشد. به این مکان شگفت‌انگیز که او برای شما فراهم کرده است، بیایید.
چگونه باید به تخت فیض نزدیک شویم؟ ما تشویق می‌شویم که «با جسارت» یا با اطمینان، اما نه با بی‌ادبی، بی‌حیایی یا خجالت، بیاییم. ما می‌توانیم آزادانه و صریح با خدا به عنوان پدر خود صحبت کنیم. یک کاهن اعظم در اسرائیل می‌توانست تنها یک بار در سال وارد قدس‌الاقداس شود، و سپس باید در سکوت در برابر خدا می‌ایستاد. اما اتفاقی شگفت‌انگیز افتاد وقتی مسیح بر صلیب مرد: «پرده معبد از بالا تا پایین به دو نیم شد» (متی ۲۷:۵۱). ایماندار به مسیح اکنون به آنچه زمانی مکان محرومیت بود، دسترسی دارد. پولس رسول اعلام کرد که همه کسانی که توسط خدا عادل شمرده شده‌اند، «از طریق ایمان به این فیض که در آن ایستاده‌ایم، دسترسی دارند» (رومیان ۵:۲).
ما هرگز نباید در مورد آمدن به این مکان مبارک ترسو باشیم. ما هرگز نیازی به تردید نداریم که دقیقاً نیازمان چیست را به خدا بگوییم. زمان‌هایی وجود دارد که برای ما خوب است که ساکت بمانیم، اما زمان نیاز ما یکی از آنها نیست. با جسارت به تخت او بیایید.
عبرانیان ۴:۱۶ همچنین تعلیم می‌دهد که هدفی برای آمدن ما به تخت فیض وجود دارد: «تا رحمت بیابیم و فیض را برای کمک در زمان نیاز پیدا کنیم.» رحمت یکی از نیازهای اصلی ما به دلیل گناهان و شکست‌های ماست. پدر ما «پدر رحمت‌ها» (دوم قرنتیان ۱:۳) است، و او «غنی از رحمت» (افسسیان ۲:۴) است. نگرش خدا نسبت به فرزندانش که در پریشانی هستند، رحمت، شفقت و دلسوزی است. در زمان نیاز همه ما از کسی که در افکار و احساسات غم یا مشکل ما شریک است، قدردانی می‌کنیم. آیا خدای مهربان ما، که در نجات ما مهربان بود (تیطس ۳:۵)، اکنون که ما فرزندان او هستیم، کمتر مهربان خواهد بود؟ البته که نه! با اطمینان به او نزدیک شوید و تمام نیاز خود را به او بگویید.
زمان‌هایی وجود دارد که «ما نمی‌دانیم برای چه باید دعا کنیم» (رومیان ۸:۲۶). ممکن است شما ندانید نیازهایتان چیست. اما خداوند ما به ما اطمینان می‌دهد که «پدر شما قبل از اینکه از او بخواهید، چیزهایی را که به آنها نیاز دارید می‌داند» (متی ۶:۸، به آیه ۳۲ مراجعه کنید).
پولس رسول در برابر تخت فیض ظاهر شد، زمانی که از خاری در جسم خود رنج می‌برد. سه بار از خدا خواست که این ضعف را برطرف کند، اما این چیزی نبود که او نیاز داشت. برای او کاملاً طبیعی بود که برای تسکین دعا کند. او آنچه را که نیاز داشت دریافت کرد: کلام اطمینان‌بخش از خداوند که «فیض من برای تو کافی است» (دوم قرنتیان ۱۲:۹). خداوند پولس را شفا نداد و ناراحتی او را در آن زمان برطرف نکرد. با این حال، در آنجا، در تخت فیض، او منبع بی‌نهایت و بی‌کران فیض خدا را کشف کرد. در آنجا او فیض را برای کمک به موقع یافت، و آن فیض برای شما و من در دسترس است. «پس بیایید با جسارت نزدیک شویم.»
شخصی در تخت فیض منتظر است. او خداوند عیسی مسیح است، که برای رهایی ما از گناه و مجازات گناهانمان مرد. چهار بار در این نامه به عبرانیان آمده است که او در دست راست تخت خداست (۱:۳، ۸:۱، ۱۰:۱۲، ۱۲:۲). در بخش دیگری از همین رساله، سه ظهور او به ما نشان داده شده است:
- او ظاهر شد تا ما را نجات دهد (۹:۲۶)،
- او اکنون ظاهر می‌شود تا نماینده ما باشد (۹:۲۴)، و
- او ظاهر خواهد شد تا به ما پاداش دهد (۹:۲۸).
تعلیم در عبرانیان در مورد خدمت مستمر خداوند عیسی مسیح واقعاً گرانبهاست. کار او در نجات ما به پایان رسیده است؛ کار او در نمایندگی ما ادامه دارد. تنها کسی که قادر به برآوردن تمام نیازهای ماست، در دست راست تخت خداست. بیایید به مسیح نزدیک شویم.
کتاب مقدس در مورد سه راهی که او به نفع ما کار می‌کند، به ما می‌گوید. اول، او نیاز ما را از طریق دعاهای خود برآورده می‌کند. پولس رسول در رساله خود به رومیان پرسید: «کیست که محکوم کند؟ این مسیح است که مرد، و علاوه بر این نیز برخاسته است، که حتی در دست راست خداست، که همچنین برای ما شفاعت می‌کند» (رومیان ۸:۳۴). مسیح ما را محکوم نمی‌کند؛ او برای ما شفاعت می‌کند. «او همیشه زنده است تا برای آنها شفاعت کند» (عبرانیان ۷:۲۵). بنابراین، بیایید.
بعد، او نیازهای ما را با قدرت خود برآورده می‌کند. تخت فیض مکان قدرت است، و خداوند عیسی مسیح شخص قدرت است. ما «عظمت بی‌اندازه قدرت او را نسبت به ما که ایمان داریم، مطابق با عمل قدرت عظیم او، که او در مسیح انجام داد وقتی او را از مردگان برخیزاند و او را در دست راست خود در مکان‌های آسمانی نشاند» (افسسیان ۱:۱۹-۲۰) می‌بینیم. مسیح توانایی‌ای دارد که ناتوانی نمی‌شناسد. او قادر است:
- «تا نهایت نجات دهد» (عبرانیان ۷:۲۵)،
- «شما را از لغزش حفظ کند» (یهودا ۲۴)،
- «به کسانی که وسوسه می‌شوند کمک کند» (عبرانیان ۲:۱۸)، و
- «همه چیز را مطیع سازد» (فیلیپیان ۳:۲۱).
در نهایت، او نیازهای ما را از طریق کهانت خود برآورده می‌کند. در حالی که درست است که کهانت به قدمت انسان است، هرگز نباید این واقعیت را از دست بدهیم که این یک نهاد الهی است. در زمان عهد عتیق، خدمت کاهن این بود که به نمایندگی از فرزندان اسرائیل در برابر خدا ظاهر شود. این تدبیر الهی بیانگر شفقت و نگرانی مهربانانه یک خدای مقدس برای فرزندانش بود. کاهن پیوند مقدس پدر بین خود و فرزندانش بود.
هیچ کس جز پسر خدا نمی‌توانست واجد شرایط باشد که کاهن اعظم بزرگ بر خانه خدا باشد. «پس چون کاهن اعظمی بزرگ داریم که از آسمان‌ها گذشته است، عیسی پسر خدا، بیایید اعتراف خود را محکم نگه داریم. زیرا ما کاهن اعظمی نداریم که نتواند با ضعف‌های ما همدردی کند، بلکه در همه چیز مانند ما وسوسه شد، اما بدون گناه» (عبرانیان ۴:۱۴-۱۵). پسران هارون کاهن بودند و هارون کاهن اعظم بود، اما تنها خداوند عیسی مسیح کاهن اعظم بزرگ ماست.
اگر نیازمند هستید، اکنون به او نزدیک شوید. هیچ مشکلی آنقدر سخت نیست، هیچ درخواستی آنقدر ناچیز نیست، و هیچ قدرتی آنقدر بزرگ نیست که او نتواند از عهده آن برآید. در هنگام آمدن به کاهن اعظم بزرگ خود، هیچ کمبود اطمینانی نداشته باشید. او شما را می‌شناسد. او شما را دوست دارد. او اکنون منتظر است تا شما در زمان نیاز خود به او نزدیک شوید.
در آمدن به تخت فیض خدا تأخیر نکنید!
بیایید به یاد داشته باشیم که در دعا پایداری کنیم، در آنچه آموخته‌ایم ادامه دهیم و آنچه را که روح‌القدس به ما سپرده است، محکم نگه داریم. انجام این کار در این دنیای پر از درگیری و سردرگمی همیشه آسان نیست، اما خدا با ماست.
مزمورنویس از طریق روح به ما گفته است که او از طریق «فشار» «گسترش یافت» (مزمور ۴:۱ JND). این برای ما نیز صادق است. در فشار آزمایش است که گسترش روحانی به ما، به صورت فردی و جمعی، خواهد آمد. بنابراین، بیایید در مسیری که پیش روی ما قرار گرفته است، پایداری کنیم، زیرا می‌دانیم که در نتیجه، برکت مطمئناً خواهد آمد. —برایان رینولدز
