اولویت‌های روزانه زندگی مسیحی
انسان تعجب می‌کند که این موضوع مهم اولویت‌ها در زندگی مسیحی را از کجا شروع کند. این به سادگی تهیه یک لیست «کارهایی که باید انجام شود» برای هر روز نیست. با این حال، از جهتی دیگر، دانستن اینکه چه چیزهایی را باید در زندگی روزمره خود بگنجانیم تا خداوند را خشنود سازیم و در ایمان خود رشد کنیم، دشوار نیست. این اولویت‌ها مطابق با کلام خدا هستند و دانستن آنها برای ما مهم است. اولویت‌های ما باید با آنچه خداوند از ما می‌خواهد انجام دهیم، مطابقت داشته باشد.
اولین چیزها در اولویت
اولویت‌های مسیحی برای هر کسی که به خداوند عیسی مسیح به عنوان خداوند و نجات‌دهنده خود اعتماد نکرده باشد، بی‌معنی است. در متی ۶:۳۳ (NKJV) می‌خوانیم: «بلکه نخست ملکوت خدا و عدالت او را بطلبید، که این همه نیز به شما داده خواهد شد.» اعمال رسولان ۴:۱۰،۱۲ می‌گوید: «... به نام عیسی مسیح ناصری ... و در هیچ‌کس دیگر نجات نیست، زیرا در زیر آسمان نام دیگری به مردم داده نشده است که به وسیله آن باید نجات یابیم.» سرانجام، در رومیان ۱۰:۹-۱۰ می‌خوانیم: «اگر با دهان خود به خداوند عیسی اعتراف کنی و در دل خود ایمان داشته باشی که خدا او را از مردگان برخیزانید، نجات خواهی یافت. زیرا با دل است که برای عدالت ایمان آورده می‌شود و با دهان است که برای نجات اعتراف می‌شود.» ای دوست، اگر هنوز این کار را نکرده‌ای، لطفاً به مسیح اعتماد کن. به قربانی او بر روی صلیب برای گناهان و نجات خود ایمان بیاور، و تو یک مسیحی خواهی شد.
پس از اینکه به مسیح ایمان آوردی، گام بعدی این است که با تعمید گرفتن به طور عمومی نشان دهی که یک ایماندار هستی. در کلیسای اولیه، تعمید یک امر عادی بود و اغلب بلافاصله پس از اعتراف به ایمان به مسیح انجام می‌شد. در اعمال رسولان ۲ می‌خوانیم:
پس کسانی که کلام او را با خوشحالی پذیرفتند، تعمید یافتند؛ و در آن روز حدود سه هزار نفر به آنها اضافه شدند (اعمال رسولان ۲:۴۱).
سپس بعداً می‌خوانیم:
اما هنگامی که آنها به فیلیپ ایمان آوردند، همانطور که او چیزهایی را در مورد ملکوت خدا و نام عیسی مسیح موعظه می‌کرد، هم مردان و هم زنان تعمید یافتند (اعمال رسولان ۸:۱۲).
این الگوی ایمان به مسیح ابتدا، و سپس تعمید، در سراسر کتاب اعمال رسولان رعایت می‌شد.
دوست من، آیا به مسیح به عنوان خداوند و نجات‌دهنده خود اعتماد کرده‌ای؟ اگر چنین است، آیا گام اعلام عمومی در آب‌های تعمید را برداشته‌ای که تو پیرو او هستی؟ اگر نه، پس دیگر تأخیر نکن. خداوند تو را به خاطر اطاعت از کلامش برکت خواهد داد. ایمان و تعمید اولویت‌های بسیار مهمی هستند؛ در واقع، آنها مهمترین‌ها هستند و آغاز زندگی مسیحی یک فرد را نشان می‌دهند.
کلام خدا
ما باید اراده و راه‌های خدا را درک کنیم. رشد روحانی و یادگیری بیشتر در مورد خدا و پسرش، خداوند عیسی مسیح، ضروری است. اینجاست که کتاب مقدس، کلام خدا، توسط خدا استفاده می‌شود تا به ما نشان دهد چه چیزی او را خشنود می‌سازد. اگر کتاب مقدس ندارید، تهیه آن را در اولویت قرار دهید. کلام خدا به هر زبان اصلی در جهان و بسیاری از زبان‌های کمتر شناخته شده دیگر ترجمه شده است. از منابعی که دارید استفاده کنید تا نسخه خود را از کتاب مقدس تهیه کرده و هر روز آن را بخوانید.
به خواندن، به تشویق، به تعلیم توجه کن (اول تیموتائوس ۴:۱۳).
خوشا به حال مردی که ... لذت او در شریعت خداوند است، و شب و روز در شریعت او تفکر می‌کند (مزامیر ۱:۱-۲).
نه تنها باید هر روز کتاب مقدس را بخوانیم، بلکه باید در مورد آنچه می‌خوانیم نیز تفکر کنیم. «تفکر کردن» به معنای اندیشیدن در مورد معنای کتب مقدس و چگونگی کاربرد کلام برای ما و شرایط ما است.
توصیه می‌شود که هر صبح زمانی را برای خواندن کلام خدا کنار بگذاریم، سپس می‌توانیم در طول روز در مورد آن تفکر کنیم. اگر برنامه شما اجازه نمی‌دهد این کار را صبح انجام دهید، زمان دیگری را کنار بگذارید. حتی اگر مجبور باشید تا درست قبل از خواب صبر کنید، خواندن و دانستن کلام خدا به صورت روزانه ضروری است.
دعا
علاوه بر شنیدن آنچه خدا می‌خواهد در کلامش به ما بگوید، باید در دعا با او ارتباط برقرار کنیم. نمونه‌های زیادی در کتاب مقدس در مورد دعا وجود دارد. داوود و دانیال در عهد عتیق کتاب مقدس مردان دعا بودند. در مزمور ۵۵:۱۷ داوود نوشت:
شامگاه و صبح و ظهر، دعا خواهم کرد و با صدای بلند فریاد خواهم زد، و او صدای مرا خواهد شنید (مزمور ۵۵:۱۷).
دانیال، «در اتاق بالای خود، با پنجره‌های باز به سمت اورشلیم ... سه بار در آن روز زانو زد و دعا کرد و شکرگزاری کرد در برابر خدای خود، همانطور که از روزهای اولیه عادت او بود» (دانیال ۶:۱۰).
داوود و دانیال الگوی خوبی از اولویت دعا در تجربه روزمره ما به ما می‌دهند. هر روز دعا کنید. بیش از یک بار دعا کنید. زمانی را کنار بگذارید. شاید بتوانید دعا را به عنوان بخشی از زمان مطالعه کتاب مقدس صبحگاهی خود بگنجانید. پس از آن، در اواسط روز دعا کنید و سپس قبل از خواب دعا کنید و همه چیز را به خداوند بسپارید. خداوند می‌خواهد صدای ما را بشنود و به دعاهای ما پاسخ دهد.
این دو فعالیت، خواندن کلام خدا و دعا، برای ایماندار کاملاً اولویت‌های اصلی هستند. با اینها ما از نظر روحانی رشد خواهیم کرد و برای جلال خدا ثمرخواهیم بود. اگر این دو اولویت را نادیده بگیریم، در راه رفتن خود شکست خواهیم خورد.
جلسات مسیحیان
مسیحیان اولیه به طور منظم برای مشارکت جمع می‌شدند. ما نباید زندگی مسیحی را به تنهایی زندگی کنیم، بلکه خدا ما را به خانواده خود آورده است، و ما بخشی از جماعت او هستیم. آرزوی خدا این است که ما با سایر ایمانداران به نام پسرش، خداوند عیسی مسیح، گرد هم آییم و حضور خداوند را با خود تشخیص دهیم (به عبرانیان ۱۰:۱۹-۲۵ مراجعه کنید). هر ایماندار باید بخشی از یک بیان محلی از جماعت خدا بر روی زمین باشد. این گردهمایی‌ها باید جلسات هفتگی برای مطالعه کلام خدا با هم، لذت بردن از مشارکت برای تشویق یکدیگر، یادآوری خداوند عیسی در شکستن نان، و دعا کردن با هم داشته باشند. ایمانداران اولیه «در تعلیم رسولان و مشارکت، در شکستن نان، و در دعاها ثابت قدم بودند» (اعمال رسولان ۲:۴۲).
به عنوان بخشی از جماعت محلی، باید زمان خود را اولویت‌بندی کنم تا بتوانم در جلسات برنامه‌ریزی شده شرکت کنم. مهم است که فعالیت‌های خود را طوری تنظیم کنم که در روزهای هفته که جلسه برنامه‌ریزی شده‌ای وجود دارد، برنامه‌ریزی کنم که آنجا باشم. خداوند می‌فهمد که ممکن است به دلیل بیماری یا تداخل غیرمعمول در برنامه شخصی، جلسه‌ای را از دست بدهیم، اما اینها باید استثنا باشند، نه قاعده. بودن با دیگران با ایمان گرانبها، بسیار تشویق‌کننده است، و خداوند از این جلسات برای برکت دادن و کمک به ما در مسیر مسیحی‌مان استفاده می‌کند. همه جلسات مهم هستند، نه فقط شکستن نان. متأسفانه، برخی زمان دعا را از دست می‌دهند زیرا در اواسط هفته کاری برگزار می‌شود و آنها به آن اولویت نمی‌دهند. باشد که اهمیت هر جلسه را درک کنیم و آن را در برنامه خود اولویت‌بندی کنیم.
وظایف
به طور عمومی باید مطمئن شویم که شهادت خوبی برای اطرافیانمان هستیم. وقتی تنها هستیم، باز هم باید در انجام وظایف مورد انتظارمان، هر چه که باشند، وفادار باشیم. این امر در هنگام کار، در خانه و حتی در هنگام تحصیل صدق می‌کند.
ما سفیران مسیح هستیم، و به عنوان نمایندگان او، نحوه رفتار ما در مسئولیت‌های روزانه ما مهم است، چه توسط ایمانداران دیده شود و چه توسط غیرایمانداران. اول قرنتیان ۱۰:۳۱ می‌گوید: «پس، چه می‌خورید و چه می‌نوشید، و چه هر کاری می‌کنید، همه را برای جلال خدا بکنید.» «هر چه در کلام یا عمل می‌کنید، همه را به نام خداوند عیسی بکنید، و از طریق او خدا پدر را شکر کنید ... هر چه می‌کنید، با تمام دل بکنید، چنانکه برای خداوند و نه برای انسان‌ها» (کولسیان ۳:۱۷-۲۳).
این بدان معناست که اگر روز من مستلزم این است که در زمان مشخصی در محل کار باشم، پس باید در جایی که انتظار می‌رود باشم و به موقع آماده کار باشم – نه دیر. به عنوان مثال، اگر قرار است ساعت ۸:۰۰ صبح شروع به کار کنم، پس باید صبح خود را طوری برنامه‌ریزی کنم که زمان کافی برای رسیدن به محل کار و حضور در آنجا در زمانی که کارفرمایم انتظار دارد، داشته باشم. باید برنامه صبحگاهی خود را اولویت‌بندی کنم تا این اتفاق هر روز کاری بیفتد.
در محل کار باید وظایف خود را چنانکه برای خداوند است انجام دهم. بنابراین، باید قابل اعتماد باشم و وقت کارفرمای خود را با دیر رسیدن یا تنبلی در کارم هدر ندهم. در محل کار، باید تمام تلاشم را بکنم تا زمان کار مورد انتظار به پایان برسد. من فرصت فوق‌العاده‌ای دارم تا مسیح را در محل کار نشان دهم. همین اصل در مورد کسانی که مسئولیت‌هایی در خانه یا مدرسه دارند نیز صدق می‌کند. ما باید در انجام وظایف خود کوشا باشیم، خود را به کار بگیریم و آنچه را که انجام می‌دهیم چنانکه برای خداوند است انجام دهیم.
یک کلمه هشدار در مورد اولویت کار در اینجا لازم است. باید مراقب باشیم که چیزهای خداوند را قربانی نکنیم زیرا می‌خواهیم هر روز ساعات بیشتری کار کنیم و پول بیشتری به دست آوریم. خطر اولویت‌بندی کار تا حدی وجود دارد که منافع خداوند را قربانی کنیم. به جای کار کردن ساعات عادی روز، «وقت اضافی» می‌گذاریم. طولی نمی‌کشد که این به یک عادت تبدیل می‌شود. این یک اشتباه خواهد بود و خداوند را خشنود نخواهد ساخت. سایر اعضای خانواده از عدم حضور ما در خانه رنج خواهند برد.
اگر کار باعث می‌شود که من جلسات با سایر مسیحیان برای دعا را از دست بدهم، به عنوان مثال، و این به یک تجربه هفتگی تبدیل شود، پس باید در مورد میزان کارم تجدید نظر کنم و از خداوند بخواهم که به من نشان دهد چه چیزی او را بیشتر خشنود خواهد ساخت. آیا از دست دادن جلسات با سایر مسیحیان در اراده خداوند است؟ پاسخ در عبرانیان ۱۰:۲۴-۲۵ یافت می‌شود:
و به یکدیگر توجه کنیم تا یکدیگر را به محبت و اعمال نیکو تحریک کنیم، و از جمع شدن با یکدیگر دست نکشیم، چنانکه عادت برخی است، بلکه یکدیگر را تشویق کنیم، و هر چه بیشتر، همانطور که روز را نزدیک می‌بینید (عبرانیان ۱۰:۲۴-۲۵).
شاید من در شغلی هستم که ساعات طولانی را می‌طلبد. اگر چنین است، ممکن است اراده خداوند باشد که به دنبال شغل دیگری باشم که زمان کمتری از من می‌طلبد تا بتوانم با سایر مسیحیان در هنگام جمع شدن آنها ملاقات کنم. ممکن است برای من از دست دادن درآمدی به همراه داشته باشد، اما خداوند به روش‌های دیگر برکت خواهد داد.
بخشیدن زمان و منابع ما
خداوند می‌خواهد ما از نظر روحانی رشد کنیم، از جوانی در ایمان به بلوغ برسیم. این رشد با تبدیل ما آغاز شد – زمانی که برای اولین بار به مسیح به عنوان خداوند و نجات‌دهنده خود اعتماد کردیم – و برای بقیه عمرمان ادامه می‌یابد. سن فیزیکی ما مهم نیست، زیرا چه ۱۰ ساله باشیم و چه ۵۰ ساله، ما در ایمان جوان شروع کردیم.
ما این سفر ایمان را عمدتاً به عنوان دریافت‌کنندگان آغاز کردیم. مانند یک کودک کوچک، به شیر روحانی برای تغذیه نیاز داشتیم، اما به مرور زمان توانستیم گوشت روحانی بخوریم. ما این غذای روحانی را از کلام خدا، مسیحیان بالغ‌تر، و تجربیاتی که خدا در مسیر ما قرار می‌دهد، دریافت می‌کنیم. همه اینها توسط خدا برای بالغ کردن ما در ایمان استفاده می‌شوند. در این گذار از جوانی به بلوغ، ما به تدریج از دریافت‌کنندگان اصلی به بخشندگان اصلی تبدیل می‌شویم.
باید برای ما اولویت باشد که در فعالیت‌های روزانه خود به دنبال خشنود ساختن خداوند باشیم. خداوند ما را تحت فشار قرار می‌دهد تا با انجام کارهای نیکو به او خدمت کنیم. در افسسیان ۲:۱۰ می‌خوانیم:
زیرا ما صنعت دست او هستیم، در مسیح عیسی برای اعمال نیکو آفریده شده‌ایم، که خدا از پیش آماده کرده بود تا ما در آنها راه برویم (افسسیان ۲:۱۰).
چه برکتی است انجام آنچه خداوند را خشنود می‌سازد.
کارهای نیکو شامل کمک به دیگران است. این ممکن است مستلزم این باشد که از زمان یا منابع فیزیکی خود ببخشیم. یک راه خوب برای فکر کردن در مورد این موضوع این است که از خود بپرسیم آیا خداوند چیزی را برای اهداف و جلال خود در مسیر ما قرار داده است. اگر چنین است، باید توسط خداوند هدایت شویم تا کمک کنیم. ما نباید با انگیزه دریافت جلال برای خودمان، کار نیکو انجام دهیم. خداوند در مورد این موضوع هشدار داد وقتی گفت:
هنگامی که صدقه می‌دهید، پیش روی خود شیپور نزنید، چنانکه ریاکاران در کنیسه‌ها و در خیابان‌ها می‌کنند، تا از مردم جلال یابند. به یقین به شما می‌گویم، آنها پاداش خود را گرفته‌اند (متی ۶:۲).
هنگامی که مسابقه زندگی را به پایان می‌رسانیم و در برابر خداوند خود می‌ایستیم، آرزو داریم کلمات تأیید او را بشنویم. در متی ۲۵:۲۳ می‌خوانیم که خداوند می‌گوید:
آفرین، ای بنده نیکو و امین؛ بر چند چیز امین بودی، تو را بر بسیاری چیزها حاکم خواهم ساخت. به شادی خداوند خود داخل شو (متی ۲۵:۲۳).
چه لحظه شگفت‌انگیزی خواهد بود – اگر نیکو و امین باشیم.
اولویت‌ها ممکن است تغییر کنند
همانطور که در ایمان رشد می‌کنیم، خداوند ممکن است چیزهای جدیدی را به توجه ما بیاورد که باید به آنها اولویت دهیم. یک مثال این است که ما مجرد هستیم و سپس ازدواج می‌کنیم. این رابطه جدید برخی از اولویت‌های ما را تغییر می‌دهد. وقتی خانواده‌ای تشکیل می‌شود، تغییرات و تنظیمات بیشتری باید انجام شود. باید همسر و خانواده خود را در آنچه خداوند برای همه ما با هم دارد، در نظر بگیریم.
محل کار، خانه‌ها، جماعت‌ها و مدارس ما، میدان‌های خدمت ما هستند. آنها جایی هستند که خداوند ما را برای زندگی برای او قرار داده است. در این زمینه‌ها، انجام کارهای نیکو ممکن است شامل تغییر اولویت‌ها در آنچه در یک لحظه خاص برنامه‌ریزی کرده بودیم، باشد. به عنوان مثال، زن در یوحنا ۴، در روزی که با خداوند عیسی ملاقات کرد، قصد داشت از چاه آب جمع کند. پس از اینکه به او ایمان آورد، کتاب مقدس می‌گوید: «آن زن سپس کوزه آب خود را رها کرد» (یوحنا ۴:۲۸). او اولویت خود را از به دست آوردن آب آشامیدنی فیزیکی به رفتن و گفتن به دیگران در مورد آب زنده روحانی خداوند که برای خود دریافت کرده بود، تغییر داد. بسیاری از شهر او، که او با آنها در مورد خداوند صحبت کرد، به دنبال او رفتند و ایماندار شدند. البته او انعطاف‌پذیری برای انجام این کار را داشت، که ممکن است همیشه با آن روبرو نباشیم. با این حال، گاهی اوقات برنامه‌های روزانه اولیه ما برای برآورده کردن خواسته‌های خدا در آنچه او می‌خواهد ما انجام دهیم، تغییر می‌کنند.
نتیجه‌گیری
همانطور که در ابتدا گفته شد، این قصد ندارد یک لیست «کارهایی که باید انجام شود» از اولویت‌ها باشد. در عوض، ما بخش کوچکی از آنچه را که باید در زندگی روزمره ما مهم تلقی شود، بررسی کرده‌ایم. آرزو این است که زندگی ما برای جلال خداوند، چه متأهل و چه مجرد، زندگی شود. ما می‌خواهیم از زمان خود عاقلانه برای خداوند و منافع او استفاده کنیم. ما باید زمان را بازخرید کنیم نه اینکه آن را هدر دهیم، همانطور که افسسیان ۵:۱۶ می‌گوید:
زمان را بازخرید کنید، زیرا روزها شرورند (افسسیان ۵:۱۶).
اگر این چیزها را در ذهن داشته باشیم، برای خداوند ثمرخواه و قابل استفاده خواهیم بود. باشد که برای هر یک از ما چنین باشد!
تعمید مسیحی یک آیین یا مراسم منحصر به فرد مسیحیت است. اهمیت اعتقادی تعمید مسیحی در رومیان ۶:۳-۵ به ما داده شده است. در تعمید، کسی که خداوند عیسی مسیح را به عنوان نجات‌دهنده و خداوند پذیرفته است، با او و مرگ او برای ما شناخته می‌شود. غوطه‌ور شدن در آب (روش کتاب مقدسی برای انجام تعمید) وارد شدن به «شبیه مرگ او» (NKJV) است. در واقع، کسی که تعمید می‌گیرد، اذعان می‌کند که او، گناهکار، سزاوار مرگ بود. به صورت نمادین خود را در جایگاه مرگ قرار می‌دهد، جایی که مسیح واقعاً رفت، و بدین ترتیب ایمان خود را به مرگ مسیح برای گناهانش اعتراف می‌کند. بیرون آمدن از آب تصویری از رستاخیز است، که در آن کسی که تعمید می‌گیرد به طور نمادین می‌گوید که او در مسیح یک خلقت جدید شده است. زندگی قدیمی او گذشته است و او می‌خواهد در تازگی زندگی راه برود. تعمید یک شخص را نجات نمی‌دهد. گناهان او را نمی‌شوید یا زندگی جدیدی به او نمی‌بخشد. بلکه نماد این است که شخص تعمید یافته با مسیح در مرگ، دفن و رستاخیز او شناخته می‌شود. او می‌خواهد زندگی جدیدی را زندگی کند که خدا را خشنود سازد. او اکنون می‌خواهد در تازگی زندگی کند – دیگر نه به عنوان برده گناه، بلکه به عنوان کسی که از مردگان زنده شده است. طبق اول پطرس ۳:۲۱، تعمید پاسخ وجدان نیکو به سوی خدا است؛ این از بین بردن کثیفی جسم نیست. غلاطیان ۳:۲۷ می‌گوید که «هر یک از شما که در مسیح تعمید یافتید، مسیح را پوشیده‌اید.»— یوجین پی. ودر، جونیور، از «تعمید مسیحی،» مجله فیض و حقیقت، آوریل ۲۰۱۷
