خشم خدا آیا واقعی است؟
خدا نور است و خدا محبت است (اول یوحنا ۱:۵، ۴:۸-۱۶). این دو از هم جدا نشدنی هستند. یعنی این ویژگی‌ها در خدا همیشه با هم هستند و با هم عمل می‌کنند. هنگامی که خداوند عیسی، که کلام ازلی و خود خداست، به این دنیا آمد، «کلام جسم شد» (NKJV). این همان چیزی است که ما آن را «تجسد» می‌نامیم (یوحنا ۱:۱-۱۸؛ فیلیپیان ۲:۶). او «پر از فیض و راستی» بود (یوحنا ۱:۱۴). از پُری او ما – ایمانداران آن زمان و اکنون – فیض بر فیض، یا فیض پس از فیض: فراوانی فیض را دریافت کرده‌ایم. نکته شگفت‌انگیز این است که این پُری همیشه وجود دارد. هرگز کم نمی‌شود و برای هر موقعیت و نیاز ایمانداران فراهم می‌کند. فیض خدا همیشه برای کسانی که با اطاعت و ایمان به او می‌آیند تا آن را دریافت کنند، در دسترس است.
اما برای کسانی که در شرایط مناسب به خدا نمی‌آیند، یا با انگیزه‌ها یا دلایل اشتباه می‌آیند، متفاوت است. دیگران وجود او را انکار می‌کنند، حقوق او را رد می‌کنند یا به نحوی دیگر با او مخالفت می‌کنند و دسترسی به این فیض را برای خود مسدود می‌کنند. به یاد داشته باشید، «خدا را مسخره نمی‌کنند» (غلاطیان ۶:۷). همان خدایی که محبت است و این محبت را در فیض به کسانی که به آن پاسخ می‌دهند نشان می‌دهد، با کسانی که فیض او را رد می‌کنند، با کسانی که او را مسخره می‌کنند نیز برخورد می‌کند. او با آنها در خشم خود
خدا هرگز بی‌تفاوت یا بی‌دقت نیست. او نور است و در نور است و هیچ چیز را فراموش نخواهد کرد. با این حال، به شرطی که از طریق توبه یا بازسازی با خدا هماهنگ باشیم، از منابع فوق‌العاده فیض او دریافت خواهیم کرد.
مسئول
همه انسان‌ها در برابر خدا مسئول هستند، چه بخواهند و چه نخواهند. او آنها را با توانایی پاسخگویی آفرید، چیزی که حیوانات از آن برخوردار نیستند. به دلیل سقوط آدم و حوا در باغ عدن، رابطه آنها با خدا قطع شد (پیدایش ۲:۱۷ و ۳:۱-۱۹ را بخوانید). خداوند در فیض خود قربانی یک حیوان بی‌گناه را فراهم کرد که به قربانی آینده مسیح به عنوان اساس بازسازی رفاقت اشاره داشت. آدم و حوا خدا و تدبیر او را باور کردند و توانستند دوباره با او رفاقت داشته باشند (پیدایش ۳:۲۰-۲۱). برای وجود یا بازسازی و حفظ چنین رابطه‌ای، توبه و اعتراف همیشه لازم است.
اما قائن فکر می‌کرد که خدا باید او را بر اساس تلاش‌های خودش بپذیرد. بنابراین او «میوه زمین» را به خدا آورد، نتایج زحمات خودش، و این از زمینی لعنت شده بود. نه، خدا نمی‌توانست و نمی‌خواست این قربانی را بپذیرد. اما خدا قربانی‌ای را که برادرش هابیل آورد، قربانی نخست‌زادگان گله‌اش و چربی آنها را پذیرفت – که خدا را خشنود کرد. قائن حسود شد و در نهایت برادرش را کشت (پیدایش ۴:۱-۱۲). او نماینده انسان مذهبی است، آنچه که او هست و انجام می‌دهد؛ در حالی که هابیل نشان می‌دهد که یک گناهکار نجات‌یافته چیست و چه می‌کند، و فیض خدا را قدر می‌داند. این دو برادر به ما کمک می‌کنند تا تفاوت‌های بین فیض خدا و خشم خدا را درک کنیم.
خدا اجرای خشم خود را بر قائن به تعویق انداخت و او را از انتقام دیگران از طریق یک علامت خاص محافظت کرد. قائن توبه نکرد و در داوری تخت سفید بزرگ با خشم خدا روبرو خواهد شد. خشم خدا با فیض او ناسازگار نیست. اما کسانی که فیض او را رد می‌کنند با خشم او روبرو خواهند شد، همانطور که خداوند عیسی به وضوح بیان کرد:
هر که به پسر ایمان آورد، حیات جاودانی دارد؛ و هر که به پسر ایمان نیاورد، حیات را نخواهد دید، بلکه خشم خدا بر او باقی می‌ماند (یوحنا ۳:۳۶).
هر شخص در برابر خدا و انسان مسئول است
در حزقیال ۱۸ خدا به وضوح مسئولیت مردم را برای توبه و اصلاح امور، برای درست بودن با او و همنوعانشان توضیح داد. خدا مرگ گناهکار را نمی‌خواهد. بلکه او می‌خواهد گناهکار توبه کند و با نگرش صحیح و اعمال مناسب به سوی او بازگردد.
هنگامی که قوم اسرائیل در مصر در اسارت بودند، موسی با فرعون استدلال کرد که قوم خدا را رها کند (خروج ۴:۲۳). فرعون از گوش دادن به خدا امتناع ورزید و با مجموعه‌ای از بلاها (داوری‌ها) روبرو شد که نشان‌دهنده خشم خدا بود. اما فرعون همچنان خود را سخت می‌کرد. با بلای دهم خدا یک استثنای مهم برای قوم خود اسرائیل قائل شد، نه به این دلیل که آنها بهتر بودند، بلکه به این دلیل که آنها تدبیر فیض‌آمیز او را در مورد بره فصح پذیرفتند (خروج ۱۲). این داستان به زیبایی نکته‌ای را که ما در این مقاله سعی در بیان آن داریم، نشان می‌دهد: یا فیض خدا را می‌پذیرید، یا با خشم خدا روبرو خواهید شد.
در دهمین روز ماه اول، بره‌ای بی‌عیب در هر یک از خانه‌های محقر اسرائیل کنار گذاشته شد و در روز چهاردهم قربانی شد. خون آن بر بالای و کناره‌های، سردر و چهارچوب در ورودی خانه پاشیده شد. خون بره قربانی شده از کسانی که در داخل بودند در برابر داوری خدا که همان شب بر تمام سرزمین آمد، محافظت کرد – نوعی از داوری و خشم آینده خدا بر این جهان.
با خواندن خروج ۱۲-۱۵ چندین نکته شگفت‌انگیز را کشف می‌کنیم. پناه گرفته توسط خون بره بی‌گناه، قربانی آن نیز یک وعده غذایی رفاقتی فراهم کرد. تمام مردم، که در نخست‌زادگانشان نمایندگی می‌شدند، برای خدا جدا شدند – تقدیس شده. سپس، از طریق مداخله خاص خدا، آنها آزاد شدند، نجات یافته از کنترل فرعون. به همین ترتیب، ایمانداران امروز توسط خون بره محافظت می‌شوند، برای خدا جدا شده‌اند و از کنترل شیطان آزاد شده‌اند. تمام این جزئیات لازم بود و توسط فیض خدا فراهم شد، تا خدا در پرستش واقعی جلال یابد و ایمانداران بتوانند برای همیشه راضی باشند (یوحنا ۴:۲۳ را ببینید).
خشم خدا بر فرعون و ارتش او ریخته شد، اما برای اسرائیلیان ایماندار بر بره بی‌گناهی که کشته شد، افتاده بود. در کمال زمان خدا پسر خود را فرستاد تا ما را فدیه دهد (غلاطیان ۴:۴-۷؛ ۳:۱۳). چه نجات‌دهنده‌ای! چه قربانی‌ای!
خدا دیرخشم است
خداوند به موسی گفت که او دیرخشم است (خروج ۳۴:۶). در چندین نوبت در طول سفرشان در بیابان، و بعدها در سرزمین موعود، قوم خدا او را به خشم آوردند. به همین دلیل، خشم او بر آنها آمد (اعداد ۲۵:۱۱؛ تثنیه ۴:۲۵، ۹:۷،۱۸)، بر هارون و میریام (اعداد ۱۲:۹)، و حتی بر خود موسی هنگامی که مردم او را به خشم آوردند و او از دستورات خدا سرپیچی کرد (تثنیه ۴:۲۱). خشم و غضب خدا در آینده بر قوم او خواهد آمد (تثنیه ۱۱:۱۷) به دلیل بت‌پرستی آنها (اشعیا ۴۰-۴۸) و رد مسیح (اشعیا ۴۹-۵۸). بسیاری از کتب مقدس دیگر در مورد این مسائل صحبت می‌کنند، مانند:
تا کی... خشم تو مانند آتش خواهد سوخت؟ (مزمور ۸۹:۴۶).
این نمونه‌ها از روش‌های خدا در انضباط و حکومت او می‌توانستند چند برابر شوند.
با مقایسه برخی ترجمه‌های خوب، چهار اصطلاح مختلف را در ناحوم ۱:۶ در مورد خشم خدا می‌بینیم: «خشم»، «شدت»، «غضب» و «خشم شدید». چنین جزئیاتی نشان می‌دهد که خشم خدا واقعی است، برای بی‌باوران و ایمانداران. بی‌باوران با وجود اینکه خدا صبور و مهربان است (نور و محبت)، عذاب ابدی را متحمل خواهند شد. اما برای ایمانداران، خدا دیرخشم است. رفتار او در چارچوب محبت او نسبت به آنهاست، تا به آنها نیکی کند (تثنیه ۸:۱۶ را در نظر بگیرید) و آنها را به سوی خود بازگرداند.
توبه
در رابطه بین خدا و قوم او، مسئله توبه و اعتراف ضروری است.
پس توبه کنید و بازگردید تا گناهان شما محو شود (اعمال ۳:۱۹).
پولس رسول این کلمات را به یهودیان بی‌باوری گفت که مسیح خود را از طریق دست مردان شریر، سربازان رومی، رد کرده، توهین کرده و کشته بودند. او به یهودیان گفت که آنها هنوز می‌توانند و باید توبه کنند و از گناهان خود به سوی خدا بازگردند و پاک شوند.
در درخواست خود، پطرس این سه مفهوم را به هم پیوند داد:
آنها باید نظر خود را در مورد عیسی ناصری تغییر دهند. توبه به معنای تغییر ریشه‌ای ذهن، تفکر و نگرش است، به این معنی که فرد خود را در حضور خدا محکوم می‌بیند، مانند فریاد اشعیا، «وای بر من» (اشعیا ۶:۵).
- درخواست «بازگردید» به معنای روی گرداندن از سبک زندگی قبلی به یک سبک زندگی جدید است – مانند یک دوربرگردان – که ناشی از تغییر ذهن و منجر به بازگشت به خدا می‌شود. هنگامی که پطرس در روز پنطیکاست صحبت کرد، ۳۰۰۰ مرد و زن توبه کردند (اعمال ۲:۴۱)، و در طول اعصار، بازماندگانی در هر نسل این کار را کرده‌اند. در آینده اسرائیل توبه خواهد کرد، هنگامی که ملت توسط خاخام‌ها و رهبران خود به این کار تشویق شوند (اشعیا ۵۳؛ زکریا ۱۲:۱۰؛ عاموس ۵:۱۵ و ارمیا ۲۹:۱۳ را ببینید). خدا خشم خود را بر مردم توبه‌ناپذیر خواهد ریخت، اما کسانی که توبه کنند گناهانشان محو خواهد شد (اعمال ۳:۱۹).
- اصطلاح «محو کردن» گاهی اوقات به عنوان یک استعاره به معنای «پاک کردن» ۲، به ویژه در مورد چیزی نوشته شده (کولسیان ۲:۱۴؛ مکاشفه ۳:۵) استفاده می‌شود. در این مورد، خدا کسی است که پاک می‌کند. نوشته در رابطه با یهودیان لیستی از گناهان علاوه بر گناه کشتن نویسنده حیات، مسیح است. این شامل تمام گناهان آنهاست (مزمور ۱۰۳:۱۲؛ اشعیا ۱:۱۸؛ میکاه ۷:۱۸). خدا این اصطلاح را در مورد آنچه در آینده اتفاق خواهد افتاد، هنگامی که اسرائیل توبه کند، استفاده کرد: «من، خود من، کسی هستم که محو می‌کنم تخلفات شما را به خاطر خودم؛ و گناهان شما را به یاد نخواهم آورد» (اشعیا ۴۳:۲۵). تنها در آن زمان مسیح باز خواهد گشت (متی ۲۳:۳۹).
- خشم خدا خدا با تهیه لیستی از گناهان چه چیزی به دست می‌آورد؟ خدا از چنین لیستی برای محکوم کردن گناهکاران توبه‌ناپذیر هنگامی که در برابر «تخت سفید بزرگ» می‌ایستند (مکاشفه ۲۰:۱۱-۱۵) استفاده خواهد کرد. امتناع آنها از توبه منجر به محکومیت تحت خشم خدا خواهد شد. اما در روز فیض، آن لیست می‌تواند به طور کامل پاک شود به دلیل قدرت کار مسیح بر روی صلیب و ریختن خون او (کولسیان ۱:۲۰؛ ۲:۱۴-۱۵).
بر اساس رومیان ۳:۲۳، هر شخصی که تا به حال زندگی کرده است، چنین لیستی از گناهان دارد. خدا پاک کردن الهی آن لیست را به همه پیشنهاد می‌دهد، اما این تنها به فردی اعطا می‌شود که واقعاً توبه کند و ایمان آورد. رساله به رومیان هر انسانی را در برابر خدا گناهکار و فراتر از بهبودی به شرایط خودش نشان می‌دهد، زیرا نژاد بشر کاملاً فاسد است. از دیدگاه قضایی و اخلاقی هیچ تفاوتی بین نژادها، ملت‌ها، یهودیان یا غیریهودیان وجود ندارد (۱۰:۱۲)، زیرا «همه گناه کرده‌اند و از جلال خدا کوتاه آمده‌اند» (۳:۲۳ KJV). همه محکوم هستند و در یک سطح محکومیت در برابر خدای قدوس و عادل ایستاده‌اند.
تنها استثنا در این مورد، خداوند عیسی مسیح بود که گناهی نمی‌شناخت، گناهی نکرد و در او گناهی نبود. او کسی است که داوری ما را بر خود گرفت (غلاطیان ۳:۱۳). بنابراین، پیام فیض حاکم خدا به همه هدایت می‌شود.
خدا منتظر است
اگرچه هر بی‌باوری محکوم است (یوحنا ۳:۳۶)، اجرای واقعی داوری خدا منتظر است (دوم پطرس ۳:۹) تا روزی فرا رسد که تمام فرصت‌ها و وسایل برای توبه به پایان رسیده باشد. سپس خداوند عیسی مسیح، که بر «تخت سفید بزرگ» نشسته است، آخرین عمل داوری را انجام خواهد داد. نجات‌دهنده داور و مجری خواهد بود (مکاشفه ۲۰:۱۱-۱۵؛ اعمال ۱۰:۴۲، ۱۷:۳۱). «همه گناه کرده‌اند» و به جلال خدا نمی‌رسند و بنابراین تحت داوری او هستند (رومیان ۳:۲۳). و همه کسانی که تحت شریعت هستند، توسط آن شریعت گناهکار اعلام می‌شوند (آیه ۱۹). در هر صورت، همه بی‌باوران گناهکار و تحت محکومیت یا خشم خدا هستند.
اما داور عادل خدا اکنون خبر خوش فیض خدا را ارائه می‌دهد تا مردم نجات یابند (افسسیان ۲:۱۷). مسیح در آسمان برای رسیدن به این هدف در حال کار است و ایمانداران روی زمین را به عنوان ابزار خود استفاده می‌کند. پولس فوریت درخواست خدا را احساس کرد وقتی نوشت: «ما سفیران مسیح هستیم، خدا گویی از طریق ما التماس می‌کند، ما برای مسیح التماس می‌کنیم، با خدا آشتی کنید» (دوم قرنتیان ۵:۲۰ JND).
خدا مرد منتخب خود، خداوند عیسی مسیح را از میان مردگان زنده کرد – شگفت‌انگیز! همچنین او را برای داوری در روز داوری منصوب کرده است (اعمال ۱۷:۳۱؛ مکاشفه ۲۰:۱۱-۱۵). در تپه مریخ، پولس توضیح داد که رستاخیز مسیح یک اثبات قطعی از داوری آینده است. هیچ کس از بررسی او فرار نخواهد کرد.
اگر این مقاله را می‌خوانید و هنوز نجات نیافته‌اید، خدا به شما می‌گوید: «توبه کنید!» یا به قول من، «دیگر منتظر نمانید، زیرا به زودی خدا شما را توسط همان کسی که امروز می‌توانید توسط او نجات یابید، محکوم خواهد کرد.» برای کسانی که توبه نمی‌کنند، خدا تنها یک راه حل دارد: آنها قبلاً تحت خشم خدا محکوم شده‌اند. در روز فیض که ما در آن زندگی می‌کنیم، خدا اجرای این خشم را به تعویق می‌اندازد، اما آن خواهد آمد. خود را با این فکر که «من خوب خواهم بود» فریب ندهید. سلیمان گفت: «چون حکم بر عمل بد به سرعت اجرا نمی‌شود، بنابراین دل فرزندان آدم کاملاً در آنها برای انجام شرارت قرار گرفته است» (جامعه ۸:۱۱ NKJV). داوری خدا مطمئناً خواهد آمد، اما او هنوز منتظر است (دوم پطرس ۳:۹) و به شما زمان می‌دهد تا نجات یابید.
تخت سفید بزرگ
سپس تخت سفیدی بزرگ و کسی را که بر آن نشسته بود دیدم، که از روی او زمین و آسمان گریختند. و جایی برای آنها یافت نشد. و مردگان، کوچک و بزرگ را دیدم که در برابر خدا ایستاده بودند، و کتاب‌ها گشوده شدند. و کتاب دیگری گشوده شد، که کتاب حیات است. و مردگان بر اساس اعمالشان، بر اساس چیزهایی که در کتاب‌ها نوشته شده بود، داوری شدند. دریا مردگان خود را که در آن بودند، پس داد، و مرگ و هاویه مردگان خود را که در آنها بودند، تسلیم کردند. و هر یک بر اساس اعمالش داوری شد. سپس مرگ و هاویه به دریاچه آتش افکنده شدند. این مرگ دوم است. و هر کس که نامش در کتاب حیات نوشته نشده بود، به دریاچه آتش افکنده شد (مکاشفه ۲۰:۱۱-۱۵).
مکاشفه نشان می‌دهد که مسیح، بره خدا که برای قربانی گناه مرد، کسی است که خشم خدا را اجرا می‌کند (مکاشفه ۴-۵). او این کار را همانطور که در مکاشفه ۶-۱۹ و بسیاری از آیات دیگر توصیف شده است، انجام خواهد داد. پس از این داوری‌ها، او در طول یک دوره هزار ساله بر زمین و بر تمام جهان سلطنت خواهد کرد. شیطان در آن زمان در گودال بی‌انتها بسته خواهد شد، بدون هیچ تأثیری، بر خلاف آنچه او با آدم و حوا و نژاد بشر از آن زمان انجام داد (مکاشفه ۲۰:۱-۳). در پایان هزار سال او برای مدت کوتاهی آزاد خواهد شد. خدا از طریق این نشان خواهد داد که قلب مردان و زنان بازسازی نشده در طول آن هزار سال تغییر نخواهد کرد، زیرا شیطان بسیاری را علیه خدا فریب خواهد داد (آیه ۸)، حتی اگر بسیاری از مردم در طول سلطنت مبارک او دوباره متولد شده باشند. آیاتی که در ابتدای این بخش نقل شد نشان می‌دهد که داوری نهایی خدا اتفاق خواهد افتاد، و توسط بره خدا، که خود را به عنوان قربانی نهایی داد، اجرا خواهد شد. پیشنهاد فیض خدا (دوم قرنتیان ۵:۲۰-۲۱) به پایان خواهد رسید. پس از این، همه در تخت سفید بزرگ توسط نجات‌دهنده، که همان کسی است که بر تخت داوری خواهد نشست، بررسی و محکوم خواهند شد.
هیچ کس نمی‌تواند به خدا بگوید: «استانداردها و الزامات شما برای انسان‌ها خیلی بالا بود.» نه، داور پسر انسان است که ۳۳ سال در این زمین زندگی کرد، به عنوان یک انسان وابسته و مطیع. به همین دلیل پولس رسول به فیلسوفان زمان خود گفت: «خدا... اکنون به همه مردم در همه جا فرمان می‌دهد که توبه کنند» (اعمال ۱۷:۳۰) زیرا او «روزی را تعیین کرده است که جهان را با عدالت توسط مردی که او تعیین کرده است، داوری خواهد کرد. او با زنده کردن او از مردگان، این را به همه اطمینان داده است» (آیه ۳۱).
هنگامی که در برابر آن تخت داوری بایستید، برای توبه برای همیشه دیر خواهد بود. به همین دلیل پولس نوشت: «اکنون زمان مقبول است، اکنون روز نجات است» (دوم قرنتیان ۶:۲ NASB).
نه فردا، بلکه اکنون!
یادداشت‌های پایانی
- در مزمور ۹۰ موسی این خشم را به گونه‌ای توصیف می‌کند که همه می‌توانند آن را درک کنند. به طور متوسط ۸۰ نفر هر روز در طول سفر اسرائیل در بیابان می‌مردند. تمام نسلی که مصر را ترک کرده بودند مردند، به جز یوشع و کالب، همراه با کسانی که در زمان خروج از مصر زیر بیست سال سن داشتند.
- درخواست موسی از خدا را در نظر بگیرید که نامش از کتاب او محو شود، مایل بود جای قوم خدا را بگیرد (خروج ۳۲:۳۲-۳۳). تنها میانجی واقعی و بزرگ قادر به انجام این کار بود، و خود را به عنوان قربانی نهایی داد (اول تیموتائوس ۲:۵-۶). اصطلاح «محو کردن» همچنین برای یاد و خاطره عمالیق (خروج ۱۷:۱۴) و همچنین برای از بین بردن تمام حیات توسط سیل (پیدایش ۹:۱۵) استفاده می‌شود.
