خداوند انسان را به شباهت خود و به صورت خود آفرید (پیدایش ۱:۲۶-۲۸). این بدان معناست که او به آنها، و نه به هیچ مخلوق دیگری، توانایی پاسخ دادن به او و وظیفه نمایندگی او را داد. ما با بدن‌های خود با خلقت خدا تعامل می‌کنیم، و از طریق روح خود این کار را می‌کنیم.
پولس رسول مراقبت پدر را برای ایمانداران جدید در تسالونیکی و جاهای دیگر نشان داد و با محبت واقعی از آنها مراقبت می‌کرد. او به عنوان پدر روحانی آنها، نگرانی واقعی نشان داد و برای آنها هم مادر و هم برادر خداپرست بود (۱ تسالونیکی ۲:۷-۱۱)
خداوند آدم و حوا را در محیط شگفت‌انگیز عدن، با برکات فراوان خود قرار داد (پیدایش ۱-۲). اما حوا توسط مار فریب خورد و آدم از فرمان خدا سرپیچی کرد (۳:۱-۶). حتی بردگی نیز معرفی شد (۹:۲۵-۲۷).
رومیان ۵:۱۲-۲۱ نشان می‌دهد که چگونه گناه از طریق آدم وارد شد و مرگ را برای همه به ارمغان آورد. با این حال، اطاعت مسیح توجیه و زندگی را برای ایمانداران به ارمغان می‌آورد.
چندین سال پس از گرویدن شائول، پولس و برنابا به بخش‌های جنوبی استان رومی غلاطیه، در ترکیه امروزی، سفر کردند. پولس، برنابا و ایمانداران جدید با مخالفت شدید، تا حدی توسط برخی رهبران یهودی، مواجه شدند. پس از اینکه رسولان منطقه را ترک کردند، مقاومت به اشکال ظریف‌تری ادامه یافت.
خداوند پطرس و یوحنا را هدایت کرد تا به طور معجزه‌آسا گدای فقیری را که از بدو تولد لنگ بود، شفا دهند. پطرس به او گفت: «نقره و طلا ندارم، اما آنچه دارم به تو می‌دهم: به نام عیسی مسیح ناصری، برخیز و راه برو»
میوۀ روح در غلاطیان ۵:۲۲-۲۳ ذکر شده است. این الگوی نُه در جاهای دیگر کتاب‌مقدس نیز یافت می‌شود، مانند نُه برکتی که خداوند در متی ۵:۱-۱۲ ذکر می‌کند، نُه عطای روحانی که پولس در اول قرنتیان ۱۲:۸-۱۰ ارائه می‌دهد، و نُه صفت پولس
ارادۀ حاکمانۀ خدا، نقشۀ پنهان اوست که هر آنچه در جهان اتفاق می‌افتد – گذشته، حال و آینده – را تعیین می‌کند. کتب مقدس را می‌توان به یک کتاب راهنمای تلفن همراه یا دوربین دیجیتال تشبیه کرد – که در ابتدا برای درک و به طور مداوم در طول زمان به آن مراجعه می‌شود.
اگر احساس می‌کنیم که کمبود حکمت داریم، فقط باید از خدای خود و پدرمان بخواهیم. به عنوان ایمانداران، ما حکمت مصر را نمی‌خواهیم، که نمادی از این دنیای شرور کنونی است. در عوض، ما حکمت خدا را می‌خواهیم. او فراهم خواهد کرد، اگر با اتکا به او بخواهیم.
