آیا حنانیا و سفیره در بهشت هستند؟ درک خدا

پرسش: آیا حنانیا و سفیره از اعمال رسولان 5:1-11 در بهشت هستند؟

پاسخ: در کلیسای اولیه، ایمانداران دارایی‌های خود را به گونه‌ای تقسیم می‌کردند که «هیچ نیازمندی در میان آن‌ها نبود» (اعمال رسولان 4:32-35 TNIV). در واقع، «آن‌ها اموال و دارایی‌ها را می‌فروختند تا به هر کسی که نیاز داشت بدهند» (اعمال رسولان 2:45). لوقا دو نمونه از این تقسیم را ثبت کرده است – یکی خوب و دیگری گناهکارانه.

برنابا «زمینی را که داشت فروخت و پول را آورد و در پای رسولان گذاشت» (اعمال رسولان 4:37). عمل او یک عمل فداکارانه و بی‌خودخواهانه بود. حنانیا و سفیره نیز قطعه‌ای از ملک را فروختند اما تصمیم گرفتند مقداری از پول را برای خود نگه دارند، در حالی که وانمود می‌کردند تمام عواید فروش را به رسولان می‌دهند. این یک عمل عمدی، ناصادقانه و ریاکارانه بود. هنگامی که حنانیا به دروغگویی متهم شد، «افتاد و مرد» (اعمال رسولان 5:5)، و هنگامی که همسرش سفیره نیز به دروغگویی متهم شد، او نیز افتاد و مرد (اعمال رسولان 5:10). مجازات آن‌ها برای این گناه فریب و ریا، مرگ فوری بود. قابل درک است که «ترس بزرگی بر تمام کلیسا و همه کسانی که درباره این وقایع شنیدند، چیره شد» (اعمال رسولان 5:11).

حنانیا و سفیره اعضای کلیسای اولیه در اورشلیم بودند در دوره‌ای که «خداوند هر روز کسانی را که نجات می‌یافتند به تعداد آن‌ها اضافه می‌کرد» (اعمال رسولان 2:47). در این زمان، تمام اعضای این کلیسا ایمانداران واقعی با «یک دل و یک فکر» بودند (اعمال رسولان 4:32). این بدان معناست که حنانیا و سفیره مانند همه ایمانداران واقعی که مرده‌اند، در بهشت هستند. اینکه آن‌ها تحت تأثیر شیطان برای گناه قرار گرفتند، بر امنیت ابدی آن‌ها تأثیری نمی‌گذارد. گناه رفاقت ما را با خدا خراب می‌کند، اما نه نجاتی را که او ارائه می‌دهد (یوحنا 10:28-29). حنانیا و سفیره به عنوان فرزندان خدا تأدیب شدند (عبرانیان 12:6-11). آن‌ها نشان می‌دهند که خدا گاهی اوقات یک ایماندار را به دلیل گناه زودتر به خانه می‌برد (اول قرنتیان 11:29-32).

این فریب اولین گناه ثبت شده در زندگی کلیسا است. به نظر می‌رسد که خدا در آغاز یک دوران جدید بر اهمیت زندگی‌های خداپسندانه تأکید می‌کرد و درباره جدیت گناه هشدار می‌داد. این در اعمال رسولان 5:1-11 ثبت شده است تا همه ما را به یاد این درس بیندازد. به همین ترتیب، در دوره‌ای که قانون عهد عتیق در حال تأسیس بود، ناداب و ابیه پس از نافرمانی از فرمان خدا مردند (لاویان 10:1-2). به همین ترتیب، گناه ممکن است به سرعت مورد رسیدگی قرار گیرد هنگامی که خداوند در طول هزاره بر زمین حکومت می‌کند (اشعیا 65:20).

این حادثه ما را به یاد قدوسیت خدا و گناهکاری ما می‌اندازد (رومیان 3:23؛ مکاشفه 4:8). مطمئناً، او شایسته اطاعت و احترام ماست. آیا ما در اعتراف به گناهان خود و توبه سریع هستیم زیرا «هیچ چیز در تمام خلقت از دید خدا پنهان نیست» (عبرانیان 4:13؛ اول یوحنا 1:9)؟ آیا شیوه زندگی ما در حال تغییر است تا بیشتر شبیه خداوند شود (رومیان 12:1-2؛ دوم قرنتیان 3:18؛ 7:1؛ اول تسالونیکیان 4:7؛ اول پطرس 1:15؛ دوم پطرس 3:11)؟ بیایید صادق باشیم و راه‌های ریاکارانه خود را کنار بگذاریم.

چه اتفاقی می‌افتد وقتی یک مسیحی گناه می‌کند؟

از جمله، این جنبه‌های عملی زندگی یک مسیحی تحت تأثیر قرار می‌گیرند: نور کم می‌شود و تاریکی افزایش می‌یابد – اول یوحنا 1:6 شادی نجات از دست می‌رود – مزمور 51:12؛ اول یوحنا 1:4 عدالت کاهش می‌یابد – اول یوحنا 3:4-10 عشق گیج می‌شود – اول یوحنا 4:7-21 رفاقت مختل می‌شود – اول یوحنا 1:3، 6-7 اعتماد به نفس ضعیف می‌شود – اول یوحنا 3:19-22 سلامتی تهدید می‌شود – اول قرنتیان 11:30