پرسش: امید مسیحی در این دنیا چیست؟
پاسخ: محتوای نامه شما نشان می‌دهد که ما باید قبل از پاسخ به سؤال شما، سه جنبه از زندگی خود را به عنوان مسیحیان در این دنیا بررسی کنیم – خدمت ما، وظیفه ما و امتیاز ما. خداوند عیسی فرمود: «پادشاهی من از این جهان نیست. اگر پادشاهی من از این جهان بود، خادمان من می‌جنگیدند تا من به یهودیان تسلیم نشوم؛ اما اکنون پادشاهی من از اینجا نیست» (یوحنا ۱۸:۳۶ NKJV). اگر خداوند نمی‌خواست خادمانش برای دفاع از او بجنگند، زمانی که او به طرز وحشیانه‌ای مورد بدرفتاری قرار می‌گرفت و با مرگ از طریق مصلوب شدن روبرو بود، او نمی‌خواهد خادمانش برای اصلاح بسیاری از اشتباهات در این دنیای گناهکار بجنگند.
در هیچ کجای عهد جدید به مسیحیان گفته نشده است که با غیرمسیحیان یا مخالفان حقیقت خدا بجنگند. در این مورد، مسیحیت دقیقاً برعکس اسلام است. متی ۲۶:۵۲، افسسیان ۶:۱۲ و متی ۵:۴۴ برخی از آیات بسیاری هستند که به ما نشان می‌دهند که خداوند مردم خود را به جنگ یا نبرد، حتی برای اهداف خوب، هدایت نمی‌کند.
مسیحیان در این دنیا فراخوانی برای خدمت بالاتر دارند، و پولس آن را اینگونه بیان می‌کند: «ما سفیران مسیح هستیم، گویی خدا از طریق ما التماس می‌کند: ما از شما به خاطر مسیح التماس می‌کنیم، با خدا آشتی کنید» (۲ قرنتیان ۵:۲۰). سفیران با صلح‌آمیزانه دفاع از آرمان خود در یک سرزمین خارجی، رهبر و کشور خود را نمایندگی می‌کنند. آنها نه ژنرال هستند و نه سربازان عادی.
بر اساس قوانین بین‌المللی امروز، هنگامی که جنگ شروع می‌شود، سفیران اجازه دارند کشوری را که در آن خدمت می‌کنند ترک کنند. ملت‌ها همیشه این قوانین را رعایت نمی‌کنند. پولس زندانی خود را «سفیری در زنجیر» نامید (افسسیان ۶:۲۰).
مسیحیان به دنیا فرستاده شده‌اند تا خداوند عیسی مسیح خود را نمایندگی کنند. فرمان بزرگ او به ما می‌گوید: «تمام قدرت در آسمان و بر زمین به من داده شده است. پس بروید و همه ملت‌ها را شاگرد سازید، و آنها را به نام پدر و پسر و روح‌القدس تعمید دهید، و به آنها بیاموزید که هر آنچه را که به شما فرمان داده‌ام، رعایت کنند؛ و بدانید، من همیشه با شما هستم، حتی تا پایان عصر» (متی ۲۸:۱۸-۲۰). این وظیفه ماست.
عیسی به زنی که در چاه سامره ملاقات کرد، گفت: «ساعتی می‌آید، و اکنون هست، که پرستندگان حقیقی، پدر را در روح و راستی پرستش خواهند کرد، زیرا پدر چنین پرستندگانی را می‌جوید. خدا روح است، و کسانی که او را پرستش می‌کنند، باید در روح و راستی پرستش کنند» (یوحنا ۴:۲۳-۲۴). اگر خدمت ما سفیر بودن و وظیفه ما بشارت دادن است، امتیاز ما پرستش‌کننده بودن است.
اکنون در مورد امید مسیحیان، آن بازگشت قریب‌الوقوع خداوند عیسی مسیح است (تیطس ۲:۱۳). ما اغلب این امید را «ربوده شدن» می‌نامیم. پولس به مسیحیان جدید تسالونیکی نوشت: «شما از بت‌ها به سوی خدا برگشتید تا خدای زنده و حقیقی را خدمت کنید، و منتظر پسر او از آسمان باشید، که او را از مردگان برخیزانید، یعنی عیسی که ما را از غضب آینده نجات می‌دهد» (۱ تسالونیکیان ۱:۹-۱۰).
این امید در بسیاری از رساله‌ها ظاهر می‌شود. رسول به فیلیپیان نوشت: «شهروندی ما در آسمان است، که از آنجا نیز مشتاقانه منتظر نجات‌دهنده، خداوند عیسی مسیح هستیم، که بدن حقیر ما را تغییر خواهد داد تا با بدن پرجلال او مطابقت یابد، بر اساس قدرتی که او قادر است حتی همه چیز را به خود مطیع سازد» (فیلیپیان ۳:۲۰-۲۱). پیش از این در همان نامه پولس گفت که او «آرزوی رفتن و با مسیح بودن را داشت، که بسیار بهتر است» (فیلیپیان ۱:۲۳). و در پایان ۱ تسالونیکیان ۴، جایی که او به آنها گفت که ربوده شدن چگونه اتفاق خواهد افتاد، او با گفتن به آنها و ما نتیجه گرفت که «ما همیشه با خداوند خواهیم بود. بنابراین یکدیگر را با این کلمات تسلی دهید.»
در حالی که ما منتظر هستیم تا خداوند ما را به سوی خود ببرد، هدف ما باید این باشد که «هدف ما، چه حاضر باشیم و چه غایب، این باشد که او را خشنود سازیم» (۲ قرنتیان ۵:۹).
