گشایش کتب مقدس: خدمت پولس در تسالونیکی

لوقا – یک داکتر، مورخ قابل اعتماد و همکار پولس – نوشت انجیل به روایت لوقا و اعمال رسولان. او بیشتر از هر نویسنده دیگری در عهد جدید کلمات را به کار برد و از اصطلاحات و عبارات خاصی برای توصیف خدمت پولس استفاده کرد. این دو خادم رابطه عالی داشتند، زیرا هر دو متعهد به احترام به خداوند آسمانی خود بودند.

ما باید به کلمات با دقت انتخاب شده لوقا توجه ویژه ای داشته باشیم، زیرا مسیح سخنران بزرگ است. او پطرس و پولس و بسیاری دیگر را فرستاد تا با مردم صحبت کنند، شهادت دهند، آموزش دهند، تشویق کنند و نصیحت کنند. لوقا این چیزها را برای منفعت همه ایمانداران ثبت کرد. مسیح کار خود را امروز از طریق کلام مکتوب و روح خدا ادامه می دهد.

بیایید به طور خلاصه برخی جزئیات در مورد چگونگی ابلاغ و دریافت کلام خدا را بررسی کنیم و درس‌های عملی از عبارات کلیدی در اعمال رسولان ۱۷: ۱-۱۲ بگیریم. زمینه، اعمال رسولان ۱۶-۱۸، دومین سفر بشارتی پولس را توصیف می‌کند. در طول این سفر، جلال‌های مسیح در ارائه کلام خدا و تأثیری که داشت، به نمایش گذاشته شد. دو واکنش به پیام در مورد مسیح وجود داشت: پذیرش آن با ایمان (رومیان ۱۰: ۸-۱۰) یا رد مسیح و کتب مقدس (اعمال رسولان ۱۳: ۴۶). در تمام این مدت، همانطور که پولس کلام را خدمت می‌کرد، مسیح جلال‌یافته در او و مخاطبانش مشغول کار بود، و او همین کار را امروز در مردم انجام می‌دهد.

برخی عبارات کلیدی

کلمات کلیدی زیر اهمیت کلام مکتوب و تأثیرات آن را نشان می‌دهند:

• استدلال کردن – مطالعه تعاملی، طرح سوال و پاسخ به آنها (اعمال رسولان ۱۷: ۲)؛
• گشودن – کتب مقدس گنجینه‌ای است که باید قفل آن باز و گشوده شود (آیه ۳)؛
• ارائه دادن – ارائه دلایل اساسی که عیسی واقعاً مسیح است طبق کلام خدا (آیه ۳)؛
• اعلام کردن – اعلام عمومی اینکه عیسی ناصری مسیح است (آیه ۳)؛
• متقاعد شدن – ایمان مبتنی بر کلام خدا منجر به اعتقاد می‌شود، متقاعد شدن توسط کار روح‌القدس، که منجر به شناسایی عمومی با مسیح می‌شود (آیه ۴)؛
• دریافت کردن – تأکید بر دریافت کتب مقدس با ایمان و با قلب‌های مشتاق (آیه ۱۱)؛
• بررسی کردن – خواندن روزانه کلام خدا بصیرت می‌دهد تا آنچه موعظه می‌شود را ارزیابی کنیم (آیه ۱۱)؛
• ایمان آوردن – اعتماد به کلام (آیه ۱۲)، همانطور که ایمان خود را در اطاعت بیان می‌کند (عبرانیان ۱۱: ۸).

۱. استدلال با کتب مقدس

«آنگاه پولس، طبق عادت خود، نزد آنها رفت و برای سه سبت با آنها از کتب مقدس استدلال کرد» (اعمال رسولان ۱۷: ۲ NKJV). رسول معمولاً ابتدا نزد یهودیان می‌رفت (رومیان ۱: ۱۶) و کتب مقدس را به آنها ارائه می‌داد. در این زمینه، لوقا اغلب از «استدلال کردن» (یونانی: dialégomai) استفاده می‌کرد، که گاهی اوقات «سخنرانی کردن» ترجمه می‌شود. ۱ این ایده گفتگو یا بحث را منتقل می‌کند. در تعاملات خود با مردم در کنیسه، پولس معمولاً از ترجمه یونانی عهد عتیق نقل قول می‌کرد. او استدلال‌های خود را بر اساس سنت‌های انسانی، تفاسیر ربانی یا منابع دیگر قرار نمی‌داد، اگرچه گاهی اوقات از آنها نقل قول می‌کرد. به هر حال، یهودیان مردم کتاب بودند، بنابراین استفاده از کتب مقدس با آنها منطقی بود.

هنگام خطاب به غیریهودیان بی‌ایمان، رویکرد اولیه پولس متفاوت بود. پولس در مواجهه با جمعی بت‌پرست در اولین سفر خود (اعمال رسولان ۱۴: ۱۵-۱۷)، از کتب مقدس در مورد مسیح استفاده نکرد، و همچنین هنگام صحبت با فیلسوفان در آتن (۱۷: ۱۶-۳۱) نیز چنین نکرد. آنها هیچ دانشی از کلام خدا نداشتند. در آن موقعیت‌ها، رسول از استدلال‌های کتاب مقدسی مربوط به خالق استفاده کرد، زیرا هر انسانی توانایی پاسخگویی به خدای خالق خود را دارد (رومیان ۱: ۱۸-۳۲).

پولس در تعاملات خود با یهودیان و نوکیشان ۲ در کنیسه‌ها، الگوی مسیح را دنبال کرد، زیرا او اغلب به کتب مقدس اشاره می‌کرد (یوحنا ۵: ۴۳-۴۷ را در نظر بگیرید). پس از رستاخیز خود، خداوند با دو شاگرد از عمواس و با یازده نفر در اورشلیم استدلال کرد (لوقا ۲۴: ۲۵-۲۷، ۴۴-۴۶)، و نشان داد که چگونه کتب مقدس در مورد او هستند. مثال خداوند رویکرد صحیح را نشان می‌دهد.

«کتاب مقدس» (یونانی: graphē) هفت بار در اعمال رسولان، به صورت مفرد یا جمع (۱: ۱۶، ۸: ۳۲، ۳۵، ۱۷: ۲، ۱۱، ۱۸: ۲۴، ۲۸) آمده است. اهمیت کتب مقدس اغلب حتی در ارائه خبر خوش نیز تأکید می‌شود (به ۲ تیموتائوس ۳: ۱۶؛ مکاشفه ۱: ۳ مراجعه کنید). ۳

۲. کتب مقدس را گشود

فعل «گشودن» – چشم‌ها، گوش‌ها یا قلب – علاوه بر معنای تحت‌اللفظی خود، معنای نمادین گشودن ذهن را نیز دارد. یعنی، قادر ساختن کسی به درک. در رابطه با گشودن کتب مقدس، به معنای آشکار کردن آنچه پنهان یا مبهم بود، است. بسته به زمینه آن، فعل dianoígō ۴ به معنای کاملاً باز کردن، توضیح دادن یا تفسیر کردن است. در اعمال رسولان ۱۷: ۳ لوقا از زمان خاصی از این فعل مرکب استفاده کرد تا یک فرآیند مداوم را نشان دهد، همانطور که پولس هنگام «گشودن» کلام خدا در طول سه روز سبت متوالی انجام می‌داد. این نشان‌دهنده یک فرآیند مداوم گشودن ۵ کتب مقدس در قدرت روح‌القدس است.

۳. مرگ و رستاخیز مسیح از کتب مقدس اثبات شد

کلمه کلیدی سوم در خدمت پولس در تسالونیکی «اثبات کردن» بود. لوقا نوشت که پولس «اثبات می‌کرد که مسیح باید رنج بکشد و از مردگان برخیزد، و می‌گفت: «این عیسی، که من به شما اعلام می‌کنم، مسیح است» (اعمال رسولان ۱۷: ۳ ESV). فعل «اثبات کردن» در ابتدای آیه ۳ را می‌توان «ارائه دادن»، «پیش رو گذاشتن»، «سپردن»، «امانت دادن»، «ترتیب دادن» یا «توصیه کردن» نیز ترجمه کرد. ۶ لوقا از همان ریشه (یونانی: títhēmi) اما با پیشوند متفاوت ex، به معنای «از»، برای توضیح راه خداوند توسط پریسیلا و آکیلا به آپولس از کتب مقدس (۱۸: ۲۶) استفاده کرد. او همچنین برای توضیحات پولس به رهبران یهودی در روم (۲۸: ۲۳) و بحث‌های پطرس با رهبران یهودی در اورشلیم (۱۱: ۴) نیز چنین کرد.

در اعمال رسولان ۱۷: ۳ لوقا از این ریشه خاص (títhēmi)، همراه با پیشوند para، استفاده کرد تا تأکید کند که پولس در حال ارائه یک سپرده از شواهد از کتب مقدس بود. در گفتار خود، رسول یک پایه عملیاتی محکم ایجاد کرد که از آن می‌توانست استدلال‌های اساسی و نتیجه‌گیری‌های غیرقابل انکار در مورد مسیح را استخراج کند. همین فعل را می‌توان «نشان دادن» نیز ترجمه کرد، و لوقا از آن برای خلاصه کردن آنچه اتفاق افتاد استفاده کرد. بحث‌های پولس با یهودیان در تسالونیکی (آیه ۲) می‌توانست برای مدتی طولانی ادامه یابد. رسول توانست نشان دهد که استدلال‌های او بر اساس کتب مقدس و نه بر اساس نظریه‌های مختلف ربانی بود.

ربانی‌ها سعی کردند نبوت‌های مربوط به رنج‌های مسیح و سایر نبوت‌های مربوط به جلال‌های او را با ادعای اینکه باید دو مسیح وجود داشته باشد، روشن کنند: «مسیح بن یوسف» – مسیح رنج‌کشنده، و «مسیح بن داوود» – مسیح جلال‌یافته و پادشاه. انبیا با این پارادوکس ظاهری دست و پنجه نرم کردند، اما به آنها آشکار شد که کتب مقدس به دو آمدن متمایز از همان مسیح اشاره می‌کنند (۱ پطرس ۱: ۱۰-۱۱). پطرس همچنین نوشت که فرشتگان، به عنوان ناظران شیفته، به این چیزها بسیار علاقه‌مند هستند، حتی اگر هیچ نقش مستقیمی در آنها نداشته باشند (آیه ۱۲؛ به ۱ قرنتیان ۱۱: ۱۰ مراجعه کنید).

به دلیل خطای انسانی و سخت‌دلی، حتی قلب‌های شاگردان، خداوند عیسی قبل و بعد از رستاخیز خود (لوقا ۹: ۲۲، ۱۳: ۳۳، ۱۷: ۲۵، ۲۲: ۳۷، ۲۴: ۲۶-۲۷، ۴۶) به آنها توضیح داد که او رنج خواهد کشید، خواهد مرد و دوباره زنده خواهد شد، و تنها به این شیوه در نهایت وارد جلال خود خواهد شد. در روز رستاخیز او، فرشتگان همین نکته را تأیید کردند (۲۴: ۴-۷).

پولس از سرمشق استاد خود پیروی کرد و توانست ثابت کند که مسیح باید طبق نقشه خدا رنج می‌کشید، می‌مرد و از میان مردگان برمی‌خاست. سپس پولس توضیح داد که خداوند عیسی، مسیح موعود است. مسیح، در حالی که بر روی زمین بود، به طرق مختلف نشان داده بود که او مسیح موعود است. او شواهد کافی برای تأیید این موضوع ارائه داد و مغالطات نظریه‌های مختلف ربانی را به چالش کشید و افشا کرد. با این حال، تمام شواهد رد شده بود و به دلیل این سخت‌دلی (رجوع کنید به متی ۱۲)، خداوند به مردم زمان خود گفت که او را دوباره نخواهند دید تا زمانی که او را هنگام بازگشتش بپذیرند (متی ۲۳:۳۹؛ رجوع کنید به اشعیا ۵۳:۱۰؛ زکریا ۱۲:۱۰).

با وجود رد شدن آنها، برنامه خدا اجرا شد (اعمال ۲:۲۳-۲۴) و پس از رستاخیز و سرافرازی خداوند ما عیسی مسیح، او روح‌القدس را از آسمان فرستاد (آیه ۳۳). روح خدا، به نمایندگی از مسیح جلال‌یافته، از طریق شاگردان، پیشنهاد دوم فیض خدا را به ملت ارائه داد، حتی با وجود اینکه آنها مسیح خود را بیرون کرده بودند. متأسفانه، این پیشنهاد نیز رد شد و با سنگسار شدن استیفان به اوج خود رسید (اعمال ۷). با این حال، روح‌القدس به شهادت دادن به قوم برگزیده در بسیاری از کنیسه‌ها، حتی دور از اورشلیم، ادامه داد. او این کار را از طریق پولس، آزاردهنده سابق، که خداوند پس از دومین رد ملی او را فراخوانده بود، انجام داد. این مخالف سابق به پیام‌رسان مسیح تبدیل شده بود و اکنون به وضوح تأیید می‌کرد که عیسی پسر خدا و مسیح موعود است (اعمال ۹:۲۰،۲۲). پولس اساساً همان پیامی را ارائه داد که خداوند بر روی زمین اعلام کرده بود، همانطور که در انجیل یوحنا خلاصه شده است: «اینها نوشته شده است تا شما ایمان آورید که عیسی مسیح، پسر خداست و با ایمان آوردن، در نام او حیات داشته باشید» (۲۰:۳۱). لوقا پیام پولس را در سه نکته خلاصه کرد: رنج‌های عیسی، رستاخیز او و هویت او به عنوان مسیح موعود. پولس پس از تثبیت توصیف کتاب‌مقدسی مسیح موعود، تأیید کرد که این چیزها در شخص و کار عیسی محقق شده است.

۴. طبق کتب مقدس اعلام شد

فعل «اعلام کردن» به معنای شهادت عمومی است، همانطور که یحیی تعمیددهنده، منادی پادشاه آینده، در طول خدمت خود داده بود. برخی این فعل را «وعظ کردن» ترجمه می‌کنند که ما را به یاد یک موعظه می‌اندازد، اما «اعلام کردن» چیزی فراتر از آن را در بر می‌گیرد.

مسیح اکنون، در نتیجه رستاخیز خود از میان مردگان، تمام حقوق را در آسمان و بر روی زمین دارد، زیرا تمام قدرت یا اختیار به او داده شده است (متی ۲۸:۱۸؛ اول پطرس ۳:۲۲). بنابراین، پولس اعلام کرد که عیسی مسیح، مسح‌شده خداست. «اعلام کردن» به اعلام عمومی اقتدار مسیح اشاره دارد و چالش به رسمیت شناختن یا اقرار به آن را در بر می‌گیرد. حقوق عیسی ناصری که زمانی رد شده بود و اکنون تمام اقتدار را دارد، باید پذیرفته شود. هیچ انسانی از این تعهد معاف نیست و حتی فرشتگان سقوط کرده نیز باید آن را اقرار کنند و علناً اعتراف کنند که عیسی خداوند است (فیلیپیان ۲:۱۰-۱۱). همه ایمانداران می‌توانند در زمان رد شدن مسیح، با تسلیم شدن به حقوق او و اعلام آنها، او را گرامی بدارند، حتی با وجود اینکه او هنوز به طور عمومی توسط این جهان یا قوم زمینی خود مورد احترام نیست.

۵. متقاعد شده توسط کتب مقدس

در نتیجه خدمت پولس در تسالونیکی، تعدادی از یهودیان در کنیسه متقاعد شدند، همانطور که جمع کثیری از خداپرستان حاضر در کنیسه، که برخی از آنها نوکیش بودند (اعمال ۱۷:۴). آنها به گروه سومی پیوستند: غیریهودیان، که بسیاری از آنها زنان برجسته‌ای بودند که از بت‌های خود به خدا روی آوردند (اول تسالونیکیان ۱:۹). همین پاسخ در طول اولین سفر بشارتی پولس رخ داد، زمانی که بسیاری «متقاعد شدند» (اعمال ۱۳:۴۳ NKJV). لوقا فعل «متقاعد کردن» (یونانی peíthō) را زمانی به کار برد که به نتایج متضاد اشاره کرد: مخالفان یهودی در متقاعد کردن جمعیت علیه پولس و برنابا موفق شدند (۱۴:۱۹) در حالی که تأثیرات مثبت خدمت پولس غالب بود. این مورد در طول بازدید بعدی پولس از قرنتس (۱۸:۱،۴) و سومین سفر بشارتی او (۱۹:۸) نیز همینطور بود. در آشوب بزرگ در افسس، این کار با خصومت زیادی روبرو شد زیرا اتهاماتی مطرح شد که بسیاری از مردم توسط پولس و مسیحیان متقاعد شده بودند (آیه ۲۶).

شما چطور، خواننده عزیز؟ نیاز به متقاعد شدن وجود دارد. زمانی بسیار بعدتر را در نظر بگیرید، پس از ورود پولس به عنوان زندانی به روم، او همان رویکردی را که قبلاً دنبال کرده بود، ادامه داد و سعی کرد رهبران یهودی را متقاعد کند که به مسیح موعود ایمان آورند. او از عهد عتیق به عنوان مبنای خود استفاده کرد و بار دیگر تفاوت قابل توجهی در نتایج وجود داشت، بسته به اینکه آیا در شنوندگان ایمان برای دریافت پیام وجود داشت یا خیر (۲۸:۲۳-۲۴). چند سال قبل، پادشاه آگریپا، که نیمه‌یهودی بود، متقاعد نشد، زیرا ظاهراً نمی‌خواست مسیحی شود (۲۶:۲۸، رجوع کنید به ۱۱:۲۶؛ اول پطرس ۴:۱۶). نوع صحیح اعتقاد، متقاعد شدن،۷ با ایمان مرتبط است (رومیان ۱۰:۹-۲۱). با این حال، آگریپا ایمان نیاورد، زیرا به جای آن به استدلال خود اعتماد کرد. ایمان به معنای قرار دادن کامل اعتماد خود در خداست. عبرانیان ۲:۱۳ اعتقاد و ایمان را با اعتماد به خدا مرتبط می‌کند، اعتمادی که در خداوند ما عیسی در حالی که بر روی زمین بود، نشان داده شد. ایمان واقعی و اطاعت با هم هستند (۱۱:۸، ۱۳:۱۷).

در نتیجه خدمت پولس در تسالونیکی، برخی از یهودیان ایمان آوردند، همانطور که «جمع کثیری از یونانیان خداپرست و تعداد کمی از زنان برجسته» (اعمال ۱۷:۴). همین آیه می‌گوید که آنها «به پولس و سیلاس پیوستند»، که به این معناست که مردم از این سه گروه که ایمان آوردند، تعمید گرفتند و شاگردان خداوند عیسی شدند (متی ۲۸:۱۹-۲۰). با این حال، این منجر به مخالفت خشونت‌آمیز یهودیان بی‌ایمان شد که با حسادت یا رشک تحریک شده بودند (اعمال ۱۷:۵، رجوع کنید به ۵:۱۷، ۷:۹، ۱۳:۴۵؛ متی ۲۷:۱۸؛ فیلیپیان ۳:۶؛ اول تسالونیکیان ۲:۱۵-۱۶). آنها در تلاش برای یافتن پولس و سیلاس، به خانه یاسون حمله کردند زیرا او ۸ این غریبه‌ها را پذیرفته بود. آنها را نیافتند، یهودیان خشمگین یاسون و برخی از ایمانداران را گرفتند و آنها را به نزد مقامات محلی یا مقامات شهری (یونانی polytárchas) کشاندند. این اصطلاح به ویژه در مقدونیه استفاده می‌شد، که نشان‌دهنده دقت لوقا در ثبت وقایع است. یاسون، که میزبان پولس بود (اعمال ۱۷:۵-۷)، یک یهودی هلنیستی بود که نامش با نام عبری یوشع مرتبط است و ممکن است خویشاوند پولس بوده باشد (رومیان ۱۶:۲۱). از آنجایی که یاسون احتمالاً میزبان جماعت نوپا نیز بود، او به همراه چند برادر – همه ایمانداران جدید (اعمال ۱۷:۴؛ رجوع کنید به اول تسالونیکیان ۱-۲) – در برابر قضات متهم شد.

ایمانداران که در برابر مردم (یونانی dēmos)۹ آورده شده بودند، توسط مخالفان خود متهم شدند که بخشی از شورشی علیه روم هستند، تحت رهبری «این مردانی که دنیا۱۰ را زیر و رو کرده‌اند» (اعمال ۱۷:۶ ESV). از نظر قضایی، اینها اتهامات دروغین بودند، اما از نظر اخلاقی تا حدی حقیقت داشتند. خبر خوش به معنای کنار گذاشتن آنچه انسان اول است و نمایندگی می‌کند، قبل از معرفی آنچه خوب و جدید است و به انسان دوم مربوط می‌شود (رجوع کنید به رومیان ۵). به جای آدم و نژاد سقوط کرده او، انجیل «انسانی دیگر» و آنچه به او مربوط می‌شود را ارائه می‌دهد، که به معنای زیر و رو کردن و وارونه کردن چیزهاست.

علاوه بر این، اتهام اعمال ۱۷:۷ ترکیبی از حقیقت و دروغ بود، همانطور که همیشه در مورد کارهای دشمن چنین است. مسیحیان از فرمان‌های قیصر تخطی نمی‌کردند یا شورشی را تحت پادشاهی دیگر آغاز نمی‌کردند. این شورش بود، که خداوند به دروغ در برابر پیلاطس به آن متهم شده بود (لوقا ۲۳:۲). این اتهام از این جهت صحیح بود که مسیحیان به پادشاهی دیگر،۱۱ عیسی، تعلق دارند – اما نه به این معنا که آنها شورشی را علیه امپراتور آغاز می‌کردند (رجوع کنید به رومیان ۱۳:۱-۸؛ اول پطرس ۲:۱۳-۱۷). روزی، شاید خیلی زود، پادشاهی که مطابق دل خداست، همه چیز را به نظم خواهد آورد. در واقع، او همه چیز را زیر و رو خواهد کرد تا همه چیز و همه کس را تحت فرمان خدا درآورد.

در همین حال، مخالفان در تسالونیکی به اندازه کافی صحبت کرده بودند تا جمعیت و مقامات محلی را به دردسر بیندازند (اعمال ۱۷:۸). در رحمت خود، خداوند از پولس و مسیحیان مراقبت کرد، بنابراین هیچ آسیب واقعی به آنها وارد نشد (آیه ۹). شرایط وثیقه امنیتی که یاسون و دیگران باید می‌پرداختند، به احتمال زیاد به این معنا بود که پولس و سیلاس باید منطقه را ترک می‌کردند و از آنجا دور می‌ماندند. به همین دلیل، ایمانداران آنها را فرستادند و آنها برای امنیت خود شبانه سفر کردند (آیه ۱۰).

۶. با خوشحالی دریافت کتب مقدس

مخالفت با ارائه کلام خدا توسط پولس باعث شده بود که رسول و همراهانش سیلاس و تیموتائوس به بِرِیه سفر کنند (آیه ۱۰). در آنجا، خدا نشان داد که گسترش کلام او قابل توقف نیست (اعمال ۶:۷، ۱۲:۲۴، ۱۹:۲۰؛ دوم تیموتائوس ۲:۹ را در نظر بگیرید). پیش از این، بلافاصله پس از مرگ استیفان، آزار و اذیت شدیدی آغاز شده بود، اما این امر منجر به پراکندگی بیشتر بذر پیام انجیل شده بود. یکی از دلایلی که خداوند این آزار و اذیت ایمانداران جدید در تسالونیکی را اجازه داد، این بود که پیام به جاهای دیگر نیز برسد. هدف دیگر ممکن است این بوده باشد که ایمانداران جدید خود را به خداوند بسپارند و آنها را رشد دهند (رومیان ۵:۳-۵؛ یعقوب ۱:۲-۴،۱۲).

به هر حال، پولس و همراهانش به بِرِیه، حدود ۵۰ مایل جنوب غربی تسالونیکی، رسیدند، جایی که او طبق عادت خود به کنیسه رفت. بیشتر یهودیان در تسالونیکی با پیام پولس مخالفت کرده بودند، اما مخاطبان یهودی در بِرِیه نگرش متفاوتی نشان دادند و آماده پذیرش او و خدمتش بودند. لوقا طرز فکر آنها را با اشاره به اینکه آنها نجیب‌تر از کسانی در تسالونیکی بودند و آماده دریافت کلام «با تمام اشتیاق» بودند (اعمال ۱۷:۱۱) توصیف کرد. چنین چیزی در مورد جمعیت یهودی در شهر مهم تسالونیکی، با استثنای آشکار کسانی که مسیحیان واقعی شده بودند (اول تسالونیکیان ۱:۵-۱۰)، صدق نمی‌کرد.

یهودیان در بِرِیه روزانه کتب مقدس را «جستجو می‌کردند تا ببینند آیا این چیزها چنین است» (اعمال ۱۷:۱۱ NKJV). این آیه به کلام خدا با دو اصطلاح مختلف اشاره دارد:

• لوگوس – بر مفهوم و جوهر آنچه پولس ارائه داد و بِرِیهیان دریافت کردند، پس از بررسی آن از کلام خدا، تأکید می‌کند.
• کتب مقدس – بر این واقعیت تأکید می‌کند که آنها به کلام مکتوب خدا تکیه داشتند.

علاوه بر این، بِرِیهیان کلام را با اشتیاق و غیرت روحانی بررسی کردند. پذیرش مهربانانه و برخورد محترمانه آنها با کلام زنده خدا، یادآور این است که شمعون چگونه نوزاد عیسی را به معنای واقعی کلمه «دریافت کرد» و در آغوش گرفت (لوقا ۲:۲۸). بِرِیهیان با احترام و محبت کلام را پذیرفتند و دریافت کردند، زیرا واقعاً آن را در آغوش گرفتند – کاری که انسان طبیعی قادر به انجام آن نیست (اول قرنتیان ۲:۱۴). کسانی در تسالونیکی که ایمانداران واقعی شده بودند، همان کاری را انجام داده بودند که بِرِیهیان انجام می‌دادند. آنها نیز۱۲ پیامی را که پولس و همراهانش ارائه کرده بودند، به عنوان کلام خدا دریافت کرده بودند، که با نتایج عالی عمل می‌کرد، حتی با وجود اینکه اکثریت آن را رد کرده بودند (اول تسالونیکیان ۱:۵-۶؛ ۲:۱۳).

۷. بررسی روزانه کتب مقدس

بِرِیهیان «روزانه کتب مقدس را بررسی می‌کردند تا ببینند آیا این چیزها چنین است» (اعمال ۱۷:۱۱ ESV). شکل فعل نشان می‌دهد که آنها این کار را به طور سیستماتیک انجام می‌دادند. آنها مشغول کلام خدا بودند، نه تنها آن را می‌خواندند، تکرار می‌کردند یا حفظ می‌کردند – همه اینها بسیار مهم است – بلکه کتب مقدس را با کتب مقدس مقایسه می‌کردند، که به شیوه روحانی انجام می‌شد. این به این معناست که این نوع بررسی توسط ایمانداران واقعی بود، زیرا کلام باید «به طور روحانی تشخیص داده شود» (اول قرنتیان ۲:۱۴). به عبارت دیگر، ایمانداران جدید در بِرِیه یاد گرفتند کاری را انجام دهند که پولس انجام می‌داد، زمانی که عیسی را به عنوان مسیح موعود از کتب مقدس عبری، با استفاده از ترجمه یونانی، معرفی می‌کرد، زیرا بسیاری از یهودیان در سراسر امپراتوری روم با زبان یونانی آشناتر بودند. بنابراین، آنها شروع به تحقیق، ارزیابی، مقایسه و بررسی کلام خدا کردند، درست مانند رویکرد پولس. این ایمانداران جدید به نوبه خود اکنون قادر به آموزش دیگران بودند، همانطور که تسالونیکیان یاد گرفته بودند و پولس به تیموتائوس آموزش داده بود (اول تسالونیکیان ۱:۶-۹، ۲:۱۳؛ دوم تیموتائوس ۲:۲). اینها نمونه‌های زیبایی از رشد روحانی به سوی بلوغ هستند، که هدف مهمی از خدمت پولس برای همه ایمانداران است (کولسیان ۱:۲۸).

عبارت «روزانه» ۱۷ بار در عهد جدید۱۳ آمده است و درس‌های مهمی برای ما دارد. این اصطلاح در بسیاری از قسمت‌های عهد عتیق یافت می‌شود، که بر اهمیت مشارکت با خدا به صورت روزانه تأکید می‌کند، همانند مَنّ و گوش دادن به حکمت خدا (خروج ۱۶:۵؛ امثال ۸:۳۴). در مورد کلام خدا، این واقعیت که کلمه «کتب مقدس» ۵۰ بار در متن یونانی استفاده شده است، اهمیت آن را نشان می‌دهد، بدون ذکر «لوگوس» که بارها بیشتر آمده است.

در اعمال ۱۷:۱۱ لوقا مثال زیبای بِرِیهیان را خلاصه کرد که شادی‌ای را که کلام خدا به ارمغان می‌آورد، یافته بودند، همانطور که مزمورنویس مدت‌ها پیش بیان کرده بود:

من از کلام تو شاد می‌شوم، مانند کسی که گنج بزرگی می‌یابد (مزمور ۱۱۹:۱۶۲ NKJV).

باشد که ما از این نمونه‌ها پیروی کنیم و آن ویژگی‌های شگفت‌انگیز را نشان دهیم.

شاید خوب باشد تأکید کنیم که یهودیان در بِرِیه دارای ذهنی نجیب بودند، بیشتر از کسانی در تسالونیکی، که بسیاری از آنها متعصب و بی‌تحمل بودند. این توصیف نگرش شرافتمندانه آنهاست. آنها کلام را دریافت کردند و پاسخ قلب خود را با باز کردن در برای پولس نشان دادند. با این کار، آنها کلام، لوگوس، بزرگترین مهمان، کلام خدا را با احترام شایسته دریافت کردند. پولس بعدها نوشت: «پس همانطور که مسیح عیسی خداوند را پذیرفته‌اید، در او راه بروید» (کولسیان ۲:۶). بِرِیهیان این کار را با تمام اشتیاق یا آمادگی انجام دادند، با تمایلی شدید که قلب‌هایشان شروع به سوختن کرده بود، همانطور که قلب‌های دو شاگرد عمائوس در درخواست از خداوند قیام‌کرده برای ورود سوخته بود (لوقا ۲۴:۳۲). مشغولیت آنها با کلام مکتوب یک تمرین روزانه بود، که درس‌های عملی بیشتری را در بر می‌گیرد.

آنها کتب مقدس را بررسی می‌کردند، در جستجویی مداوم با تمایل به یافتن بیشتر (اول پطرس ۱:۱۰-۱۱) مشغول بودند، که علاقه عمیق و پایدار آنها را نشان می‌داد. چنین جستجویی همیشه ادامه خواهد داشت. بِرِیهیان نوشته‌های ربانی یا به اصطلاح سنت‌های شفاهی را که ساخته دست بشر هستند، جستجو نمی‌کردند، بلکه به شدت با کلام خدا به عنوان منبع و هدف مشغولیت خود درگیر بودند (دوم تیموتائوس ۳:۱۶؛ دوم پطرس ۱:۱۹-۲۱ را در نظر بگیرید).

۸. ایمان آوردن و اطاعت از کتب مقدس

چنین اعتقاد ایمانی، همانطور که در مورد برخی از تسالونیکیان نیز دیدیم، بسیاری از یهودیان در بِرِیه را مشخص می‌کرد، که تمایل زیادی به دریافت کتب مقدس نشان دادند. رومیان ۱۰:۱۷ ارتباط بین شنیدن و دریافت کلام و پاسخ با ایمان را توضیح می‌دهد. همین فصل ارتباط بین آنچه در قلب ایمان آورده می‌شود و آنچه با دهان اعتراف می‌شود را تأیید می‌کند (آیات ۹-۱۱). علاوه بر این، رابطه نزدیکی بین چنین اعترافی و شناسایی عمومی بعدی ایمانداران در تسالونیکی و بِرِیه وجود دارد، زیرا هر دو به پولس و همراهانش پیوستند. این ایمان در عمل است، طبق نصیحت یعقوب: «عمل‌کنندگان کلام باشید، نه فقط شنوندگان، که خود را فریب می‌دهید» (یعقوب ۱:۲۲). با این حال، در هر دو شهر، یهودیان بی‌ایمان با ایمانداران جدید مخالفت و آنها را آزار دادند (اعمال ۱۷:۵-۹،۱۳).

ایمان به معنای توکل به خداست، همانطور که او خود را آشکار کرده است. این مسیحیان جدید به مکاشفه خدا ایمان آوردند، همانطور که بسیاری از یهودیان امروز نیز چنین می‌کنند. آنها فهمیدند که همان خدایی که خود را به پدران آشکار کرد، خود را در مأموریت پسرش نیز آشکار ساخت. متأسفانه، بسیاری از یهودیان به این پیشرفت حقیقت خدا و مکاشفه آن ایمان ندارند، برخلاف آنچه که گفته شده است. با این حال، ایمانداران در بِرِیه به درستی به این مأموریت الهی پاسخ دادند، زیرا ایمان به معنای اطاعت است (یوحنا 3:36؛ رومیان 1:5، 16:26). در مورد این موضوع، خلاصه کلام یوحنا بسیار مفید است: «اینها نوشته شده است تا ایمان آورید که عیسی مسیح، پسر خداست، و با ایمان آوردن به نام او حیات داشته باشید» (یوحنا 20:31).

مسیح – مسیح-عیسی، یشوع – پسر خدا و هدف و مرکز ایمان ماست، پسر انسان که «با جلال و کرامت تاجگذاری کرده است» (عبرانیان 2:9). او موضوع اصلی کتاب اعمال رسولان است. رنج‌ها و رستاخیز او در تحقق کلام خدا، موضوعاتی هستند که در اعمال رسولان توسط هفت شخص مختلف – خداوند عیسی، پطرس، استفان، فیلیپ، برنابا، پولس، آپولس – در مناسبت‌های مختلف، از اورشلیم تا روم، ارائه شده‌اند. بنابراین، ایمان مانند توکل به یک فلسفه جدید، یک ایده، دین یا الهیات نیست، بلکه به خود خداوند عیسی، به خدای حقیقی و زنده است. باید توجه داشت که عیسی فروتن – نام او به معنای «یهوه نجات است» – که اهل ناصره بود اما در بیت‌لحم متولد شد، خداست، پسر ازلی پدر ازلی. علاوه بر انجیل یوحنا، رساله به عبرانیان کمک ویژه‌ای برای درک بیشتر عظمت شخصیت او ارائه می‌دهد. این مفاهیم شامل تعداد زیادی از اسرار هستند که عقل انسانی نمی‌تواند آنها را درک کند، اما ایمان آنها را می‌پذیرد و پرستش می‌کند!

یادداشت‌ها

1. این فعل ده بار در اعمال رسولان (17:2،17، 18:4،19، 19:8-9، 20:7،9، 24:12،25) به کار رفته است و همیشه با خدمت پولس مرتبط است. سه بار دیگر نیز به کار رفته است (مرقس 9:34؛ عبرانیان 12:5؛ یهودا 1:9).
2. اینها غیریهودیانی بودند که به قوم زمینی خدا علاقه داشتند و به درجات مختلف به دین آنها پیوستند. زنان بیشتر از مردان به دلیل ختنه، که در یهودیت، و هنوز هم، محدود به مردان بود.
3. فعل «بشارت دادن» (یونانی: euaggelízō) به معنای رساندن پیامی از خبر خوش از جانب خدا، مطابق با کلام خداست. اعمال رسولان هفت بار آن را در رابطه با پولس به کار می‌برد (13:32، 14:7،15،21، 15:35، 16:10، 17:18).
4. این فعل هفت بار در نوشته‌های لوقا (لوقا 2:23، 24:31-32،45؛ اعمال رسولان 7:56، 16:14، 17:3) و یک بار در مرقس 7:34 به کار رفته است.
5. شکل ساده این فعل (بدون پیشوند dia) 77 بار در عهد جدید (مانند متی 2:11، 3:16، 5:2) به کار رفته است و اغلب با مفهوم در باز (یا گشوده)، آسمان، چشم، دهان یا طومار مرتبط است.
6. فعل «ارائه دادن»، «گذاشتن» یا «اثبات کردن» (یونانی: paratíthēmi) در بسیاری از آیات به کار رفته است (متی 13:24،31؛ مرقس 6:41، 8:6-7؛ لوقا 9:16، 10:8، 11:6، 12:48، 23:46؛ اعمال رسولان 14:23، 16:34، 17:3، 20:32؛ اول قرنتیان 10:27؛ اول تیموتائوس 1:18؛ دوم تیموتائوس 2:2؛ اول پطرس 4:19). فعل ترجمه شده «اثبات کردن» در اعمال رسولان 9:22 متفاوت است (یونانی: sumbibázō) و این فعل هفت بار در عهد جدید به کار رفته است.
7. شایان ذکر است که فعل یونانی «اطاعت کردن» یا «متقاعد شدن» (peíthō) 17 بار در اعمال رسولان به کار رفته است (5:36-37،39، 12:20، 13:43، 14:19، 17:4، 18:4، 19:8،26، 21:14، 23:21، 26:26،28، 27:11، 28:23-24).
8. در اینجا لوقا از همان فعل «پذیرفتن» (یونانی: hupodéchomai) استفاده کرده است که برای توصیف چگونگی پذیرایی مرتا و زکا از خداوند به کار برده بود (لوقا 10:38، 19:6). به معنای خوشامدگویی یا پذیرایی از مهمان است.
9. اصطلاحی که فقط در اعمال رسولان (12:22، 17:5، 19:30،33) یافت می‌شود و به گردهمایی شهروندان در یک شهر هلنیستی اشاره دارد که برای انجام امور رسمی فراخوانده شده‌اند.
10. این کلمه به امپراتوری روم اشاره دارد (یونانی: oikouménē). 8 بار در نوشته‌های لوقا (لوقا 2:1، 4:5، 21:26؛ اعمال رسولان 11:28، 17:6،31، 19:27، 24:5) و 7 بار دیگر در جاهای دیگر (متی 24:14؛ رومیان 10:18؛ عبرانیان 1:6، 2:5؛ مکاشفه 3:10، 12:9، 16:14) به کار رفته است.
11. «پادشاهی دیگر» (یونانی: héteros)، یعنی از نوعی دیگر، شبیه به سؤالی که خواجه حبشی پرسید: «پیامبر این را درباره چه کسی می‌گوید، درباره خودش یا درباره مردی دیگر؟» (اعمال رسولان 8:34 NKJV). خداوند عیسی «مردی دیگر» و همچنین «پادشاهی دیگر» است، زیرا او نظمی کاملاً جدید از امور را نشان می‌دهد. لوقا کلمه héteros را 49 (7x7) بار در نوشته‌های خود به کار برده است. بقیه عهد جدید آن را 49 بار دیگر دارد. کلمه «دیگر»، به معنای از همان نوع (یونانی: ἁllos)، بیشتر به کار می‌رود.
12. پذیرش کلام آنها با پذیرش یا استقبال از کسانی که کلام خدا را آورده بودند همراه بود، همانطور که مخالفان پولس به مقامات مربوطه گزارش دادند (اعمال رسولان 17:7). آپولس نیز تجربه مشابهی داشت وقتی نیاز داشت حقیقت را دقیق‌تر بیاموزد، به همین دلیل آکیلا و پریسکا او را به خانه خود بردند (18:26). این مثال‌ها به ما می‌آموزند که کسانی را که خدا می‌پذیرد، بپذیریم (رومیان 14:1،3، 15:7؛ فلیمون 1:17؛ رجوع کنید به سوم یوحنا 1:8).
13. روزانه (یونانی: kath hēméran) در متی 26:55؛ مرقس 14:49؛ لوقا 9:23، 11:3، 16:19، 19:47، 22:53؛ اعمال رسولان 2:46-47، 3:2، 16:5، 17:11، 19:9؛ اول قرنتیان 15:31؛ دوم قرنتیان 11:28؛ عبرانیان 7:27، 10:11 به کار رفته است.

مفید خواهد بود که آنچه پولس رسول در طول اقامت کوتاه خود در تسالونیکی تعلیم داد را در نظر بگیریم. در کنیسه او تأکید کرد که مسیح باید رنج بکشد و از میان مردگان برخیزد. علاوه بر این، او ملکوت خدا را اعلام کرد. در طول اقامت خود در تسالونیکی، او به شاگردان درباره آمدن خداوند و بسیاری از مسائل مرتبط تعلیم داد، که در خواندن رساله‌ها کاملاً واضح است. فقط آمدن خداوند در داوری زندگان – این جهان – به همه اعلام شد. به آنها توصیه شد که از غضب آینده فرار کنند، که عیسی نجات‌دهنده از آن است. لازم بود حقایق شناخته شده برای همه اعلام شود؛ اما پولس از نجات، شخص خداوند و آمدن او سخن گفت. اینها تعالیم بسیار بزرگتری از تعالیم بسیاری از واعظان امروزی هستند. نجاتی حاضر به وضوح از طریق مسیح که برای ما مرد، اعلام شد تا ما با او زندگی کنیم. با سادگی و وضوح فراوان: مسیح برای گناهان ما به مرگ سپرده شد، دفن شد و در روز سوم برخاست (اول قرنتیان 15:3-4). ما درباره ارزش حقایق استدلال می‌کنیم، و این ضروری است؛ اما هرچه حقایق بیشتر به اثبات برسند، موعظه قدرتمندتر خواهد بود. —جان ان. داربی، تأملاتی بر اعمال رسولان (اقتباس شده).