پرسش: لطفاً به من کمک کنید تا قوانین زیر را در عهد جدید درک کنم: قانون آزادی (یعقوب 1:25)؛ و قانون روح، قانون گناه و قانون مرگ (رومیان 8:2).
پاسخ: ابتدا نگاهی سریع به آنچه معمولاً هنگام خواندن درباره قانون در کتاب مقدس به آن فکر می‌کنیم، می‌اندازیم. ما بلافاصله به ده فرمان (خروج 20:2-17) فکر می‌کنیم، که به صراحت می‌گویند، «تو باید» یا «تو نباید.» به اینها مقرراتی اضافه شد که خدا به قوم خود، اسرائیلیان، درباره قربانی‌ها، اعیاد و سایر مسائل مذهبی و همچنین دستورالعمل‌های دقیق حاکم بر روابط روزمره آنها در زندگی داد. بدین ترتیب خدا مشخص کرد که چگونه می‌خواهد قوم برگزیده‌اش زندگی خود را برای خشنودی او بگذرانند. «این را انجام بده و زنده خواهی ماند» (لوقا 10:28 NKJV)، در واقع به این معنی بود که «تو مدت طولانی روی زمین زندگی خواهی کرد.»
ما به طور خاص به آنچه اغلب «قانون موسی» می‌نامیم، نگاه کرده‌ایم. خدا این قانون را به اسرائیل در سفر آنها از بیابان پس از رهایی از بردگی در مصر داد؛ این در خروج، لاویان، اعداد و تثنیه ثبت شده است. با نگاهی به این قانون، یعقوب 2:10 می‌گوید، «زیرا هر که تمام شریعت را نگاه دارد و در یک نکته بلغزد، در همه مقصر است.» شکستن حتی یک فرمان، فرد را قانون‌شکن، متجاوز می‌کند. علاوه بر این، خداوند عیسی در متی 5 اشاره کرد که ما حتی در افکار خود نیز می‌توانیم گناه کنیم. یعقوب 4:17 به ما می‌گوید، «پس هر که نیکوکاری را بداند و نکند، برای او گناه است.» در واقع، به جز خداوند مبارک ما عیسی مسیح، پسر خدا که انسان شد تا بتواند برای ما بمیرد، هیچ کس هرگز قانون را به طور کامل رعایت نکرد.
تمام عهد عتیق، با این حال، بیش از این به ما می‌گوید: «روحی که گناه کند خواهد مرد» (حزقیال 18:4،20). توجه کنید، «کسی که گناه می‌کند.» گناه کردن بیش از شکستن قانون است، زیرا بشر مدت‌ها قبل از اینکه قانون داده شود گناه کرد – به حدی که خدا سیل را فرستاد تا بشر فاسد، خشن و شریر را از روی زمین نابود کند (پیدایش 6-8). تمام عهد عتیق به وضوح بیان می‌کند، «روحی که گناه کند خواهد مرد.» رومیان 3:22-23 حدود 4000 سال تاریخ بشر را در جمله کوتاه «زیرا تفاوتی نیست؛ زیرا همه گناه کرده‌اند و از جلال خدا قاصرند» خلاصه می‌کند. فصل 6:23 اضافه می‌کند، «زیرا مزد گناه مرگ است.» این است قانون گناه و مرگ، اصلی که وقتی ما گناه می‌کنیم – و چون گناهکار هستیم، طبیعت ما گناه کردن است – نتیجه ناگزیر مرگ است. در خودمان ما ناتوانیم از تغییر این حتی اگر بخواهیم این کار را انجام دهیم.
این مرگ اول از همه مرگ روحانی است. خدا به آدم گفت، «در روزی که از [درخت معرفت نیک و بد] بخوری، حتماً خواهی مرد» (پیدایش 2:17). پس از خوردن میوه ممنوعه، والدین اول ما بلافاصله از نظر جسمی نمردند. با این حال، وقتی صدای خدا را در باغ شنیدند ترسیدند و سعی کردند از او پنهان شوند. قبل از اینکه نجات یابیم، در خطاها و گناهان مرده بودیم، افسسیان 2:1 به ما می‌گوید، اما آیات 2-3 ادامه می‌دهند و توصیف می‌کنند که چگونه ما زمانی در این گناهان راه می‌رفتیم. این قبل از آن بود که خدا به فیض ما را نجات داد، و ما را «با مسیح زنده ساخت» (آیه 5). زندگی انسان در گناه دیر یا زود به مرگ جسمانی ختم می‌شود. استثنای شگفت‌انگیز این برای ایمانداران، ربوده شدن خواهد بود، زمانی که خداوند ناگهان همه آنها را به سوی خود می‌برد (به اول تسالونیکیان 4:13-18 مراجعه کنید).
شخصی که ایمان آورده است به خداوند در مسیح عیسی است، و برای او اکنون هیچ محکومیتی نیست (رومیان 8:1). او «از مرگ به زندگی گذشته است»، طبق یوحنا 5:24. «قانون روح حیات در مسیح عیسی [او را] از قانون گناه و مرگ آزاد کرده است» (رومیان 8:2). روح‌القدس در او ساکن است، به او آزادی، شادی و هوش می‌دهد، و او را قادر می‌سازد تا خدا را خشنود کند. او نه تنها میل دارد، بلکه اکنون این قدرت جدید را دارد که برای خدا خشنود باشد. روح خدا به طور مداوم برای این هدف در زندگی او کار می‌کند.
درست است که یک ایماندار هنوز طبیعت قدیمی خود، آنچه «جسم» نامیده می‌شود، را در درون خود دارد که با روح مبارزه می‌کند. اما روح با جسم مبارزه می‌کند و می‌خواهد ایماندار را در راه‌های درست، که خداوند را خشنود می‌کند، هدایت کند. اکنون به چه کسی تسلیم خواهید شد؟
قانون آزادی که در یعقوب 1:25 ذکر شده است، این را تأیید می‌کند. وقتی هنوز یک گناهکار گمراه بودم، فقط طبیعت قدیمی را داشتم که خود را خشنود می‌کرد، زیرا کسانی که در جسم هستند نمی‌توانند خدا را خشنود کنند. حتی کارهای خوبی که یک بی‌باور انجام می‌دهد و انسان را تحت تأثیر قرار می‌دهد، در برابر خدا کارهای مرده هستند. اشعیا 64:6 به وضوح اعلام می‌کند، «همه عدالت‌های ما مانند پارچه‌های کثیف هستند.» آنها قطعاً برای تقدیم به خدای قدوس برای کسب پذیرش او مناسب نیستند. با این حال، قانون آزادی به من فرصت می‌دهد تا انتخاب کنم که خدا را خشنود کنم، تا انجام‌دهنده آنچه خدا در کلام خود پیش روی ما قرار می‌دهد باشم. خدا را شکر، یک ایماندار دیگر برده گناه نیست، بلکه توسط روح خدا می‌تواند کارهایی را انجام دهد که او را خشنود می‌کند! باشد که ما ایمانداران از این قانون آزادی برای برکت استفاده کنیم!
