مردانی هستند که من می‌شناختم و بسیاری را فراموش کردم،
و کسانی هستند که نمی‌توانم فراموش کنم، ذهنم همیشه متوقف است.
وقتی به یاد می‌آورم، خدا مرا به طریقی برکت دهد.
و من الان به یکی فکر می‌کنم،
او با نجات‌دهنده و با...
دوست من مردی خداپرست بود،
او خانواده‌اش را واقعاً دوست داشت.
او خداوند را با تمام قلبش دوست داشت،
همسر، پسر و دخترانش را نیز.
لبخندش، فیض پدر،
بسیار ملایم و مهربان.
حالا که او را به یاد می‌آورم،
چه دوست عزیزی برای من.
قلب‌های شکسته هرگز به طور کامل بهبود نمی‌یابند
در این سوی بهشت،
پس به عشق نجات‌دهنده وابسته است
و هرگز متزلزل نشود.
نمونه دوست من این بود که
عشق خدا همیشه کافی است
تا شما را از تاریک‌ترین زمان‌ها عبور دهد،
و می‌دانم که او در بالا لبخند می‌زند.
دوست من مردی خداپرست بود.
همسر، پسر و دخترش...
لبخندش فیض پدر را منعکس می‌کرد،
بسیار ملایم و مهربان.
حالا که او را به یاد می‌آورم،
چه دوست بسیار عزیزی برای من.
امروز دوستم را زنده دیدم،
اگرچه او واقعاً در بهشت است.
وقتی خانواده‌اش را دیدم،
به چشمانشان نگاه کردم...
او را دیدم که در قلب‌هایشان قدم می‌زد،
ایمانش در روح‌هایشان زنده بود،
زیرا چهره خدا آنها را احاطه کرده بود
در آرامش امید آسمانی.
دوست من مردی خداپرست بود،
او خانواده‌اش را دوست داشت.
او خداوند را با تمام قلبش دوست داشت،
همسر، پسرش...
لبخندش فیض پدر را منعکس می‌کرد،
بسیار ملایم و مهربان.
بله، دوست من...
...لبخندش فیض پدر را منعکس می‌کرد،
بسیار ملایم و مهربان.
همانطور که به یاد می‌آورم...
...او را.
صبح بخیر. امیدوارم از آهنگی که سال‌ها پیش برای خانواده دوستم نوشتم لذت برده باشید. آیا اکنون به خداوند، خدایمان نگاه کنیم؟ پدر، ما تو را برای عشق، فیض و رحمتت شکر می‌کنیم. خدای ما و پدر ما، ما تو را شکر می‌کنیم که او را می‌شناسیم که برای ما به مرگ رفت و در روز سوم دوباره برخاست، تا بتوانیم با مرگ در هر موقعیت دیگری از زندگی روبرو شویم و بدانیم که از طریق او پیروزی داریم. اکنون که کلام تو را باز می‌کنیم، به ما کمک کن. به خاطر نام شایسته او دعا می‌کنیم، آمین.
این «داوود پادشاه شبان شماره ۲۸، ستایش محترمانه» نام دارد.
ستایش محترمانه
مرگ همیشه دشوار و با غم و اندوه همراه است، اما خوشبختانه مرگ یک ایماندار به خداوند عیسی مسیح با همان غم و اندوه دنیا همراه نیست. پولس ایمانداران تسالونیکی را که عزیزان خود را در مسیح از دست داده بودند، تشویق کرد.
غمگین نباشید، همانند دیگرانی که امیدی ندارند. (اول تسالونیکیان ۴:۱۳)
دنیا بر سر قبر کسی که هرگز عیسی مسیح را به عنوان خداوند اقرار نکرد، ایستاده است و گریه آنها تنها با وعده توهمی که عزیزشان در جای بهتری است، خاموش می‌شود. بالاخره، کی به مراسم تشییع جنازه رفتید و اعلام شد که مرده در جهنم است؟ اتفاق نمی‌افتد. آنها همیشه و به نوعی در جای بهتری هستند. اما کسانی که برای عزیزان خود که در مسیح مرده‌اند، غمگین هستند، دلیل واقعی دارند که مانند دنیای بدون امید غمگین نباشند، زیرا امید ایمانداران نه در یک وعده توهمی که در قلب بی‌اعتقاد یک انسان شکل گرفته است، بلکه در کلام مطمئن خداست. هللویا.
زیرا خود خداوند با فریاد، با صدای فرشته مقرب، با شیپور خدا از آسمان نازل خواهد شد: و مردگان در مسیح اول برخواهند خاست: و سپس ما که زنده و باقی مانده‌ایم، با آنها در ابرها ربوده خواهیم شد تا خداوند را در هوا ملاقات کنیم: و بدین ترتیب همیشه با خداوند خواهیم بود. پس یکدیگر را با این کلمات تسلی دهید. (اول تسالونیکیان ۴:۱۶-۱۸)
چه امید مبارکی. و ما باید هر لحظه منتظر آن امید مبارک بازگشت خداوند عیسی باشیم.
(تیطس ۲:۱۳)
آمین.
اعلام مرگ شائول و یوناتان
اما به طرز غم‌انگیزی، مرگ شائول امیدوارکننده نبود. با این حال، در لحظه‌ای داوود به ما نشان خواهد داد که چگونه به درستی از کسانی که خارج از خانواده ایمان هستند، تجلیل کنیم. اما ابتدا، اعلام مرگ شائول و یوناتان است.
و واقع شد بعد از وفات شائول، چون داوود از کشتار عمالیقیان برگشت و داوود دو روز در صقلاغ ماند؛ و واقع شد در روز سوم که ناگاه مردی از اردوگاه از نزد شائول با لباس‌های پاره و خاک بر سرش آمد: و چنین شد که چون نزد داوود آمد، به زمین افتاد و تعظیم کرد. و داوود به او گفت: از کجا می‌آیی؟ و او به او گفت: از اردوگاه اسرائیل فرار کرده‌ام. و داوود به او گفت: چه شد؟ التماس می‌کنم، به من بگو. و او پاسخ داد: که مردم از جنگ فرار کرده‌اند و بسیاری از مردم نیز افتاده و مرده‌اند؛ و شائول و پسرش یوناتان نیز مرده‌اند. و داوود به جوان که به او خبر داد، گفت: چگونه می‌دانی که شائول و پسرش یوناتان مرده‌اند؟ و جوان که به او خبر داد، گفت: همانطور که من به طور اتفاقی بر کوه جلبوع بودم، ناگاه شائول بر نیزه‌اش تکیه داده بود؛ و اینک، ارابه‌ها و سواران به شدت او را تعقیب می‌کردند. و چون به پشت سر خود نگاه کرد، مرا دید و مرا صدا زد. و من پاسخ دادم: من اینجا هستم. و او به من گفت: تو کیستی؟ و من به او پاسخ دادم: من یک عمالیقی هستم. و او دوباره به من گفت: التماس می‌کنم، بر من بایست و مرا بکش: زیرا درد بر من آمده است، زیرا زندگی من هنوز در من کامل است. پس من بر او ایستادم و او را کشتم، زیرا مطمئن بودم که او نمی‌توانست بعد از افتادن زنده بماند: و تاجی را که بر سرش بود و دستبندی را که بر بازویش بود، برداشتم و آنها را به اینجا نزد سرورم آورده‌ام. (دوم سموئیل ۱:۱-۱۰)
مطمئنم همه ما ویرانی‌های ناشی از بلایای طبیعی را دیده‌ایم: طوفان، گردباد، آتش‌سوزی، زلزله یا سونامی. تماشای مردم که در میان آوارهای آنچه زمانی متعلقات شخصی‌شان بود، جستجو می‌کنند، دلخراش است. این معضل داوود و مردانش بود که با همسران و فرزندانشان به ویرانه‌های سوخته صقلاغ بازگشتند. برای دو روز آنها در میان خاکسترهایی که زمانی جامعه‌شان بود، اردو زدند. گاهی خدا با صدایی آرام و کوچک سخن می‌گوید و گاهی صدای او رعدآساست. زمان آن بود که داوود از خانه فلسطینی خود در سرزمین دوردست حرکت کند و پادشاهی خود را آغاز کند، و خدا این پیام را با مشعل عمالیقیان به داوود رساند و آن را با مرگ شائول تأیید کرد.
و از میان همه مردم برای رساندن پیام مرگ شائول و یوناتان، یک عمالیقی بود. ضرب‌المثلی هست که می‌گوید: «احمق‌ها به جایی می‌روند که فرشتگان از رفتن می‌ترسند.» این عمالیقی هیچ ایده‌ای ندارد که وارد یک روستای سوخته می‌شود، و نمی‌داند که مردم خودش آن را سوزانده‌اند. تقریباً می‌توانم بشنوم که می‌پرسد: «هی رفقا، آیا شما همه آتش‌سوزی داشتید؟» به هر حال، مرد به داوود تعظیم می‌کند، اما اکنون که داوود دوباره با خدا در ارتباط است، شهود روحانی او نیز بازگشته است. او می‌فهمد که مرد خدا باید مانند مار دانا باشد (متی ۱۰:۱۶). داوود برای یک سال و شش ماه در سرزمین فلسطینیان یک فریبکار بوده است. او بازی وانمود کردن را انجام داده است، و می‌تواند یک وانمودکننده را تشخیص دهد. بنابراین داوود شروع به پرس‌وجو از این مرد می‌کند. در اینجا خلاصه‌ای از پاسخ‌های مرد آمده است: «من برای پیاده‌روی بیرون بودم و به طور اتفاقی به نبردی برخوردم که اسرائیل در حال باختن بود، و همانطور که در میان نبرد راه می‌رفتم، شائول را دیدم که زخمی و در حال مرگ بود. به او گفتم که یک عمالیقی هستم، و او از من خواست که شمشیری بردارم و به زندگی او پایان دهم. بنابراین اکنون شائول مرده است، و یوناتان نیز. بعد از اینکه شائول را کشتم، تاج و دستبند او را از او گرفتم. سپس در اوج نبرد از اردوگاه اسرائیل فرار کردم و تاج و دستبند شائول را با خود بردم، که اکنون آنها را به شما، سرورم داوود، تقدیم می‌کنم. لطفاً اکنون به خاطر از بین بردن دشمنتان، مرا گرامی بدارید.»
برای تشخیص اینکه داستان این مرد پر از حفره است، نیازی به دکترای حقوق جزا نیست. این عمالیقی بدون شک پس از نبرد در میان مردگان به دنبال غنیمت بود. او به شائول که قبلاً مرده بود، برخورد. ما این را می‌دانیم زیرا حامل سلاح شائول تنها پس از مرگ شائول جان خود را گرفت (اول سموئیل ۳۱:۵). این عمالیقی لاشخور بدون شک صبح زودتر از فلسطینیان بیرون بود. با برخورد به شائول، تاج و دستبند او را از او گرفت. اما این عمالیقی، مانند همه مردان و زنان بدون روح خدا، هیچ ایده‌ای نداشت که مردان خدا چگونه رفتار می‌کنند. او فرض کرد که داوود او را به خاطر برخورد با دشمنش، شائول، گرامی خواهد داشت. اما وقتی داوود و مردانش تاج و دستبند شائول را شناختند، با احساس غم و اندوه غرق شدند.
غم داوود و سرنوشت عمالیقی
آنگاه داوود لباس‌های خود را گرفت و آنها را پاره کرد؛ و همچنین همه مردانی که با او بودند: و آنها برای شائول و برای پسرش یوناتان و برای قوم خداوند و برای خاندان اسرائیل تا غروب عزاداری کردند و گریستند و روزه گرفتند؛ زیرا آنها با شمشیر افتاده بودند. (دوم سموئیل ۱:۱۱)
از صلیب، خداوند عیسی دعا کرد،
پدر، آنها را ببخش، زیرا نمی‌دانند چه می‌کنند. (لوقا ۲۳:۳۴)
او نسبت به کسانی که با او مخالفت می‌کردند، دشمنی نداشت، بلکه عشق داشت. غنای محبت خدا با عمق غم او در قلب نجات‌دهنده آمیخته بود. بازوان او با محبت و فیض باز بود تا مردان و زنان گناهکار را بپذیرد، و قلب او شکسته بود که آنها نمی‌آمدند. او مسیح اسرائیل بود، اما ملت او را نپذیرفتند (یوحنا ۱:۱۱). عزاداری مسیح را بر بی‌اعتقادی قومش بشنوید:
ای اورشلیم، اورشلیم، که انبیا را می‌کشی و کسانی را که به سوی تو فرستاده شده‌اند، سنگسار می‌کنی؛ چند بار خواستم فرزندانت را جمع کنم، همانطور که مرغ جوجه‌های خود را زیر بال‌هایش جمع می‌کند، و شما نخواستید! (لوقا ۱۳:۳۴)
قبل از اظهار نظر در مورد این آیه، به یاد داشته باشیم که کتاب مقدس اغلب از نمادگرایی استفاده می‌کند که در طبیعت متمرکز است. این به این دلیل است که تمام خلقت یک مکاشفه پنهان از طراح خردمند خود است. و همینطور با هر شکل هنری انسانی نیز؛ هنر بیان هنرمند است. بنابراین تمام خلقت حاوی پیام‌های روحانی از معمار خود است. به عنوان مثال، برتری خدا در سیاراتی که به دور خورشید می‌چرخند دیده می‌شود، و در هر طلوع خورشید دیده می‌شود که تمام اجرام آسمانی فرعی ظاهراً از دید ناپدید می‌شوند (مزمور ۱۹:۴). همچنین، خدا منبع زندگی است، به طوری که تمام پوشش گیاهی به سمت خورشید رشد می‌کند. حتی همانطور که گیاه بدون نور خورشید و فتوسنتز حاصله نمی‌تواند وجود داشته باشد، در نظم الهی خدا، زندگی از مرگ تغذیه می‌کند. هر بار که ما یک همبرگر، یک تکه بیکن می‌خوریم، یا از کی‌اف‌سی بازدید می‌کنیم، زندگی ما با مرگ دیگری تغذیه شده است. و این، البته، تصویری از مرگ خداوند عیسی است که به همه کسانی که به او ایمان دارند، زندگی می‌بخشد. بنابراین مهم است که به یاد داشته باشیم که خود طبیعت یک کتاب درسی است که می‌تواند به ما کمک کند تا بیشتر از خدا در راه‌های شگفت‌انگیز او بیاموزیم. و چه محصول شگفت‌انگیزی در انتظار هر ایمانداری است که مایل به کار در کتابخانه شگفتی‌های خدا باشد. و آیا نباید انتظار داشت که حقیقت خدا در تمام آنچه او ساخته است، یافت شود؟
و یکی از بزرگترین این حقایق این است که خدای خالق ما می‌خواهد با خلقت سقوط کرده خود ارتباط برقرار کند. خالق عنوان «کلمه» را به خود نسبت داده است (یوحنا ۱:۱-۳). خدا از زبان کلمات برای بیان خود به جهان استفاده می‌کند. خدا از زبان کلمات برای بیان خود در خلقت استفاده می‌کند.
آسمان‌ها جلال خدا را بیان می‌کنند؛ و فلک کار دست او را نشان می‌دهد. روز به روز سخن می‌گوید، و شب به شب معرفت را نشان می‌دهد. هیچ سخن و زبانی نیست که صدای آنها شنیده نشود. (مزمور ۱۹:۱-۳)
خدا از زبان کلمات برای بیان خود در کتاب مقدس استفاده می‌کند.
تمام کتب مقدس به الهام خدا داده شده است. (دوم تیموتائوس ۳:۱۶)
این آیه به معنای واقعی کلمه به این معنی است که تمام کتب مقدس از نفس خداست، و بنابراین خدا در هر کلمه آن یافت می‌شود. و در نهایت، خدا از زبان کلمات برای بیان خود در مسیح استفاده می‌کند.
خدا، که در زمان‌های مختلف و به روش‌های گوناگون در گذشته با پدران توسط انبیا سخن گفت، در این روزهای آخر با ما در شخص پسر سخن گفته است. (عبرانیان ۱:۱)
اشاره به خداوند عیسی:
(مکاشفه ۱۹:۱۳)
و همه اینها به وضوح نشان می‌دهد که خدا یک ارتباط‌گر است، و او ارتباط برقرار می‌کند که ما می‌توانیم او را بشناسیم. او خدای رابطه است، و خدا آرزوی رابطه با خلقت خود را دارد، همانطور که او از یک رابطه ابدی در میان اشخاص الوهیت، راز رازها، لذت برده است.
بنابراین وقتی خداوند عیسی، خالق، خود را به یک مرغ مادر تشبیه می‌کند که بال خود را بلند می‌کند تا جوجه‌های در معرض خطر خود را بپذیرد، او به سادگی یک حقیقت روحانی را آشکار می‌کند که او در مرغ از خلقت قصد کرده بود. به عبارت دیگر، مرغ مادر واعظ نماینده خداوند عیسی در سراسر جهان است. هر زمان و هر کجا که یک مرغ مادر بال خود را بلند می‌کند، جوجه‌های خود را دعوت می‌کند تا زیر بال حمایت او بیایند، او پیام محبت خدا را در مسیح موعظه می‌کند. جلال.
و چرا ما این مسیر نسبتاً کنجکاوانه را هنگام صحبت از داوود و غم او در مواجهه با شواهد مرگ شائول طی کردیم؟ زیرا داوود در صقلاغ تصویری مبهم از نجات‌دهنده است. برای داوود، مرگ شائول مرگ یک دشمن برای شادی نبود، بلکه گذرانده شدن مسح شده خداوند برای عزاداری بود. قلب او برای شائول شکسته بود، زیرا حتی پس از سال‌ها فرار از او، داوود هنوز محبت، احترام و شفقت نسبت به شائول داشت. خداوند عیسی محبت و فیض خدا را به اسرائیل برای سه و نیم سال اداره کرد، با این حال حتی با وجود اینکه آنها او را تحقیر و رد کرده بودند، محبت او نسبت به آنها کاهش نیافت و نمی‌توانست کاهش یابد. او بر اورشلیم گریست وقتی از کوه زیتون به شهر نگاه کرد، و هر قطره اشک بیان گرانبهایی از غم و محبت آمیخته او بود.
عمالیقی باید از این واکنش کاملاً غیرمنتظره داوود بسیار گیج شده باشد. چرا داوود گریه می‌کرد؟ دشمنش مرده بود. این عمالیقی خوب بود که انتظار پاداش خود را فراموش می‌کرد و بی‌صدا دور می‌شد. اما همانطور که افکار و راه‌های خدا راه‌های انسان‌ها نیست (اشعیا ۵۵:۸)، همینطور با قوم خدا نیز هست.
بنابراین دنیا ما را نمی‌شناسد، زیرا او را نشناخت. (یوحنا ۳:۱) اما انسان طبیعی چیزهای روح خدا را نمی‌پذیرد: زیرا آنها برای او حماقت هستند: و نه می‌تواند آنها را بشناسد، زیرا آنها به صورت روحانی تشخیص داده می‌شوند. (اول قرنتیان ۲:۱۴)
اما این عمالیقی بیش از حد در چاه ماند، زیرا پس از اینکه پریشانی خبر اولیه گذشت، توجه داوود به این مرد بازگشت که به اعتراف خودش، پادشاه مسح شده خدا را کشته بود. و او که برای پاداش نزد داوود آمده بود، پاداش گرفت، هرچند اصلاً آنطور که امید داشت نبود. داوود به او گفت: چگونه نترسیدی که دست خود را دراز کنی تا مسح شده خداوند را نابود کنی؟ و داوود یکی از جوانان را صدا زد و گفت: نزدیک شو و بر او بیفت. و او را زد تا مرد. و داوود به او گفت: خون تو بر سر خودت باشد؛ زیرا دهان تو علیه تو شهادت داده است، می‌گویی: من مسح شده خداوند را کشته‌ام. (دوم سموئیل ۱:۱۴-۱۶)
اکنون، حتی با وجود اینکه ما معتقدیم این عمالیقی پس از مرگ شائول به او برخورد، با این حال یک اصل کتاب مقدسی در مورد مسئولیت‌پذیری برای کلماتی که می‌گوییم وجود دارد.
اما من به شما می‌گویم، که هر کلمه بیهوده‌ای که انسان‌ها بگویند، در روز داوری حساب آن را خواهند داد. زیرا با کلمات خود تبرئه خواهید شد، و با کلمات خود محکوم خواهید شد. (متی ۱۲:۳۶-۳۷)
داوود به عمالیقی گفت: «زیرا دهان تو علیه تو شهادت داده است.» باشد که همه ما این اصل را به دل بگیریم و تمرین کنیم که در شنیدن سریع و در سخن گفتن کند باشیم (یعقوب ۱:۱۹). آمین.
مرثیه داوود برای شائول و یوناتان
و اکنون قلب شیرین، هرچند غمگین، مزامیرخوان اسرائیل با این مرثیه دردناک لبریز می‌شود.
و داوود با این مرثیه بر شائول و بر پسرش یوناتان عزاداری کرد: (همچنین او به آنها دستور داد که به فرزندان یهودا استفاده از کمان را بیاموزند: اینک، در کتاب یاشر نوشته شده است.) زیبایی اسرائیل بر بلندی‌های تو کشته شده است: چگونه قدرتمندان افتاده‌اند! آن را در جت نگویید، در خیابان‌های اشقلون منتشر نکنید؛ مبادا دختران فلسطینیان شادی کنند، مبادا دختران نامختون پیروز شوند. ای کوه‌های جلبوع، نه شبنم باشد، نه باران بر شما، نه مزارع قربانی: زیرا در آنجا سپر قدرتمندان به طرز شرم‌آوری دور انداخته شده است، سپر شائول، گویی با روغن مسح نشده بود. از خون کشته‌شدگان، از چربی قدرتمندان، کمان یوناتان بازنگشت، و شمشیر شائول خالی بازنگشت. شائول و یوناتان در زندگی خود دوست‌داشتنی و دلپذیر بودند، و در مرگ خود از هم جدا نشدند: آنها سریع‌تر از عقاب‌ها بودند، قوی‌تر از شیرها بودند. ای دختران اسرائیل، بر شائول گریه کنید، که شما را با لباس‌های قرمز و دیگر لذت‌ها پوشاند، که زیورآلات طلا بر لباس‌های شما گذاشت. چگونه قدرتمندان در میان نبرد افتاده‌اند! ای یوناتان، تو در بلندی‌های خود کشته شدی. من برای تو، برادرم یوناتان، پریشانم: تو برای من بسیار دلپذیر بودی: محبت تو به من شگفت‌انگیز بود، فراتر از محبت زنان. چگونه قدرتمندان افتاده‌اند، و سلاح‌های جنگ از بین رفته‌اند! (دوم سموئیل ۱:۱۷-۲۷)
درس‌هایی از مرثیه
چگونه می‌توانیم این کلمات بلند، مطلوب و شرافتمندانه داوود را در مورد مردی که بی‌وقفه او را تعقیب می‌کرد و سال‌ها به دنبال کشتن او بود، آشتی دهیم؟ من معتقدم که پاسخ در اولین توصیف خدا از داوود یافت می‌شود: «مردی مطابق دل خود» (اول سموئیل ۱۳:۱۴). داوود با رحمت، شائول را کاملاً بخشیده بود. چه مثال زیبا و در عین حال چالش‌برانگیزی برای همه ما. و توجه کنید که داوود چگونه شائول بی‌اعتقاد را ستایش می‌کند. او فقط از او به نیکی یاد می‌کند و سرنوشت ابدی روح او را به خدا واگذار می‌کند. این بدان معنا نیست که ما باید در کنار قبر بی‌صداقت باشیم، همانطور که اغلب اتفاق می‌افتد. چه آسیب بزرگی به پیام انجیل وارد می‌شود وقتی مردان و زنانی که هیچ اعترافی به مسیح ندارند، با این حال توسط واعظ در بهشت اعلام می‌شوند. داوود مناسب‌ترین کلمات را هنگام مواجهه با تابوت بی‌اعتقاد به ما نشان می‌دهد: کلمات عشق و فیض. ما باید آنچه را که در زندگی شخص قابل ستایش است به یاد آوریم، سرنوشت ابدی آنها را به خدا واگذار کنیم و بدون شرمندگی انجیل مسیح را موعظه کنیم. آمین.
اکنون توجه کنید که داوود چقدر مراقب بود که مرگ شائول و یوناتان به عنوان فرصتی برای جشن پیروزی توسط دشمن استفاده نشود.
در جت خبر ندهید، در خیابان‌های اشکلون اعلام نکنید؛ مبادا دختران فلسطینی شاد شوند، مبادا دختران نامختون پیروز شوند. (دوم سموئیل ۱:۲۰)
چقدر اغلب سقوط یک ایماندار در میان بی‌اعتقادان، و آن هم توسط کسانی که در کلیسا هستند، علنی می‌شود. چقدر شرم‌آور. چنین رفتاری فقط به دشمن خوراک تازه برای تهمت زدن به مسیح و قوم او می‌دهد. به یاد داشته باشید، فقط یک مسیح وجود دارد، و او فقط یک کلیسا دارد که هر ایماندار بخشی از آن است. وقتی در کلیسا شکست وجود دارد، هر ایماندار باید غمگین باشد. ما باید درک کنیم که به سر کلیسا، که مسیح است، و به شهادت کلیسا بی‌احترامی شده است. آمین.
ما در
و بالاتر از همه چیز، در میان خود محبت شدید داشته باشید: زیرا محبت کثرت گناهان را می‌پوشاند. (اول پطرس ۴:۸)
برای مدت طولانی، من تعجب می‌کردم که دقیقاً این به چه معناست. چگونه محبت ایمانداران نسبت به یکدیگر می‌تواند گناهان را بپوشاند؟ اما پوشاندن گناهان، بخشیدن گناهان نیست. فقط خون مسیح کفاره گناهان است. من فکر می‌کنم درک صحیح این آیه در شکست نوح و پاسخ‌های پسرانش به آن نشان داده شده است.
و نوح شروع به کشاورزی کرد و تاکستانی کاشت: و از شراب نوشید و مست شد؛ و در خیمه خود برهنه بود. و حام، پدر کنعان، برهنگی پدر خود را دید و به دو برادر خود در بیرون گفت. و سام و یافث لباسی گرفتند و آن را بر هر دو شانه خود گذاشتند و به عقب رفتند و برهنگی پدر خود را پوشاندند؛ و صورت‌هایشان به عقب بود و برهنگی پدر خود را ندیدند. (پیدایش ۹:۲۰-۲۳)
حام با تحقیر به برهنگی پدرش نگاه کرد و سپس با بدخواهی گزارش آسیب‌رسان را به برادرانش بازگو کرد. همانطور که آسمان به صحنه غم‌انگیز و غم‌انگیز نگاه می‌کرد، حام توجه را به شکست نوح جلب می‌کرد و آن را علنی می‌ساخت. حام، به نوعی، گناه پدرش را آشکار می‌کرد. اما سام و یافث پس از شنیدن گزارش شیطانی، بلافاصله با عشق، احترام و فداکاری نسبت به پدرشان عمل کردند. آنها برهنگی او را پوشاندند در حالی که با دقت به آن نگاه نمی‌کردند. و در اینجا این حس وجود دارد که محبت دیگران می‌تواند گناهان را بپوشاند. همانطور که آسمان به خدمت سام و یافث نگاه می‌کرد، اعمال عشق و رحمت آنها نسبت به پدرشان به کانون توجه آسمان تبدیل شد، و نه شکست نوح. و همانطور که ما این روایت را می‌خوانیم، من معتقدم که فعالیت افتخار، عشق و رحمت است که توجه ما نیز به آن جلب می‌شود. باشد که همه ما توجه کنیم. آمین.
محبت داوود به یوناتان
و سپس کلمات صمیمانه داوود برای عزیزترین دوستش وجود دارد. یوناتان هرگز به داوود حسادت نکرد، همانطور که پدرش کرده بود. برعکس، یوناتان از همان ابتدای ملاقاتشان به داوود احترام گذاشت. یوناتان، به یاد داریم، یک جنگجوی شجاع و مردی با ایمان بود که با حامل سلاح خود با یک پادگان فلسطینی جنگیده و آن را شکست داده بود. بنابراین وقتی یوناتان دید که داوود جالوت را در دره ایلا شکست می‌دهد، او، مانند همه ما که داستان را می‌دانیم، مجذوب ایمان و شجاعت داوود شد. یوناتان در داوود یک پسر چوپان ندید، بلکه کسی را دید که از او بزرگتر بود. بنابراین یوناتان لباس‌های سلطنتی خود را درآورد و آنها را با سلاح‌هایش به داوود داد. هر آنچه برای یوناتان ارزشمند بود، او به داوود تسلیم کرد. این واقعاً افتخار است. دوستی‌های پایدار مسیحی باید در خدا آغاز شود و با افتخار پوشیده شود. آمین.
یوناتان حتی بیشتر به داوود احترام گذاشت. فداکاری او به داوود حتی بیشتر از پدرش بود. و نه نفرت پدرش از داوود و نه جنون شائول و عدم تأیید او از دوستی یوناتان، مانع از محبت یوناتان به دوستش نشد. متأسفانه، معنای واقعی کلمات محبت و ستایش داوود برای یوناتان توسط برخی به شدت تحریف شده است.
من برای تو، برادرم یوناتان، غمگینم: تو برای من بسیار دلپذیر بودی: محبت تو به من شگفت‌انگیز بود، فراتر از محبت زنان. (دوم سموئیل ۱:۲۶)
در هر دو طرف این آیه، آیه ۲۵ و ۲۷، داوود سوگواری می‌کند، «چگونه قدرتمندان سقوط کرده‌اند.» این زبان نبرد است. هم داوود و هم یوناتان جنگجویان یهوه و قوم او اسرائیل بودند. آنها روح‌های خویشاوند در میدان نبرد خدا بودند. در جنگ، شما باید به طور ضمنی به هم‌سرباز خود اعتماد کنید. و اگر این هم‌سرباز بهترین دوست شما باشد که حتی قبلاً جان خود را برای شما به خطر انداخته است، پیوندی بین شما و او وجود دارد، به عمق اقیانوس. و اینگونه بود با داوود و یوناتان.
و باید اضافه کرد که داوود هرگز نمی‌دانست ازدواج خوب چیست. او دائماً همسران خود را زیاد می‌کرد. مطمئناً داوود هرگز در هیچ زنی محبتی و فداکاری را که در دوست عزیزش یوناتان یافته بود، پیدا نکرد. چقدر خوشبختیم وقتی می‌توانیم بگوییم که هم از محبت یک همسر خداترس و هم از محبت یک دوست خداترس برخوردار بوده‌ایم. آمین.
محبت بی‌نظیر مسیح
و با این حال کسی هست که محبتش بی‌نهایت از محبت زنان و مردان فراتر می‌رود: محبت خداوند عیسی مسیح.
به او که ما را دوست داشت و ما را از گناهانمان با خون خود شست... جلال و سلطنت تا ابدالآباد از آن او باد. آمین. (مکاشفه ۱:۵)
ای خدا، پدر، ما تو را شکر و ستایش می‌کنیم که محبت خود را در مسیح به ما بخشیدی و برادران و خواهران دیگری را به ما دادی تا با آنها راه برویم، با آنها دوست باشیم، حتی اگر لازم باشد جان خود را برای آنها فدا کنیم. ای خدا، تو را برای داوود و دوستی‌اش با یوناتان شکر می‌کنیم. تو را برای روش خداترسانه‌ای که او در مورد شائول صحبت کرد، کاملاً او را بخشید، و چگونه او را به شرافتمندانه‌ترین شکل ستایش کرد، شکر می‌کنیم. تو را برای اینکه او چه مردی بود، شکر می‌کنیم. باشد که ما از او تقلید کنیم همانطور که از خداوند عیسی خود پیروی می‌کنیم، که نویسنده و کامل‌کننده واقعی ایمان است. به نام او دعا می‌کنیم. آمین. آمین.
