ثمرۀ روح‌القدس
ثمرۀ روح‌القدس در غلاطیان ۵:۲۲-۲۳ ذکر شده است. این ثمرۀ منحصر به فرد را می‌توان با گفتن این جمله خلاصه کرد که وقتی ما در روح‌القدس گام برمی‌داریم (۵:۱۶)، روح‌القدس در ما شخصیت خداوند عیسی مسیح را از طریق ما به اطرافیانمان نشان خواهد داد. این یک ثمره است که در جنبه‌های مختلف دیده می‌شود.
ما نُه صفت را می‌یابیم که می‌توانیم آن را ثمرۀ نُه گانه یا «سه‌گانۀ سه‌گانه» بنامیم – ۳ مجموعه از ۳. این الگوی نُه در جاهای دیگر کتاب مقدس نیز یافت می‌شود، مانند نُه برکتی که خداوند در متی ۵:۱-۱۲ ذکر می‌کند، نُه عطای روحانی که پولس در اول قرنتیان ۱۲:۸-۱۰ ارائه می‌دهد، و نُه صفت زندگی با ایمان پولس در دوم تیموتائوس ۳:۱۰-۱۱. عدد و الگو نماد کمال است.
تحول ایماندار
پولس رسول اعمال جسم (۵:۱۹-۲۱) را توصیف کرد که ۱۷ مورد ذکر شده است، «و مانند آن» برای تکمیل مجموع ۱۸ (NKJV). جسم اول می‌آید، آنچه از انسان گناهکار است و دو برابر تعداد ثمرۀ روح‌القدس را به خود می‌بالد. به صورت جمع «اعمال» (آیۀ ۱۹) بیان شده است، و هرگز مورد رضایت خدا نیست، جسم پر از خود است، فقط به خواسته‌ها و آرزوهای خود فکر می‌کند، و خدا را کاملاً کنار می‌گذارد. برای کسانی که زندگی را در جسم می‌گذرانند و کارهایی را که ذکر شده است انجام می‌دهند، آینده‌ای وجود ندارد. این فهرست فقط یک نمونه است، زیرا جسم می‌تواند در بسیاری از اشکال دیگر نافرمانی نمایش داده شود. کسانی که در جسم زندگی می‌کنند «وارث ملکوت خدا نخواهند شد» (آیۀ ۲۱). در واقع، آنها در روزی که می‌آید به ابدیت عذاب محکوم خواهند شد. این همان وضعیت دشوار یا جدی ما بود قبل از اینکه برای نجاتمان به مسیح ایمان بیاوریم.
امور روح‌القدس پس از جسم می‌آید. این الگوی دیگری در کتاب مقدس است: ابتدا آدم، سر بشریت گناهکار، سپس مسیح، سر خلقت جدید. کسانی که در مسیح هستند، زمانی خارج از او بودند، بدون امید. اما اکنون، کسانی از ما که به او ایمان داریم، از قلمرو تاریکی به ملکوت پسر محبوب خدا منتقل شده‌ایم. ما با روح خدا، از طریق ایمان به خداوند عیسی مسیح مهر شده‌ایم (افسسیان ۱:۱۳-۱۴). روح‌القدس در درون ماست (رومیان ۸:۹). در نتیجه، می‌توانیم شخصیت مسیح را از طریق روح‌القدس نشان دهیم. این یک واقعیت ماوراء طبیعی در زندگی هر ایماندار است. اصلاح جسم یا افزودن چیزی برای بهبود آن ممکن نیست. ما باید با کنترل افکار و اعمالمان توسط او، در روح‌القدس گام برداریم. سپس خداوند عیسی مسیح را نشان خواهیم داد.
محبت، شادی و صلح
سه ویژگی اول را می‌توان لنگر همۀ بقیه دانست. اینها در خداوند ما هنگامی که او اینجا راه می‌رفت دیده می‌شد. خداوند شخصیت محبت را نشان داد، که به ویژه در انجیل یوحنا ذکر شده است. در یوحنا ۱۳:۱ می‌خوانیم که عیسی «کسانی را که در جهان از آن او بودند، دوست داشت، او آنها را تا به آخر دوست داشت.» خداوند به ما دستور داد: «حکم جدیدی به شما می‌دهم که یکدیگر را دوست داشته باشید؛ همانطور که من شما را دوست داشتم، شما نیز یکدیگر را دوست داشته باشید» (آیۀ ۳۴). او در یوحنا ۱۵:۹ گفت: «همانطور که پدر مرا دوست داشت، من نیز شما را دوست داشتم؛ در محبت من بمانید.»
ما محبت مسیح را به طور کامل در زمانی که او جان خود را بر صلیب جلجتا فدا کرد، می‌بینیم.
خداوند محبت خود را نسبت به ما نشان می‌دهد، در حالی که ما هنوز گناهکار بودیم، مسیح برای ما مرد (رومیان ۵:۸). در اول یوحنا ۳:۱۶ می‌خوانیم: «از این رو محبت را می‌شناسیم، زیرا او جان خود را برای ما فدا کرد.» هنگامی که مسیح برای من و شما مرد، او بزرگترین محبتی را که تا به حال توسط کسی قبل یا بعد از او بر روی زمین نشان داده شده بود، نشان داد. فقط خداوند عیسی می‌توانست برای من و شما بمیرد؛ و او مایل بود جان خود را فدا کند و نشان دهد که چه محبت بزرگی به ما دارد. او از آن زمان برخاسته و با پیروزی به آسمان صعود کرده است، اکنون محبت شگفت‌انگیز خود را از بالا به ما در اینجا در پایین نشان می‌دهد.
شخصیت محبت خداوند در زندگی هر ایماندار نمایش داده می‌شود. این محبت ماوراء طبیعی است که ما را قادر می‌سازد مردان و زنان ایماندار را که از نظر تولد با هم ارتباطی ندارند، «برادران و خواهران در مسیح» بنامیم (متی ۱۲:۵۰، یعقوب ۲:۱۵ را در نظر بگیرید). ما یکدیگر را دوست داریم زیرا در مسیح یکی هستیم، و روح‌القدس در ما ما را قادر می‌سازد چنین محبتی را نشان دهیم. اینگونه است که جهان بی‌اعتقاد می‌داند که ما پیروان واقعی او هستیم (یوحنا ۱۳:۳۵)، و این محبت منحصر به فرد است که به ما اطمینان می‌دهد که ما از آن خداوند هستیم (اول یوحنا ۳:۱۴-۱۵).
شادی و خوشحالی به ویژه در زندگی خداوند که در انجیل لوقا ثبت شده است، ذکر شده است. در زمان تولد او، فرشته به چوپانان اعلام کرد: «اینک، من به شما مژدۀ شادی بزرگی را می‌آورم که برای همۀ مردم خواهد بود. زیرا امروز در شهر داوود برای شما نجات‌دهنده‌ای متولد شده است که مسیح خداوند است» (لوقا ۲:۱۰-۱۱). این شادی در طول خدمت عمومی او ادامه یافت. خداوند عیسی در تعمید خود به پدرش شادی بخشید. در آنجا، صدای پدر از آسمان شنیده شد هنگامی که خداوند از آب برخاست: «تو پسر محبوب من هستی؛ از تو بسیار خشنودم» (۳:۲۲).
خداوند به شاگردان خود قدرت داد تا معجزات بزرگی انجام دهند، و هنگامی که آنها بازگشتند تا گزارشی به او بدهند، «با شادی» در دل‌هایشان بود (۱۰:۱۷). حتی امروز وقتی ما به خداوند خدمت می‌کنیم، او به ما شادی می‌دهد. در آیۀ ۲۰، خداوند چیزی را به ما یادآوری کرد که باید به ایماندار حتی بیشتر شادی بدهد: دانستن اینکه «نام‌های ما در آسمان نوشته شده است»!---!
خداوند سه مثال از چیزی را که گم شده بود اما سپس پیدا شد، ارائه داد. در این مثال‌ها در لوقا ۱۵ او بر خوشحالی و شادی که به وجود آمد تأکید کرد. در واقع، او بخشندۀ شادی است و آرزو دارد حتی یک گناهکار توبه کند، تا شادی را در آسمان به ارمغان آورد! او به جمعیت‌هایی که برای دیدن ورود او به اورشلیم در هفتۀ آخر قبل از رفتن به صلیب جمع شده بودند، شادی بخشید (۱۹:۳۷). خداوند صلیب را – با تمام شرم، غم و رنج آن – با شادی تحمل کرد (عبرانیان ۱۲:۲)، زیرا می‌دانست که این تنها راه ممکن برای آوردن «بسیاری از پسران به جلال» (۲:۱۰) است. پس از رستاخیز خود، او به شاگردان خود شادی بخشید هنگامی که خود را به آنها آشکار کرد (لوقا ۲۴:۴۰-۴۱). انجیل لوقا با توصیف شگفت‌انگیز شاگردان او که او را پرستش می‌کردند و با «شادی بزرگ» به اورشلیم بازگشتند (آیۀ ۵۲) به پایان می‌رسد.
خداوند عیسی همین شادی را به ما می‌دهد. او می‌خواهد ما به عنوان پیروانش حتی در سختی‌ها نیز شاد باشیم، تا اعتماد و اطمینان خود را به او نشان دهیم (اول تسالونیکیان ۵:۱۶؛ فیلیپیان ۴:۴). این شادی یک شادی «کامل» است (یوحنا ۱۵:۱۱)، اکنون که ما از پیروزی او بر شیطان، گناه، مرگ، جهنم و جهان آگاه هستیم. او واقعاً بخشندۀ شادی است! باشد که ما این حقیقت مبارک را قدر بدانیم و شادی او را به دیگران نشان دهیم.
آخرین مورد از سه جنبۀ اول ثمره، صلح است. این صلح رابطۀ هماهنگ بین افراد، رابطۀ هماهنگ بین خدا و انسان که از طریق انجیل به دست آمده است، و آرامش و رضایت صلح‌آمیز را در نتیجه همین انجیل نشان می‌دهد. در اشعیا ۹:۶ پیشگویی شده بود که مسیح موعود، خداوند عیسی مسیح، «شاهزاده صلح» خواهد بود.
مشابه شادی، تولد خداوند نیز صلح را به ارمغان آورد. لشکر آسمانی در لوقا ۲:۱۴ در زمان تولد او اعلام کرد: «جلال بر خدا در اعلی علیین، و بر زمین صلح، و نیک‌خواهی نسبت به انسان‌ها!» این اعلامیۀ گرانبها با توجه به آنچه خداوند عیسی هنگامی که جان خود را در جلجتا فدا کرد، به انجام می‌رساند، بود. کار تمام شدۀ او ما را قادر می‌سازد بگوییم،
پس، چون به ایمان عادل شمرده شدیم، از طریق خداوند عیسی مسیح با خدا صلح داریم (رومیان ۵:۱). خداوند صلح‌ساز ما با خدای قدوس و عادل ماست. او این امکان را فراهم کرده است که گناهکاران گم‌شده یک بار در او عادل شمرده شوند و پرستش‌کنندگان باشند. خداوند را برای این صلح شگفت‌انگیز ستایش کنید!
خداوند همچنین برای زندگی روزمره صلح می‌دهد. در یوحنا ۱۴:۲۷ خداوند گفت: «صلح را برای شما می‌گذارم، صلح خود را به شما می‌دهم؛ نه آنگونه که دنیا می‌دهد، من به شما می‌دهم. دل شما مضطرب نشود و نترسد.» خداوند عیسی در شرف رفتن به صلیب بود و شاگردان احساس می‌کردند که همه چیز از دست رفته است. او این را می‌دانست و می‌خواست آنها صلح او را تجربه کنند. ما نیز ممکن است با موقعیت‌های به ظاهر ناامیدکننده روبرو شویم، اما خداوند نمی‌خواهد ما نگران باشیم. بلکه، آرزوی او این است که ما از صلح او در طول مشکلاتمان لذت ببریم. او به پیروان خود بیشتر توضیح داد: «این چیزها را به شما گفتم تا در من صلح داشته باشید. در دنیا رنج خواهید داشت؛ اما شاد باشید، من بر دنیا غلبه کرده‌ام» (۱۶:۳۳).
در چندین نوبت پس از رستاخیز خداوند، او با شاگردان خود ملاقات کرد و صلح را به آنها اعلام کرد (لوقا ۲۴:۳۶؛ یوحنا ۲۰:۱۹،۲۱،۲۶). این صلح اکنون به دلیل پیروزی خداوند ما در جلجتا ممکن است، و رستاخیز او اثبات می‌کند که او بر همۀ دشمنان ما غلبه کرده است! اکنون صلح برای ایماندار، فقط در مسیح یافت می‌شود.
خداوند با یکی کردن ما در مسیح، فاصلۀ بین یهودیان و غیر یهودیان را از بین برده است، بنابراین بین ما صلح برقرار کرده است (افسسیان ۲:۱۴-۱۸). او می‌خواهد ما از این صلح با همۀ ایمانداران و همچنین با غیر ایمانداران لذت ببریم، زیرا می‌خوانیم:
اگر ممکن است، تا آنجا که به شما بستگی دارد، با همۀ مردم در صلح زندگی کنید (رومیان ۱۲:۱۸). آرزوی او این است که ما با دعا به او و فکر کردن به آنچه خوب است، صلح درونی را تجربه کنیم (فیلیپیان ۴:۶-۹). او می‌خواهد ما برای کسانی که در دولت هستند دعا کنیم تا بتوانیم زندگی آرام و صلح‌آمیزی را در همۀ تقوا بگذرانیم (اول تیموتائوس ۲:۱-۲). خداوند می‌خواهد ما درک کنیم که حکمت از بالا مستلزم این است که ما به درستی با یکدیگر رفتار کنیم و این صلح ماوراء طبیعی را نشان دهیم (یعقوب ۳:۱۷-۱۸).
بردباری، مهربانی و نیکویی
«بردباری» کلمۀ بعدی است که برای توصیف ثمرۀ روح‌القدس استفاده می‌شود. این کلمه را می‌توان «تحمل» یا «صبر» نیز ترجمه کرد. این قدرت تحمل آسیب‌هایی است که توسط دیگران وارد می‌شود و تمایل به تجربۀ شرایط دردناک و آزاردهنده. خداوند در بسیاری از مواقع بردباری را نشان داد.
انجیل یوحنا چندین مثال از بردباری خداوند ما را به ما می‌دهد، به ویژه با شاگردان. خداوند پیام‌هایی با معنای روحانی می‌گفت، اما کسانی که او را می‌شنیدند به چیزهای زمینی فکر می‌کردند، بنابراین نمی‌فهمیدند. مثال‌ها شامل زمانی است که خداوند در یوحنا ۸:۲۷ از پدرش صحبت کرد. مثال دیگر زمانی است که او در مورد دربان و گوسفندانی که از در وارد می‌شدند آموزش داد؛ آنها او را نفهمیدند (۱۰:۶). خداوند پیشگویی کرد که قبل از رفتن به صلیب چه اتفاقی برای او خواهد افتاد، اما شاگردان آنچه را که او می‌گفت درک نکردند (۱۲:۱۶). فیلیپ خواست پدر را ببیند. او نفهمید که با دیدن خداوند عیسی او قبلاً پدر را دیده بود (۱۴:۸-۹). در بسیاری از چنین مواقعی خداوند عیسی با کسانی که نمی‌فهمیدند بردباری نشان داد.
خداوند هنگامی که به صلیب رفت، بردباری بزرگی نشان داد. ما کلمات او را می‌شنویم،
پدر، آنها را ببخش، زیرا نمی‌دانند چه می‌کنند (لوقا ۲۳:۳۴). چه بردباری! همچنین، هنگامی که او مورد آزار کلامی قرار گرفت، به آزاردهندگان خود ناسزا نگفت. اول پطرس ۲:۲۳ می‌گوید: «او که وقتی مورد ناسزا قرار گرفت، ناسزا نگفت؛ وقتی رنج کشید، تهدید نکرد، بلکه خود را به او که عادلانه داوری می‌کند سپرد.»
خداوند ما را فراخوانده است تا همین ثمره را در زندگی خود نشان دهیم. پولس رسول از زندان نوشت و گفت،
پس من، زندانی خداوند، از شما التماس می‌کنم که به شیوه‌ای شایستۀ دعوتی که با آن فراخوانده شده‌اید، با تمام فروتنی و ملایمت، با بردباری، یکدیگر را در محبت تحمل کنید (افسسیان ۴:۱-۲). این به مقدسین در کولسیان ۳:۱۲-۱۷ تکرار شده است. بردباری یک شکل طبیعی از صبر و تحمل نیست، بلکه نمایشی از قدرت روح‌القدس در زندگی هر ایماندار است.
ما همچنین می‌بینیم که پولس خود را به عنوان الگوی بردباری مسیح استفاده می‌کند – بردباری که منجر به تغییر دین پولس شد. رسول در اول تیموتائوس ۱:۱۵-۱۶ به ما گفت که او رئیس گناهکاران بود، و توبه و ایمان آوردن او به مسیح اینگونه است که خدا کسانی را که پس از زمان پولس می‌آیند نجات می‌دهد. با توجه به این، ما باید در آرزوی دیدن نجات دیگران، به ویژه نسبت به کسانی که بسیار ناخوشایند هستند، بردبار باشیم!
«مهربانی» به دنبال «بردباری» می‌آید. این کلمه گاهی اوقات «محبت‌آمیزی» یا «ملایمت» دیده می‌شود. این نشان‌دهندۀ نیکویی قلب است و با رفتاری آسان‌گیرانه نمایش داده می‌شود. فردی که مهربانی را نشان می‌دهد، نیکویی را به دیگران در کلمات و اعمال نشان می‌دهد. خداوند عیسی مهربانی خود را با کودکان کوچک در متی ۱۹:۱۳-۱۴ نشان داد و از شاگردان خواست که به کودکان اجازه دهند نزد او بیایند. هنگامی که پطرس گوش خادم کاهن اعظم را در هنگام دستگیری خداوند عیسی قطع کرد، خداوند با شفای فوری او مهربانی را به این مرد نشان داد (لوقا ۲۲:۴۹-۵۱). اینها فقط چند مثال از مهربانی خداوند ماست.
به همین ترتیب، ما باید مهربانی نشان دهیم. برای نشان دادن شخصیت خادمان و وزیران خدا، ما فراخوانده شده‌ایم که به این شیوه عمل کنیم (به دوم قرنتیان ۶:۱-۱۰ مراجعه کنید). در دوم تیموتائوس ۲:۲۴ به ما توصیه شده است که نسبت به همه ملایم باشیم، قادر به آموزش باشیم، و در تحمل شر صبور باشیم. این صفت به ویژه در زمان‌های مخالفت ضروری است. ما می‌توانیم:
هنگامی که ثمرۀ روح‌القدس را با مهربانی نشان می‌دهیم، مانند نورها در این دنیای تاریک بدرخشیم.
- با ارسال یک کارت تشویق‌کننده از طریق پست، به کسی که دلسرد شده است، کلمه‌ای تشویق‌کننده بگویید.
- هنگامی که کسی به درستی رفتار می‌کند، از او تعریف کنید.
- با خودداری از گفتن کلمه‌ای تند، مهربان باشید، حتی اگر یک سرزنش بی‌رحمانه مناسب به نظر برسد.
- نشان دادن مهربانی یک ویژگی قدرتمند روح‌القدس در زندگی ایماندار است.
آخرین مورد از گروه دوم سه ویژگی «نیکویی» است. نیکویی انجام آنچه راست و عادلانه است، و در اعمال بیان می‌شود. هم دارای ویژگی ملایم و هم جنبۀ سخت‌گیرانه‌تر است. فعالیت‌های خداوند هنگامی که او اینجا راه می‌رفت توسط پطرس خلاصه شد: «خداوند عیسی ناصری را با روح‌القدس و با قدرت مسح کرد، که به اطراف می‌رفت نیکویی می‌کرد و همۀ کسانی را که توسط شیطان ستم دیده بودند شفا می‌داد، زیرا خدا با او بود» (اعمال ۱۰:۳۸). ما نسخۀ ملایمی از نیکویی را می‌بینیم هنگامی که خداوند زن توبه‌کار یا پشیمان را در لوقا ۷:۳۹-۵۰ شفا داد. او با توبه و فروتنی آمد هنگامی که پاهای عیسی را با اشک‌هایش شست و آنها را با موهایش پاک کرد. خداوند با بخشیدن گناهانش به او نیکویی نشان داد.
خداوند نیکویی را به شیوه‌ای سخت‌گیرانه هنگامی که معبد را پاک کرد (متی ۲۱:۱۲-۱۳) نشان داد. او همچنین نیکویی را هنگامی که کاتبان و فریسیان را محکوم کرد (۲۳:۱۳-۲۹) نشان داد، زیرا با سرزنش آنها، آنها را به توبه فرا می‌خواند، که اگر اطاعت می‌کردند، منجر به نجات آنها می‌شد.
ما باید نیکویی را نشان دهیم، به یاد داشته باشیم که به عنوان ایمانداران «پر از نیکویی» هستیم (رومیان ۱۵:۱۴). در افسسیان ۲:۱۰ به ما گفته شده است که کارهای نیکویی را انجام دهیم که خدا قبلاً برای ما آماده کرده است، هنگامی که فرصت در زندگی ما پیش می‌آید. بعداً، افسسیان ۵:۸-۹ به ما دستور می‌دهد که «مانند فرزندان نور راه برویم (زیرا ثمرۀ روح‌القدس در همۀ نیکویی، عدالت و حقیقت است).» عبرانیان ۱۳:۱۶ به ما یادآوری می‌کند، به عنوان بخشی از نیکویی، از نظر مالی و مادی ببخشیم:
اما نیکویی کردن و سهیم شدن را فراموش نکنید، زیرا خدا از چنین قربانی‌هایی بسیار خشنود است. هر ایماندار باید این صفت نیکویی را نشان دهد. ما باید به دنبال فرصت‌هایی برای نیکویی باشیم، شاید حتی فرصت‌هایی را ایجاد کنیم که دیگران را برکت دهد.
وفاداری، ملایمت و خویشتن‌داری
ایمان، باور و اعتماد به کسی یا چیزی است. ایمان ایماندار به مسیح و کار تمام شدۀ او در جلجتا است. خداوند عیسی نیز به عنوان انسان هنگامی که اینجا بر روی زمین راه می‌رفت، ایمان را نشان داد. او آغازگر و کامل‌کنندۀ ایمان است (عبرانیان ۱۲:۲). زندگی او زندگی وفاداری بود. او می‌توانست در مورد خود بگوید: «او که مرا فرستاد با من است. پدر مرا تنها نگذاشته است، زیرا من همیشه کارهایی را انجام می‌دهم که او را خشنود می‌کند» (یوحنا ۸:۲۹؛ به ۴:۳۴، ۵:۳۰، ۶:۳۸، ۱۴:۳۱، ۱۵:۱۰، ۱۷:۴ مراجعه کنید). در هر کلمه‌ای که گفت و هر عملی که انجام داد، وفادار بود. در نزدیکی پایان مکاشفه می‌خوانیم: «آسمان را گشوده دیدم، و اینک، اسبی سفید. و او که بر آن نشسته بود، وفادار و راستین نامیده می‌شد» (۱۹:۱۱). خداوند اکنون در آسمان به عنوان کاهن اعظم وفادار ماست، برای ما شفاعت می‌کند» (عبرانیان ۴:۱۴-۱۶). چقدر شگفت‌انگیز!
ایماندار فراخوانده شده است که وفادار باشد. ما باید «با ایمان زندگی کنیم» (۱۰:۳۸) و «با ایمان راه برویم» (دوم قرنتیان ۵:۷). هر کاری که بدون ایمان انجام شود، ارزش ابدی ندارد! وفاداری در اطاعت ما از کلام خدا دیده می‌شود. خدمت ما نیز باید با وفاداری انجام شود:
در خادمان لازم است که وفادار یافت شوند (اول قرنتیان ۴:۲). باشد که در درک ارادۀ خدا رشد کنیم و وفادار باشیم، آنچه را که او در کلام خود به ما آشکار می‌کند، انجام دهیم و بگوییم. مانند خداوند ما، باید تا پایان وفادار باشیم. باشد که ما همان شهادت پولس را داشته باشیم: «من جنگ نیکو را جنگیدم، مسابقه را به پایان رساندم، ایمان را حفظ کردم» (دوم تیموتائوس ۴:۷).
ملایمت بسیار شبیه مهربانی است. گاهی اوقات کلمات «ملایمت» و «مهربانی» برای یک کلمۀ اصلی استفاده می‌شوند. تفاوت جزئی در انگلیسی این است که «مهربانی» کلمۀ گفته شده یا عملی است که انجام می‌شود، در حالی که «ملایمت» شیوه و روشی است که در آن گفته و انجام می‌شود. ملایمت گاهی اوقات با فروتنی نیز مرتبط است. اغلب به عنوان شیوۀ رفتار والدین با فرزندشان، معلم با دانش‌آموز، و پرستار با بیمار در نظر گرفته می‌شود.
خداوند ملایمت را در شیوۀ گفتار و عمل خود نشان داد. او در مرقس ۱:۴۰-۴۱ به جذامی دست زد و او را شفا داد. این احتمالاً اولین تماس انسانی بود که جذامی از زمان ناپاک شدن احساس کرده بود. چه ملایمتی! برای مرد ناشنوا و لال در مرقس ۷:۳۱-۳۵، او نیز به این مرد دست زد و او را شفا داد، یک مثال عالی دیگر از ملایمت خداوند ما. هنگامی که شاگردان می‌خواستند کودکان کوچک را از مزاحمت خداوند باز دارند، او آنها را با گفتن: «بگذارید کودکان کوچک نزد من بیایند... و او آنها را در آغوش گرفت... و آنها را برکت داد (۱۰:۱۴،۱۶)» اصلاح کرد. چقدر شگفت‌انگیز! مهربانی با ملایمت نشان داده می‌شود. خداوند خود را «ملایم و فروتن در دل» توصیف کرد (متی ۱۱:۲۹). این شخصیت او بود.
حتی هنگام اصلاح پیروانش نیز ملایم بود. خداوند عیسی نام مریم مجدلیه را گفت هنگامی که پس از رستاخیز خود به آرامی خود را به او آشکار کرد (یوحنا ۲۰:۱۱-۱۶). او پطرس را به طور عمومی با پرسش ملایم از او در مقابل سایر شاگردان به خود بازگرداند (۲۱:۱۵-۱۹). به حکمتی که خداوند ما در شیوۀ ملایم خود نشان داد توجه کنید. باشد که از مثال او بیاموزیم!
ما باید همین ویژگی را نشان دهیم. در غلاطیان ۶:۱ به ما گفته شده است که ایماندارانی را که در راه رفتن خود می‌لغزند، بازگردانیم و این کار را با روح ملایمت انجام دهیم. پولس رسول مثال خود را از انجام این کار با نحوۀ رویارویی با پطرس و شاید برنابا در غلاطیان ۲:۱۴ به ما داد. سرزنش پولس به شیوه‌ای منطقی و ملایم انجام شد، نه با کلمات تند و عصبانی. ما ملایمت را با اصرار نکردن و تحمیل نکردن وجدان خود بر دیگران، بلکه با کمک به برادر ضعیف‌تر نشان می‌دهیم تا او نلغزد (رومیان ۱۴). اینها فقط چند مثال از بسیاری در کتاب مقدس است که به این موضوع می‌پردازند. به طور خلاصه، ملایمت تلاش می‌کند تا دیگران را برکت دهد، نه اینکه آنها را محکوم یا آزار دهد، با نشان دادن مهربانی از طریق شیوۀ گفتار ما.
اکنون سرانجام به آخرین کلمۀ توصیف‌کنندۀ ثمرۀ روح‌القدس می‌رسیم، که «خویشتن‌داری» است. گاهی اوقات این کلمه «اعتدال» ترجمه می‌شود. هنگامی که این کلمه «خویشتن‌داری» ترجمه می‌شود، به نظر می‌رسد عجیب‌ترین کلمه از همۀ نُه کلمه در ترجمۀ انگلیسی ما باشد. چگونه می‌توانیم پر از روح‌القدس و تحت کنترل او باشیم و در عین حال خویشتن-داری را نشان دهیم؟ به نظر منطقی نمی‌آید! راز این کلمه در زبان اصلی یافت می‌شود. کلمۀ یونانی در کتاب مقدس (enkrateia) به معنای کنترلی است که ما باید بر قدرت‌های خدادادی خود اعمال کنیم، تا از آنها سوءاستفاده نکنیم. استفاده صحیح از آنچه خدا به هر یک از ما داده است باید توسط ارادۀ ما تحت عملکرد روح خدا کنترل شود. بنابراین ما دیگر خود را با ارادۀ خود کنترل نمی‌کنیم، بلکه با قدرت روح خدا. ما ادعای خدا بر خود را می‌شناسیم و ارادۀ خود را تابع روح خدا می‌کنیم، بنابراین در آنچه انجام می‌دهیم و می‌گوییم خویشتن‌داری و دقت به کار می‌بریم.
این را می‌توان در زندگی خداوند ما دید. خداوند قدرت اجرای داوری بر دیگران را دریافت کرد، اما او انتخاب کرد که با روح خدا خویشتن‌داری کند. یک مثال عالی بلافاصله پس از تعمید خداوند دیده می‌شود، هنگامی که او در بیابان توسط شیطان وسوسه می‌شد (متی ۴:۱-۱۱). اولین وسوسه این بود که سنگی را به نان تبدیل کند تا غذا داشته باشد و خود را سیر کند. خداوند با قدرت روح خدا خویشتن‌داری کرد و شیطان را با کتب مقدس سرزنش کرد.
در زمان دستگیری خداوند در متی ۲۶:۵۱-۵۴، خداوند اعمال پطرس را هنگامی که شاگرد سعی کرد به خشونت از خداوند محافظت کند، اصلاح کرد (به یوحنا ۱۸:۱۰ مراجعه کنید). او به پطرس گفت که می‌توانست به پدر دعا کند و ۱۲ لشکر فرشته برای دفاع از خود و نابودی دشمنانش دریافت کند. به جای آن، او خویشتن‌داری نشان داد و به مردان شریر اجازه داد تا نقشه‌های شیطانی خود را اجرا کنند، همه برای برکت و نجات ما. این خویشتن‌داری قبلاً نشان داده شده بود هنگامی که شاگردانش از خداوند اجازه خواستند تا آتش از آسمان فرود آورد تا کسانی را که خداوند را رد کرده بودند داوری کند (لوقا ۹:۵۱-۵۶). خداوند آنها را اصلاح کرد و خویشتن‌داری خود را با به تأخیر انداختن داوری نشان داد، که مطمئناً در روزی آینده خواهد آمد.
ما نیز فراخوانده شده‌ایم که همین خویشتن‌داری را نشان دهیم. آیا مایل هستیم لذت‌های کوتاه‌مدت و موقت این زندگی را انکار کنیم تا برای آنچه ابدی است زندگی کنیم؟ آیا ما توسط حواس و حکمت طبیعی خود هدایت می‌شویم، یا مایل هستیم به روح خدا اجازه دهیم ارادۀ ما را کنترل کند؟ این کلید شهادت عمومی ما و راه رفتن پنهان ما در برابر خداوند است، که همیشه همه چیز را می‌بیند. با انکار خود، برکت انجام ارادۀ خدا را به دست می‌آوریم زیرا خدا ما را کنترل می‌کند. خداوند در مرقس ۸:۳۴-۳۵ گفت: «هر که می‌خواهد به دنبال من بیاید، باید خود را انکار کند، و صلیب خود را بردارد، و از من پیروی کند. زیرا هر که می‌خواهد جان خود را نجات دهد، آن را از دست خواهد داد، اما هر که جان خود را به خاطر من و انجیل از دست بدهد، آن را نجات خواهد داد.» خویشتن‌داری مستلزم انکار خود است. باشد که خداوند به ما کمک کند تا این ثمرۀ روح‌القدس را در زندگی خود نشان دهیم!
در نتیجه‌گیری
ثمرۀ روح‌القدس در غلاطیان ۵ یکی از چهار فهرست از نُه صفتی است که در ابتدا ذکر کردیم. در این فهرست‌ها، پیشرفتی در کار روح خدا در طول زندگی ایماندار وجود دارد. در متی ۵:۱-۱۲ ما اولین گام‌های ایماندار را می‌بینیم. روح خدا ما را فروتن می‌کند و باعث می‌شود توبه کنیم و انجیل را باور کنیم، بدین ترتیب به عنوان یک خلقت جدید در مسیح وارد ملکوت خدا می‌شویم. سپس در اول قرنتیان ۱۲:۸-۱۰ می‌آموزیم که روح خدا ما را برای خدمت به انجام ارادۀ خدا با قدرت روح مجهز کرده است. ما می‌توانیم در بدن مسیح عمل کنیم و با قدرت روح زندگی کنیم. در غلاطیان ۵:۲۲-۲۳ ما هدف خدا را می‌بینیم که ما ویژگی‌های خود خداوند عیسی را به تصویر بکشیم. این ثمرۀ روح‌القدس جلال را به خدا می‌آورد. سرانجام، در دوم تیموتائوس ۳:۱۰-۱۱ پولس زندگی خود را به عنوان مثالی برای تیموتائوس و ما توصیف کرد. روح خدا او را قادر ساخت تا حتی آزارها و رنج‌ها را تحمل کند و تا پایان عمر خود به خداوند وفادار باشد. باشد که این در مورد ما نیز صادق باشد!
خداوند ما را نجات نداد تا بقیۀ عمر خود را برای خودمان زندگی کنیم، فقط به این زندگی فکر کنیم. او ما را نجات داد تا برای جلال او ثمره بیاوریم (یوحنا ۱۵:۴،۸) در حالی که منتظر آمدن او برای خودمان هستیم (اول تسالونیکیان ۴:۱۷). آرزوی او این است که با ما معاشرت کند در حالی که ما در روح‌القدس راه می‌رویم و ارادۀ شیرین او را انجام می‌دهیم! باشد که ما تشویق شویم تا خداوند عیسی را در زندگی خود با این ویژگی‌های ثمرۀ روح‌القدس هر روز نشان دهیم. آمین!
