پطرس و همکارانش این امتیاز را داشتند که مورد بازدید خداوند عیسی قرار گرفتند، کسی که مدتی قبل با او ملاقات کرده بودند. او خود را به عنوان استاد به آنها آشکار کرد، با این حال با مهربانی از پطرس خواست که خود و تمام دارایی‌اش را در اختیار او قرار دهد. به همین ترتیب، خداوند می‌خواهد ایمانداران ایمانداران ایمانداران.
خداوند انسان را به شباهت خود و به صورت خود آفرید (پیدایش ۱:۲۶-۲۸). این بدان معناست که او به آنها، و نه به هیچ مخلوق دیگری، توانایی پاسخ دادن به او و وظیفه نمایندگی او را داد. ما با بدن‌های خود با خلقت خدا تعامل می‌کنیم، و از طریق روح خود این کار را می‌کنیم.
پولس رسول مراقبت پدر را برای ایمانداران جدید در تسالونیکی و جاهای دیگر نشان داد و با محبت واقعی از آنها مراقبت می‌کرد. او به عنوان پدر روحانی آنها، نگرانی واقعی نشان داد و برای آنها هم مادر و هم برادر خداپرست بود (۱ تسالونیکی ۲:۷-۱۱)
سفر از جایی که آنها در مصر بودند تا سرزمینی که خدا به آنها می‌داد، می‌توانست در ۱۱ روز انجام شود (تثنیه ۱:۲)، اما تقریباً ۴۰ سال طول کشید. پس از شروع سفر، آذوقه اولیه اسرائیل تمام شد، اما خدا تمام نیازهای آنها را تأمین کرد و حتی به آنها استراحت داد.
خداوند آدم و حوا را در محیط شگفت‌انگیز عدن، با برکات فراوان خود قرار داد (پیدایش ۱-۲). اما حوا توسط مار فریب خورد و آدم از فرمان خدا سرپیچی کرد (۳:۱-۶). حتی بردگی نیز معرفی شد (۹:۲۵-۲۷).
رومیان ۵:۱۲-۲۱ نشان می‌دهد که چگونه گناه از طریق آدم وارد شد و مرگ را برای همه به ارمغان آورد. با این حال، اطاعت مسیح توجیه و زندگی را برای ایمانداران به ارمغان می‌آورد.
چندین سال پس از گرویدن شائول، پولس و برنابا به بخش‌های جنوبی استان رومی غلاطیه، در ترکیه امروزی، سفر کردند. پولس، برنابا و ایمانداران جدید با مخالفت شدید، تا حدی توسط برخی رهبران یهودی، مواجه شدند. پس از اینکه رسولان منطقه را ترک کردند، مقاومت به اشکال ظریف‌تری ادامه یافت.
میوۀ روح در غلاطیان ۵:۲۲-۲۳ ذکر شده است. این الگوی نُه در جاهای دیگر کتاب‌مقدس نیز یافت می‌شود، مانند نُه برکتی که خداوند در متی ۵:۱-۱۲ ذکر می‌کند، نُه عطای روحانی که پولس در اول قرنتیان ۱۲:۸-۱۰ ارائه می‌دهد، و نُه صفت پولس
الفا و امگا یکی از القاب عیسی مسیح است. همانطور که الفا اولین حرف الفبای یونانی و امگا آخرین حرف است، این لقب به معنای «اول و آخر» یا «آغاز و پایان» است.
