کوه‌ها پایدارترین اشیاء در جهان مادی به نظر می‌رسند؛ با این حال، باد و آب آنها را فرسایش می‌دهند. اما پایدارتر از کوه‌های گرانیت اولیه، محبت خداست. چیزهای دیگر ممکن است دیر یا زود تغییر کنند و از بین بروند—پول‌های با زحمت جمع‌آوری شده، چمن‌های با محبت پرورش یافته، یا خانه‌ای که بی‌وقفه برای آن پرداخت شده است، ممکن است همه در یک لحظه نامساعد از بین بروند.
اما محبت خدا تغییرناپذیر و غیرقابل حرکت است! «پیمان صلح» او «برداشته نخواهد شد.» اینها ضمانت‌های باشکوهی هستند. هیچ چیز نمی‌تواند امنیت ایماندار را مورد حمله قرار دهد یا آن را تضعیف کند. خدا به ما می‌گوید، گویی، «در آغوش من برای همیشه در امان هستید.» همانطور که دیگری گفته است، «هدف ما در دستان کسی است که می‌تواند با وقار بی‌عیب و نقص بگوید: 'هیچ کس آنها را از دست من نخواهد گرفت' (یوحنا ۱۰:۲۸).» ما شادیم که هدف ما در دستان خودمان نیست، زیرا مطلوب نخواهد بود که چنین باشد. چرا؟ آیا ما چیزهایی را در دستان خود نداشته‌ایم که از دست داده‌ایم؟ اما آیا این درست نیست که آنچه را که در دستان خدا قرار داده‌ایم، هنوز داریم؟
ما در خدای وفادار و حافظ عهد خود شادیم. روح خود را بر صخره راستی الهی لنگر اندازید. دشمن بزرگ ممکن است سعی کند اعتماد شما را تضعیف کند، ایمان شما را متزلزل کند، و حتی نجات شما را زیر سؤال ببرد. اما اینها چه هستند که وعده‌های خدا را به چالش بکشند، زیرا همانطور که کوه‌ها اورشلیم را احاطه کرده و محافظت می‌کردند، خداوند نیز قوم خود را «از این پس و تا ابد» احاطه کرده و محافظت خواهد کرد (مزمور ۱۲۵:۲).
