پدرم برای من برنامه‌ای دارد.
نقشه او خوب و درست است.
نقشه او زمانی شکل گرفت که او برای اولین بار به من فکر کرد،
خیلی پیشتر در ابدیت.
من در محبت پدرم ایمن هستم.
او همیشه مراقب من است.
او راه خود را به من می‌آموزد.
من هر روز با او راه خواهم رفت،
تا زمانی که روزهای من در اینجا به پایان رسد.
اما گاهی اوقات من راه او را دنبال نمی‌کنم،
و پدرم باید تأدیب کند.
عصای سرزنش او درد زیادی ایجاد می‌کند،
اما فرزندش اشک‌های بی‌مورد نمی‌ریزد.
مقاصد او مهربان است، حکمت او بسیار والاست،
چگونه می‌توانم ایرادی پیدا کنم؟
پدرم هر عملی را که در پایین اندازه‌گیری می‌شود می‌داند،
من بیشتر شبیه عیسی خواهم شد.
اما برای اینکه مرا به صورت پسرش درآورد
فقط در جلال انجام خواهد شد.
پدرم برای من برنامه‌ای دارد.
نقشه او خوب و درست است.
این نقشه زمانی شکل گرفت که برای اولین بار به من الهام شد
خیلی پیشتر در ابدیت.
مقاصد او بزرگ است، حکمت او کاملاً درست است.
چگونه می‌توانم ایرادی پیدا کنم؟
پدرم می‌داند که با هر ضربه اندازه‌گیری شده،
زندگی من بیشتر شبیه عیسی خواهد شد.
زندگی من بیشتر شبیه عیسی، پروردگارم خواهد شد.
آمین.
عصر بخیر. آیا به خداوند نگاه کنیم؟ خدای ما و پدر ما، بار دیگر تو را برای این فرصت که کلام تو را باز کنیم، شکر می‌کنیم. تو را برای همه کارهایی که در زندگی ما انجام می‌دهی و محبتی که به ما داری، شکر می‌کنیم، که در هر جزئیات زندگی ما دخیل هستی. پس، امشب ما را هدایت کن، دعا می‌کنیم، به نام عیسی. آمین.
پس، امشب به کتاب عزرا نگاه می‌کنیم، اما قبل از آن چند نکته را بیان می‌کنم. عزرا به بازسازی می‌پردازد. خدا خدای بازسازی است. هللویا. و خدا مردم را از بابل، جایی که 70 سال در اسارت بودند، به اورشلیم بازمی‌گرداند. و بنابراین، این واقعاً بازگشت به خانه است. و همه ما باید برای بازگشت به خانه آماده باشیم. اول از همه، داشتن خانه‌ای برای بازگشت به آن فوق‌العاده است، و ممکن است در آشفتگی باشد، همانطور که اورشلیم بود، اما خدا هنوز برای ما برنامه‌ای دارد.
یوشع پس از موسی رهبر بود. و یوشع آنها را به سرزمین کنعان آورد. و آنها توسط خدا فراخوانده شدند تا کنعانیان را بیرون کنند. با این حال، در داوران باب 2 می‌خوانیم، داوران پس از یوشع می‌آید، در آیه 2 می‌گوید،
«و با ساکنان این سرزمین هیچ پیمانی نبندید. مذبح‌های آنها را ویران کنید، اما شما صدای مرا اطاعت نکرده‌اید. چرا این کار را کرده‌اید؟» (داوران 2:2)
این سؤالی است که خدا از او پرسید، «چرا این کار را کرده‌اید؟» خب، پاسخ به این سؤال برای یک ایماندار امروز چه خواهد بود، «چرا با دنیا در مذبح‌های آنها متحد شده‌اید، به چیزهایی که آنها ارزش می‌دهند، به جای اینکه برای من قوی بایستید؟» یک ایماندار مدعی چگونه به این سؤال پاسخ می‌دهد؟ اکنون، به یاد داشته باشید وقتی می‌گویم ایماندار مدعی، به این معنی نیست که آنها واقعاً نجات یافته‌اند، فقط به این معنی است که آنها ادعا می‌کنند که هستند.
اکنون، به داوران 2، آیه 10 می‌روم. یوشع مرده است. و همچنین تمام آن نسل به پدران خود پیوستند. اکنون، به این گوش دهید.
«و نسلی دیگر پس از آنها برخاست که خداوند را نمی‌شناخت، و نه کارهایی را که او برای اسرائیل انجام داده بود.» (داوران 2:10)
این یک بیانیه قدرتمند و بسیار غم‌انگیز است. آیا امروز این اتفاق نمی‌افتد؟ ما نسلی داریم که در حال ظهور است که خداوند را نمی‌شناسد و نه کارهایی را که خدا در انجیل انجام داده است، چه برای اسرائیل و چه از طریق معجزات خداوند عیسی. آنها فقط کلام خدا را نمی‌دانند. چرا؟ آنها هرگز توسط والدین خود آموزش ندیدند. تعجب می‌کنم که چند نفر از شما امشب والدین ایمانداری داشتید که به شما آموزش دادند، شما را به کلیسا بردند و کلام خدا را به شما آموختند. ببینید، کلام خدا اساس روح است. و بدون کلام خدا، این کلام خداست. بدون آن، ما به چه چیزی می‌مانیم؟ افکار خودمان، اختراعات خودمان، رفتن به راه خودمان. و انجیل می‌گوید اشعیا 53، همه ما مانند گوسفندان گمراه شده‌ایم. هر یک از ما به راه خودمان برگشته‌ایم. بنابراین، چون ما گناهکار و مغرور هستیم، همه ما فکر می‌کنیم که ایده بهتری داریم. نه، ایده خدا همیشه بهترین است، بنابراین ما به کلام خدا نیاز داریم. بنابراین، خوشحالم که امشب کلام خدا را باز کرده‌ایم.
پس، از داوران می‌رویم و سپس به کتاب‌های اول سموئیل، دوم سموئیل می‌رویم. می‌بینیم که پادشاهی آغاز شد، شائول شروع به سلطنت کرد، و سپس پس از او داوود، و سپس به اول پادشاهان، دوم پادشاهان، اول تواریخ، دوم تواریخ می‌رویم. این تاریخ زمان اسرائیل با پادشاهان را می‌دهد. اما برای آن 490 سال از زمان پادشاه شائول تا صدقیا، آخرین پادشاه، اسرائیل سبت 7 ساله را رعایت نکرده بود. هفته گذشته اگر با ما بودید در مورد آن صحبت کردیم. پس، آن 490 سال بود. هر 7 سال قرار بود زمین را استراحت دهند. پس، این 70 سال سبت بود که آنها زمین را استراحت نداده بودند. پس، خدا می‌گوید: «من زمین را استراحت خواهم داد. شما را به اسارت خواهم فرستاد. شما با کنعانیان متحد شده‌اید و از احترام به من با استراحت دادن به زمین خودداری کرده‌اید.» پس، اکنون این ما را به عزرا باب 1 می‌رساند. آنها 70 سال در اسارت بوده‌اند و می‌توانید در کتاب دانیال در مورد آن بخوانید.
اوه، باید بگویم که سه کتاب به این زمانی که اکنون در آن هستیم می‌پردازند. عزرا و پس از عزرا، نحمیا و در زمان عزرا، استر. پس، این سه کتاب، کتاب‌های تاریخی هستند که با هم این زمان را پوشش می‌دهند. و سپس در سه کتاب آخر عهد عتیق، حجی، زکریا و ملاکی وجود دارند. همه این سه نبی به همین دوره می‌پردازند. پس، دوره‌ای که اکنون در آن هستیم، با آن 70 سال آغاز می‌شود که نبوکدنصر اورشلیم را به اسارت گرفت، زمان‌های امت‌ها. این عبارتی در لوقا 21:24 است. این بدان معناست که اسرائیل فرصت و امتیاز خود را برای حکومت برای یهوه خدا بر تمام ملت‌های جهان از دست داده بود. تخت او در قدس‌الاقداس بود. آنها از احترام به او خودداری کردند. پس، اکنون خدا حکومت را به ملت‌های غیریهودی واگذار کرده است، به این معنی که اسرائیل تابع ملت‌های غیریهودی خواهد بود. اکنون، ما قبلاً دیدیم که بابل اولین بود، و می‌توانید در مورد این در دانیال بخوانید. بعدی مادها و پارس‌ها هستند، که کوروش یک پادشاه پارسی بود. پس از آنها یونانیان و سپس رومیان می‌آیند، و این ما را، البته، به زمان خداوند عیسی می‌رساند. پس، اسرائیل همیشه تحت سلطه غیریهودیان بود، و در واقع، این یک پادشاه غیریهودی است که به آنها اجازه می‌دهد به اورشلیم بازگردند. و این همان چیزی است که در عزرا 1 خواهیم خواند.
اعلامیه کوروش
اکنون، در سال اول کوروش، پادشاه پارس، تا کلام خداوند از زبان ارمیا به انجام رسد. خدا قبلاً از طریق ارمیا به مردم پیش از اینکه به اسارت بروند، پیشگویی کرده بود که آنها را 70 سال در اسارت نگه خواهد داشت. این را در ارمیا 25:11 و در ارمیا 29 نیز می‌یابید. پس، آنها زمان اسارت خود را می‌دانستند. آنها 70 سال از خانه دور خواهند بود.
اکنون، شاید شما اکنون از خانه دور هستید. چقدر از خانه دور خواهید بود؟ خب، شاید می‌دانید، شاید مطمئن نیستید. اما، نکته این است که شما خانه‌ای دارید که خدا شما را از آن دور می‌کند. چرا؟ درست مانند اسرائیل، او به آنها چیزی می‌آموزد. این را تأدیب می‌نامند. و تأدیب مهم است. در واقع، من یک آیه در عبرانیان باب 12 را می‌خوانم که در مورد تأدیب بسیار مهم است و با آنچه در عزرا باب 1 می‌بینیم ارتباط دارد.
«هیچ تأدیب یا انضباطی در حال حاضر شاد به نظر نمی‌رسد، بلکه دردناک است. با این حال، پس از آن، ثمره صلح‌آمیز عدالت را به کسانی که توسط آن تربیت شده‌اند، می‌دهد.» (عبرانیان 12:11)
تأدیب برای برانگیختن، برای تمرین روح، قلب انسان‌هاست تا به سوی خداوند بازگردند، تا خطای راه‌های خود را ببینند و به سوی خداوند بازگردند. زیرا خدا علیه ما نیست. درست مانند آنچه در عبرانیان 12 به آن تشبیه شده است، پدری که فرزندان خود را با هدف آموزش و تربیت آنها تأدیب می‌کند. خب، این همان چیزی است که خدا در آن دخیل است، چه با اسرائیل و چه با ایمانداران امروز.
و بنابراین در باب 1 عزرا، بار دیگر، آیه 1، می‌گوید که این برای تحقق آنچه از زبان ارمیا نبی گفته شده بود، بود، «خداوند روح کوروش، پادشاه پارس را برانگیخت.» اکنون، فقط می‌خواهم این را بگویم که چقدر فوق‌العاده است که زمان توسط خدا مقرر شده بود و آن 70 سال و اکنون به پایان می‌رسد. پس، جهان بر اساس ساعت خدا عمل می‌کند. خداست که امور جهان را نظم می‌دهد. و یک ایماندار این را می‌داند و در این حقیقت ایمن است. اوضاع فقط آشفته نیست و ملت‌ها در جنگ و این و آن در جریان نیستند. نه، خدا کنترل می‌کند و او برنامه‌ها و مقاصدی دارد. و بنابراین او اینجاست، او مراقب قوم خود، ملت اسرائیل است. امروز او مراقب کلیسا و اسرائیل نیز هست، زیرا او هنوز از آنها محافظت می‌کند. این داستانی دیگر است، اما او مراقب آنهاست. او ملت اسرائیل را بازسازی خواهد کرد، درست مانند اینکه آنها را به سرزمین بازمی‌گرداند. و بنابراین این باورنکردنی است.
پس در اینجا خدا روح کوروش پادشاه پارس را برانگیخت که او در تمام پادشاهی خود اعلامیه‌ای صادر کرد و آن را نیز نوشت و گفت: «به این گوش دهید. کوروش پادشاه پارس چنین می‌گوید، خداوند خدای آسمان.» اکنون این یهوه الوهیم است. یهوه مفرد است. الوهیم جمع است. پس این تثلیث است. «یهوه خداوند خدای آسمان تمام پادشاهی‌های زمین را به من داده است. و او به من دستور داده است که خانه‌ای برای او در اورشلیم که در یهودا است بسازم.»
پس مهم است که به یاد داشته باشیم که کوروش بود که خدا در کتاب اشعیا تقریباً 200 سال قبل پیشگویی کرده بود که کوروش به نام کسی خواهد بود که اورشلیم را بازسازی خواهد کرد. اکنون این 100 سال قبل از اینکه اورشلیم توسط نبوکدنصر ویران شود و تقریباً 200 سال قبل از کوروش است. به همین دلیل می‌گویم خدا کنترل می‌کند. ملت‌های جهان، تمام جهان. و اگر یک ملت است، پس بیایید آن را به شما و من برسانیم. خدا می‌داند که هر گنجشکی چه زمانی به زمین می‌افتد و می‌میرد. پس خدا برای زندگی شما برنامه‌ای دارد، درست همانطور که برای دولت‌های این جهان و جهان به طور کلی دارد. و برنامه خدا برای این جهان چیست؟ آوردن مسیح. هللویا. برنامه خدا برای زندگی شما چیست؟ آوردن مسیح به زندگی شما. شما می‌گویید: «خب، من قبلاً مسیحی هستم.» خدا را شکر. او می‌خواهد مسیح بیشتر و بیشتر زندگی شما را در اختیار بگیرد. درست مانند زمانی که اسرائیل به کنعان رفت، آنها باید سرزمین را در اختیار می‌گرفتند. هر مکانی که کف پای آنها قدم می‌گذاشت، خدا آن را به آنها می‌داد. خب، چیزهای زیادی در قلب ما وجود دارد که هنوز باید برای خداوند در اختیار گرفته شود، و خدا با ما سروکار دارد. پس، هرگز فکر نکنید که اوضاع از کنترل خارج شده است. به جنبه انسانی آن، علل ثانویه نگاه نکنید. بگویید: «خب، این شخص یا آن شخص است.» نه، خدا بر همه چیز مسلط است. او همه چیز را برای خیر با هم کار می‌کند. کسانی که او را دوست دارند طبق هدف او فراخوانده شده‌اند. و تأدیب انجام می‌شود و کار خود را در کسانی که توسط آن تربیت می‌شوند، انجام می‌دهد. پس، همیشه به خداوند نگاه کنید و نه به علل ثانویه.
اوه، و یک چیز دیگر که فکر می‌کردم، کوروش چگونه کتاب اشعیا را دید؟ زیرا به نظر می‌رسد که او آن را دیده است زیرا می‌گوید: «خداوند خدا تمام پادشاهی‌های زمین را به من داده است و به من دستور داده است که خانه خدا را در اورشلیم بسازم.» چرا او این را می‌گفت اگر اشعیا نبی را ندیده بود؟ دانیال، این مرد بزرگ دانیال هنوز زنده بود. در دانیال باب 10 آیه 1 می‌خوانیم که او تا سال سوم کوروش، شاید بیشتر، آنجا بود. پس، بدون شک دانیال کلام خدا را به کوروش باز کرد تا نام او را به او نشان دهد و خدا کوروش را از طریق کلام خدا حرکت داد. اکنون، من این را نمی‌دانم، اما قطعاً یک احتمال است.
اوه، و می‌خواستم اشاره کنم که عزرا تا باب 7 کتاب عزرا، حدود 67 سال پس از آمدن زربابل، وارد نمی‌شود. اکنون، زربابل کیست؟ خب، در باب 2 آیه 2 در مورد او می‌خوانیم. او رهبر است. او و کاهنی به نام یوشع رهبرانی هستند که مردم را از بابل به اورشلیم بازمی‌گردانند. زربابل در متی 1 است. او در نسل مسیح است. او باید به عنوان پادشاه حکومت می‌کرد، اما چون اسرائیل در اسارت بود، پادشاهی وجود نداشت. و بنابراین، او به خودی خود مرد بزرگی بود. پس، 67 سال بعد، عزرا خواهد آمد و کار او زیباسازی معبد است و این را وقتی به باب 7 برسیم خواهید یافت. یا اگر باب 7 را بخوانید، نه اینکه ما به آن برسیم. و بنابراین، نحمیا 82 سال پس از این است. پس، فقط برای قرار دادن آن در یک زمینه از بازگشت این مردم، بازسازی شهر و معبد، واقعاً معبد و شهر و جدول زمانی با عزرا و نحمیا.
بازگشت و بازسازی
اکنون، چه کسی با زربابل و یشوع بازگشت؟ می‌خواهم آیه 3 از عزرا باب 1 را بخوانم. «کیست در میان شما از تمام این مردم؟ خدایش با او باشد. این کوروش است که صحبت می‌کند. و بگذارید او به اورشلیم که در یهودا است برود و خانه خداوند خدای اسرائیل را بسازد. او خدایی است که در اورشلیم است. و هر که در هر مکانی که اقامت دارد باقی بماند، بگذارید مردان این مکان با نقره و طلا، با کالاها و با حیوانات، با هدیه داوطلبانه برای خانه خدا که در اورشلیم است، کمک کنند.»
پس، دعوت به یک میلیون نفر، احتمالاً حدود همین تعداد که در بابل اسیر بودند، ارسال شد. و او می‌گوید: «هر کس می‌خواهد برود، می‌تواند برود. و اگر نمی‌روید، پس باید به کسانی که با نقره و طلا و با سایر اقلام، به کسانی که بازخواهند گشت، کمک کنید.»
و بنابراین، در آیه 5 ادامه می‌دهد: «آنگاه رؤسای پدران یهودا و بنیامین برخاستند.» اکنون، یک نکته سریع. اینها دو قبیله جنوبی هستند. اگر به تاریخ اسرائیل نگاه کنید، 10 قبیله شمالی حدود 100 سال قبل به اسارت به آشور رفته بودند. دو قبیله جنوبی، یهودا و سپس بنیامین همراه با آنها به اسارت به بابل رفتند. «پس، آنگاه رؤسای پدران یهودا و بنیامین و کاهنان و لاویان با همه آنها برخاستند.» اکنون، گوش دهید، «که روح خدا آنها را برانگیخته بود تا بروند و خانه خداوند را که در اورشلیم است بسازند.»
این آرزوی خداست که خانه خود را بسازد، کلیسای خود را بسازد. خداوند عیسی گفت: «بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد.» و البته، امروز، او پایه را گذاشته است. هیچ پایه دیگری را هیچ انسانی نمی‌تواند بگذارد جز آنچه گذاشته شده است، عیسی مسیح، اول قرنتیان 3 به ما می‌گوید. اما، او کارگرانی دارد، مردان، مردان ایماندار، که امروز در کلیسای او کار می‌کنند تا آن را بسازند. چرا آنها این کار را می‌کنند؟ زیرا روح خدا آنها را برانگیخته است. ببینید، این همان چیزی است که در آیه پنج داریم. روح خدا آنها را برانگیخت تا خانه خداوند را بسازند. گوش دهید، این بسیار فوق‌العاده است. اگر امروز ایماندار هستید، خدا می‌خواهد با روح خود شما را برانگیزد تا بخواهید کلیسای او را بسازید. چه امتیازی، چه افتخاری. شما می‌گویید: «خب، چگونه می‌توانم این کار را انجام دهم؟» زیرا خدا به شما هدیه داده است. اگر ایماندار هستید، شما هدایایی دارید. این هدایا باید برای بنای، برای ساختن کلیسای مسیح، قوم خدا استفاده شوند. نگویید که نمی‌توانید این کار را انجام دهید. یا می‌توانید بگویید نمی‌توانید این کار را انجام دهید، اما این کار را انجام ندهید زیرا نمی‌توانید این کار را انجام دهید، بلکه به این دلیل که روح خدا در شما همه چیز را با فیض خدا انجام خواهد داد.
و سپس در عزرا باب دوم، آیه 64، می‌یابیم که تعداد کل کسانی که بازگشتند، کسانی که برانگیخته شدند و به اورشلیم بازگشتند، کمی کمتر از 50,000 نفر بود. اکنون، ممکن است یک میلیون نفر آنجا باشند، اما فقط 50,000 نفر بازخواهند گشت، به ندای خدا گوش خواهند داد و بازخواهند گشت. آیا این درست نیست؟ مهم نیست در چه دوره‌ای زندگی می‌کنید، همیشه تعداد کمی، یک باقیمانده از ایمانداران وجود دارد که بیشتر کار خداوند را انجام خواهند داد، کسانی که قلبشان واقعاً برای خداوند برانگیخته شده است. گوش دهید، این باید شما باشید. این باید من باشم. قلب‌های ما باید برای زندگی برای مسیح تربیت شوند. و اگر ما در تأدیب هستیم، همانطور که اسرائیل بود، اثربخشی آن تأدیب زمانی ظاهر می‌شود که ما تصمیم می‌گیریم و قصد داریم با تمام وجود برای خداوند عیسی زندگی کنیم زیرا توسط آن تأدیب، آن آموزشی که خدا به ما داده است، تربیت شده‌ایم.
و بنابراین ممکن است تعجب کنیم که چرا دیگران بازنگشتند؟ و آنها می‌توانستند دلایل مشروعی داشته باشند. ممکن بود پیر باشند، درست است؟ یعنی 70 سال آنجا بوده‌اند. دیگران ممکن بود در بابل متولد شده باشند، قطعاً همینطور بود. شاید حتی عبری نمی‌دانستند. آنها به زبان بابل صحبت می‌کردند. این خانه آنها بود تا جایی که به آنها مربوط می‌شد. اکنون، جالب اینجاست که دانیال، وقتی فرمانی صادر شد که هیچ کس نمی‌تواند به خدایی جز پادشاه دعا کند، دانیال به خانه‌اش رفت با پنجره‌های باز به سمت اورشلیم، سه بار در روز به خدا سجده کرد و دعا کرد و از او شکرگزاری کرد. پس او همیشه اورشلیم را به یاد داشت.
هفته گذشته به مزمور 137 نگاه کردیم و این مزمور بسیار زیبایی است اما تمرین آن باقیمانده‌ای را که در بابل بود به ما می‌دهد. آن باقیمانده‌ای که همیشه قلبشان بر اورشلیم متمرکز بود. فقط می‌خواهم آن را بخوانم. «کنار رودخانه‌های بابل، آنجا نشستیم، آری، گریه کردیم وقتی صهیون را به یاد آوردیم.» آنها خانه خود را به یاد آوردند. اوه دوست من، هر چه که از سر می‌گذرانی، خانه، خانه تو باارزش‌ترین چیز است. خانواده تو باارزش‌ترین چیز است. خدا می‌خواهد تو را به خانه خود بازگرداند درست همانطور که می‌خواست اسرائیل را به خانه خود بازگرداند. شما می‌گویید: «خب، خانه من در آشفتگی است. ویران شده است.» خب، گوش کن، اورشلیم هم همینطور بود و آنها برای بازسازی بازمی‌گردند. هرگز خدا را دست کم نگیر. خدا می‌تواند کاری را انجام دهد که انسان نمی‌تواند انجام دهد. او به ارمیا گفت: «آیا چیزی برای من خیلی سخت است؟» به خداوند ایمان داشته باش و به او توکل کن. پس، می‌گوید: «وقتی صهیون را به یاد آوردیم، چنگ‌های خود را بر بیدهای میان آن آویزان کردیم.» پس، زمان غم و اندوه بود زیرا آنها به خانه خود فکر می‌کردند. به آنچه از دست داده بودند فکر می‌کردند و بارها گفته شده است که تا زمانی که چیزی را از دست ندهید، قدر آن را نمی‌دانید. این زیبایی کسانی است که قلبی واقعی برای خداوند دارند. آنها هرگز فراموش نخواهند کرد. هرگز فراموش نکنید آنچه خدا داده است. پس، هر چه خدا به شما داده است، هرگز آن را فراموش نکنید. هرگز آن را سبک نگیرید. این هدیه‌ای از اوست به فیض.
خب، در مورد دیگرانی که بازنگشتند چه؟ اشاره کردیم که برخی پیر بودند، برخی آنجا متولد شده بودند. در مورد خطر سفر چه؟ این یک سفر 4 ماهه بود. این را در عزرا وقتی در باب 7 می‌آید می‌یابیم. 900 مایل بود و خطرات زیادی داشت. خطر راهزنان وجود داشت. این را در باب 7 وقتی عزرا می‌آید می‌یابیم. این یک سفر طاقت‌فرسا بود. و بنابراین، شاید به دلیل خطر، مردم نمی‌خواستند بروند. و چرا برخی افراد امروز سفر نمی‌کنند و انجیل را به مکان‌ها نمی‌برند؟ خب، خطر یکی از دلایل است. ممکن است به بیماری مبتلا شوم. ممکن است آسیب ببینم. نمی‌دانم آینده چه چیزی در خود دارد. گوش کن، دوست من. بگذار خدا در قلب تو کار کند. بگذار او قلب تو را به انجیل باز کند تا آن را به جان‌ها برساند. و لازم نیست به یک کشور خارجی بروی. ممکن است فقط در بلوک خودت باشد. و این ممکن است برای تو خطرناک به نظر برسد، اما گوش کن، فقط از خداوند اطاعت کن، هر چه او در قلب تو قرار می‌دهد.
آنها همچنین می‌توانستند به این فکر کنند که پس از 4 ماه رسیدن به آنجا، چه کار سختی در پیش است، زیرا باید معبد و شهر را بازسازی کنند. و به هر حال، این اولین کاری بود که آنها انجام دادند. آنها معبد را بازسازی کردند. این را در باب 3 آیه 2 می‌خوانم. «آنگاه یشوع پسر یوصادق و برادرانش کاهنان و زربابل پسر شالتیئل و برادرانش برخاستند و مذبح خدای اسرائیل را ساختند تا قربانی‌های سوختنی را بر آن تقدیم کنند، همانطور که در شریعت موسی، مرد خدا، نوشته شده بود.» آنها به دستورات کلام خدا بازگشتند و اولین کاری که انجام دادند، در حالی که دشمنان در اطراف بودند. تمام شهر ویران شده بود. هیچ دیواری وجود نداشت و اولین کاری که انجام دادند، احترام به خدا با ساختن یک مذبح، مکانی برای نزدیک شدن بود. و شما به مکانی برای نزدیک شدن نیاز دارید. ممکن است در تختخواب شما باشد، ممکن است در دعای خصوصی شما باشد، اما هر کجا که باشد، باید در برابر خداوند قرار بگیرید و نام عیسی را بلند کنید در حالی که قلب خود را به خدا می‌ریزید. این اولین کاری بود که آنها انجام دادند. آنها مکانی برای نزدیک شدن، یک مذبح، ایجاد کردند.
ارمیا 29: افزایش، نه کاهش
پس می‌خواهم به کتاب ارمیا باب 29 برگردم زیرا ما در مورد تأدیب خداوند و بازگرداندن اسرائیل به خانه صحبت می‌کنیم. و او به آنها گفت که باید به دنبال باشند. این ارمیا 29 آیه 7 است.
«و صلح شهری را که شما را به اسارت برده‌ام، بجویید. و برای آن به خداوند دعا کنید.» (ارمیا 29:7)
به یاد دارید که خداوند عیسی گفت برای دشمنان خود دعا کنید؟ دشمنان خود را دوست داشته باشید؟ این کاری بود که آنها باید انجام می‌دادند. آنها باید نگرانی واقعی برای کسانی که آنها را اسیر کرده بودند، می‌داشتند. خب، چرا؟ زیرا اینها قوم خدا، شاهدان یهوه هستند. آنها به سرزمینی بیگانه می‌روند که خدا را نمی‌شناسد. البته، آنها باید پیام یهوه را با خود حمل کنند.
به ارمیا 29:5 می‌روم.
«خانه‌ها بسازید و در آنها ساکن شوید. باغ‌ها بکارید، میوه آنها را بخورید. زن بگیرید، پسران و دختران به دنیا آورید. برای پسران خود زن بگیرید، دختران خود را به شوهر دهید.» (ارمیا 29:5-6)
اکنون، البته، این باید همسران و شوهران یهودی می‌بودند، تا پسران و دختران به دنیا آورند. اکنون، گوش دهید، این همان چیزی است که می‌خواهیم با آن به پایان برسانیم، «تا در آنجا افزایش یابید و کاهش نیابید.» خدا می‌خواست اسرائیل در این مکان اسارت افزایش یابد. اکنون، او در مورد اعداد صحبت می‌کرد. اما این تمام ماجرا در مورد تأدیب است. خدا می‌خواهد ما افزایش یابیم، نه کاهش. وقتی در زمان تأدیب هستید، به این دلیل است که خدا می‌خواهد شما را بسازد، شما را به خود نزدیک‌تر کند. و بنابراین، این یک برکت غنی و غنی است که همیشه به یاد داشته باشید، همانطور که در کتاب عبرانیان باب 12 دیدیم، که تأدیب برای کسانی است که توسط آن تربیت می‌شوند. برای کسانی که توسط آن تربیت می‌شوند، سودمند است. پس، باشد که ما توسط تأدیبی که خدا ما را در آن قرار داده یا ممکن است ما را به آن وارد کند، تربیت شویم. آمین.
بیایید دعا کنیم. خدای ما و پدر ما، از تو برای این زمان بسیار سپاسگزاریم. آنها را در راه‌های عدالت برای نام خود هدایت کن. این را به نام عیسی می‌خواهیم. آمین.
