در رساله اول یوحنا، خدا به عنوان «نور» و «محبت» آشکار شده است. «خشم» چیزی نیست که او در ذات خود باشد، بلکه چیزی است که او در برخورد خود با گناه و شرارت انسان آشکار می‌کند.
خنوخ صد و شصت و دو سال زندگی کرد و متوشالح را به دنیا آورد. او می‌گوید روزهای خنوخ سیصد و شصت و پنج سال بود. خنوخ با خدا راه رفت؛ و او نبود، زیرا خدا او را برگرفت. او می‌گوید خنوخ از شرارت‌های خاصی دوری کرد، اما در میان
اول قرنتیان ۱۳:۱۳ می‌گوید که ایمان، امید و محبت اکنون باقی می‌مانند، اما بزرگترین آنها محبت است. محبت فداکاری ایثارگرانه خداوند عیسی است. روح خدا کار می‌کند تا ما را به خداوند نزدیک‌تر کند. او ما را به سوی تمام حقیقت هدایت می‌کند، چیزهای آینده را به ما نشان می‌دهد و خداوند را جلال می‌دهد.
پولس رسول خود را با تیموتائوس در شکرگزاری برای ایمانداران در کولسی همراه کرد. بیایید خدا را برای همه قومش و برای کار او در زندگی آنها شکر کنیم (رومیان ۱:۸). در کولسیان ۱:۱۲-۱۴ رسول پدر را برای آنچه انجام داده است شکر کرد.
در قسمت پایانی M*A*S*H، مادری پریشان برای نجات خود و افرادی که با او در کوریای جنگ‌زده سفر می‌کردند، کاری غیرقابل تصور انجام می‌دهد. در آن لحظه دلخراش، طفل می‌میرد و همه افراد در بس نجات می‌یابند. آن صحنه تأثیرگذار تنها یک بخش تخیلی بود.
خدا از همان ابتدا همه آنچه را که اتفاق می‌افتاد می‌دانست، اما او برنامه‌ای برای مقابله با آن داشت. در نقشه خدا، پسر محبوبش «جسم می‌شد» (یوحنا 1:14) و «در انسانیت شریک می‌شد تا با مرگ خود»
مجله فیض و حقیقت او خاص است: شخصیت‌های پدری که برای ما پدر بودند، جایگاه ویژه‌ای در قلب و ذهن ما دارند. تنها خدا، که دانای مطلق، قادر مطلق و حاضر در همه جاست – معانی علم مطلق، قدرت مطلق و حضور مطلق – می‌تواند همه کارها را انجام دهد.
مجله فیض و حقیقت: می‌ترسم مبادا همانطور که مار حوا را با مکر خود فریب داد، ذهن شما نیز از ساده‌گی که در مسیح است، فاسد شود. چیزهایی که در کلام خدا می‌خوانیم «برای پند ما نوشته شده‌اند، بر ما که آخر زمان‌ها رسیده است»
فرهنگ لغت کتاب مقدس لکسام ارتداد را «انکار عمومی یک باور مذهبی قبلی و فاصله گرفتن از جامعه‌ای که به آن باور دارد» تعریف می‌کند. ارتداد در یهودیت نشان‌دهنده رد موسی و آنچه خدا از طریق او داده است، همانطور که در انبیا و مزامیر تأیید شده است.
پولس رسول در نامه‌اش به افسسیان اشاره کرد که ایمانداران باید انسان قدیم را «از خود دور کرده باشند». کتاب مقدس همچنین از «انسان قدیم ما» سخن می‌گوید (رومیان ۶:۶). «انسان قدیم، انسانی است تحت سرپرستی آدم، انسان سقوط‌کرده»
یهودا همیشه دوست یهودای اسخریوطی بود، حتی اگر یهودا دوست او نبود. یهودا درس‌های هشداردهنده‌ای برای ما دارد که می‌تواند ما را به درک عمیق‌تر از کسی که به او خیانت کرد، سوق دهد. او از جمله دوازده نفری بود که عیسی به آنها قدرت داد تا ارواح ناپاک را بیرون کنند.
رسول کلمه «امید» را به معنای دقیق کتاب مقدسی آن برای امید مسیحی به کار می‌برد. به این معنا، کلمه «امید» به ایمان به چیزهایی اشاره دارد که اگرچه هنوز دیده نشده‌اند، اما مقدر شده‌اند که به وقوع بپیوندند. این متن نمونه خوبی از اطمینان مسیحیان به نجات ابدی است.
نویسنده، لکومته دو نوی، با تمثیل پیشنهاد می‌کند که عیسی یک جهش روحانی است که از طریق نوعی انتخاب طبیعی روحانی، در نهایت انسان‌های برتر روحانی تولید خواهد کرد. این ممکن است یک سناریوی جذاب باشد، اما کاملاً غیرکتاب‌مقدسی و نادرست است! در ابتدا انسان، که به صورت خدا آفریده شده بود،
ایده پشت «نان آسمانی، اکنون و همیشه مرا سیر کن» از کتاب مقدس است. آواز خواندن به آنها روحیه می‌دهد و این تنها چیزی است که برایشان مهم است. این یک تراژدی است که جهان انگلیسی‌زبان تا حد زیادی صخره‌ای را که آن را به وجود آورد، فراموش کرده است (تثنیه ۳۲:۱۸؛ اشعیا.
