شکرگزاری — چند فکر گرانبها
«شکر کنید»، «شکرگزاری»، «سپاسگزاری» و «شکرگزار» همگی در نامه پولس به کولسیان یافت می‌شوند. بیایید با هم به برخی افکار گرانبها از آن کتاب بپردازیم.
کولسیان ۱
ما خدای پدر خداوند ما عیسی مسیح را شکر می‌کنیم و همیشه برای شما دعا می‌کنیم. — کولسیان ۱:۳ NKJV
پولس رسول خود را با تیموتائوس در شکرگزاری برای ایمانداران در کولسیه شریک کرد. این یک عادت رسول بود که برای مقدسین شکرگزاری کند. «به همین دلیل من نیز، پس از شنیدن ایمان شما به خداوند عیسی و محبت شما به همه مقدسین، از شکرگزاری برای شما دست برنمی‌دارم و در دعاهایم از شما یاد می‌کنم» (افسسیان ۱:۱۵-۱۶). بیایید خدا را برای همه قومش و برای کار او در زندگی آنها شکر کنیم (رومیان ۱:۸).
در کولسیان ۱:۱۲-۱۴ رسول برای آنچه پدر انجام داده بود شکرگزاری کرد. اولاً، او «ما را شایسته ساخته است تا در میراث مقدسین در نور شریک باشیم» (آیه ۱۲). ما میراثی داریم که با هم از آن لذت خواهیم برد، میراثی که قبلاً برای آن شایسته شده‌ایم، و هیچ کس نمی‌تواند خلاف آن را به ما بگوید. میراث ما «میراثی است فسادناپذیر و بی‌عیب و زوال‌ناپذیر، که در آسمان برای شما نگاه داشته شده است» (اول پطرس ۱:۴). ما از قبل می‌توانیم طعم میراث خود را بچشیم زیرا «با روح‌القدس وعده مهر شده‌ایم، که ضامن میراث ماست» (افسسیان ۱:۱۳-۱۴). این دلیلی برای شکرگزاری فراوان به خدای پدر ماست.
ثانیاً، «او ما را از قدرت تاریکی رهانیده و به ملکوت پسر محبت خود منتقل کرده است» (کولسیان ۱:۱۳). خداوند عیسی به کسانی که برای دستگیری او آمده بودند گفت: «این ساعت شماست، و قدرت تاریکی» (لوقا ۲۲:۵۳). قدرت تاریکی مشخصه شیطان است. همه کسانی که تحت سلطه او هستند در خطر بزرگی قرار دارند؛ آنها در ملکوت تاریکی او هستند.
خدا ما را از قدرت تاریکی نجات داد. ما قادر به نجات خود نبودیم، اما او «که در رحمت غنی است» (افسسیان ۲:۴) به کمک ما آمد. در نجات ما، او ما را در ملکوت پسر محبت خود قرار داده است. این دلیلی برای شکرگزاری فراوان به خدای پدر ماست.
ثالثاً، «ما از طریق خون او، آمرزش گناهان را داریم» (کولسیان ۱:۱۴). همه چیز در «پسر محبت او» (آیه ۱۳) است، «که در او از طریق خون او، آمرزش گناهان را داریم، بر اساس غنای فیض او» (افسسیان ۱:۷).
خدای قدوس خواسته‌های مقدسی دارد که ما به عنوان گناهکاران نمی‌توانستیم آنها را برآورده کنیم. آن قدوس، بی‌عیب و بی‌گناه – خداوند عیسی – در مرگ خود تمام خواسته‌های عادلانه خدا را برآورده کرد. او همه چیز را پرداخت. «مسیح عیسی ... خود را فدیه داد» (اول تیموتائوس ۲:۵-۶). بدهی ما به طور کامل پرداخت شده و تمام گناهان ما آمرزیده شده است. آیا این دلیلی برای شکرگزاری فراوان نیست؟
کولسیان ۲
پس همانطور که مسیح عیسی خداوند را پذیرفتید، در او راه بروید، در او ریشه دوانده و بنا شده و در ایمان استوار باشید، همانطور که به شما تعلیم داده شده است، و در آن با شکرگزاری فراوان باشید. — کولسیان ۲:۶-۷
کولسیان مسیح عیسی خداوند را با ایمان پذیرفتند. این تنها راه پذیرفتن اوست. پولس آنها را تشویق کرد که راه خود را با ایمان ادامه دهند: «ما با ایمان راه می‌رویم، نه با دیدن» (دوم قرنتیان ۵:۷). خداوند عیسی می‌خواهد که ما برای همه چیز به او اعتماد کنیم. راه رفتن ما، شیوه زندگی ما، نمی‌تواند از او جدا شود. ما باید «شایسته خداوند راه برویم، و او را کاملاً خشنود سازیم» (کولسیان ۱:۱۰)، ریشه دوانده باشیم به جای اینکه «به هر بادی از تعلیم به این سو و آن سو برده شویم» (افسسیان ۴:۱۴). ما باید در او بنا شویم، که از طریق کلام خداست. «شما را به خدا و به کلام فیض او می‌سپارم، که قادر است شما را بنا کند» (اعمال رسولان ۲۰:۳۲). راه رفتن با ایمان، ریشه دوانده، بنا شده، استوار و فراوان در ایمان با شکرگزاری تصویری از یک مسیحی است که در فیض و شناخت خداوند عیسی رشد می‌کند.
کولسیان ۳
و بگذارید صلح مسیح در دل‌های شما حکمفرما باشد، که به آن نیز در یک بدن فراخوانده شدید؛ و شکرگزار باشید ... و هر کاری که در کلام یا عمل می‌کنید، همه را به نام خداوند عیسی انجام دهید، و از طریق او خدای پدر را شکر کنید.» — کولسیان ۳:۱۵،۱۷
ما به عنوان ایمانداران صلح مسیح را داریم، و باید اجازه دهیم که در دل‌های ما حکمفرما باشد (یوحنا ۱۴:۲۷). هرگاه چیزی با راه رفتن ما ناسازگار باشد، صلح مختل می‌شود و ما باید به سرعت اوضاع را درست کنیم. «اگر گناهان خود را اعتراف کنیم، او امین و عادل است که گناهان ما را ببخشد و ما را از هر ناراستی پاک سازد» (اول یوحنا ۱:۹). چقدر باید برای چنین صلحی – صلح مسیح – شکرگزار باشیم. این صلح مطمئناً زمانی لذت‌بخش خواهد بود که کلام مسیح به وفور در ما ساکن باشد. گفته شده است: «اگر در دل صلح باشد، بر لب‌ها ستایش خواهد بود.»
ما به عنوان مسیحیان باید همه کارها را به نام خداوند عیسی انجام دهیم. هر کاری که می‌کنیم باید تأیید او را داشته باشد. وقتی او اینجا بود، همیشه کارهایی را انجام می‌داد که پدرش را خشنود می‌کرد (دوم پطرس ۱:۱۷؛ رجوع کنید به یوحنا ۸:۲۹). اگر ما کارهایی را برای خشنود کردن او انجام دهیم، این منجر به شکرگزاری به پدر خواهد شد.
کولسیان ۴
در دعا با جدیت ادامه دهید، و در آن با شکرگزاری هوشیار باشید.» — کولسیان ۴:۲
شکرگزاری عموماً با دعا همراه است. «برای هیچ چیز نگران نباشید، بلکه در هر چیز با دعا و التماس، همراه با شکرگزاری، خواسته‌های خود را به خدا اعلام کنید» (فیلیپیان ۴:۶). در نحمیا می‌خوانیم از «متانیا ... رهبری که شکرگزاری را با دعا آغاز کرد» (نحمیا ۱۱:۱۷). باشد که ما در دعا و شکرگزاری لذت ببریم. ما نباید فقط درخواست کنیم، بلکه باید مراقب باشیم که برای آنچه دریافت کرده‌ایم شکرگزار باشیم.
پولس رسول ما را تشویق کرد که زندگی دعایی فداکارانه همراه با شکرگزاری داشته باشیم. او می‌خواست که ما «بی‌وقفه دعا کنیم» (اول تسالونیکیان ۵:۱۷) و «از شکرگزاری دست بر نداریم» (افسسیان ۱:۱۶). «پس از طریق او، بیایید دائماً قربانی ستایش را به خدا تقدیم کنیم، یعنی ثمره لب‌های ما، که نام او را شکر می‌کند» (عبرانیان ۱۳:۱۵). باشد که همیشه در حالت شکرگزاری باشیم. GT
ای تمام سرزمین‌ها، برای خداوند فریاد شادی برآورید. خداوند را با شادی خدمت کنید: با سرود به حضور او بیایید. بدانید که خداوند او خداست: اوست که ما را ساخته است، و نه خودمان؛ ما قوم او هستیم، و گوسفندان چراگاه او. با شکرگزاری به دروازه‌های او وارد شوید، و با ستایش به صحن‌های او؛ او را شکرگزار باشید، و نام او را برکت دهید. زیرا خداوند نیکوست؛ رحمت او جاودانه است؛ و حقیقت او تا همه نسل‌ها پایدار است. — مزمور ۱۰۰ (KJV)
