کلیسای قرون وسطی
موارد زیر را به عنوان هفت گناه کبیره به رسمیت شناخت: غرور (عزت نفس بیش از حد)، حسادت (حسادت)، شکم‌پرستی (مصرف بیش از حد)، شهوت (میل جنسی بیش از حد)، خشم (عصبانیت بیش از حد)، طمع (میل بیش از حد به ثروت، موقعیت یا قدرت)، و تنبلی (تنبلی). این لیست گناهان برای آموزش و راهنمایی مسیحیان در مورد تمایل انسان به گناه در دوره‌ای استفاده می‌شد که اکثر مردم نمی‌توانستند کتاب مقدس را خودشان بخوانند. آنها «گناهان کبیره» نامیده می‌شدند زیرا اعتقاد بر این بود که آنها تهدیدی برای لعنت ابدی در جهنم هستند. و چون آنها جدی‌ترین گناهان تلقی می‌شدند، «گناهان اصلی» یا «گناهان مهلک» نیز نامیده می‌شدند.
استانداردهای خدا در کتاب مقدس روشن است. آنها نه تنها شامل ده فرمان و شریعت هستند، بلکه کتاب مقدس به ما می‌گوید که
شش چیز است که خداوند از آنها متنفر است، هفت چیز که برای او نفرت‌انگیز است: چشمان متکبر (غرور)، زبان دروغگو (ناصداقتی)، دستانی که خون بی‌گناه می‌ریزند (قتل)، قلبی که نقشه‌های شیطانی می‌کشد، پاهایی که برای شتافتن به سوی شرارت سریع هستند، شاهدی دروغگو که دروغ می‌پراکند (شهادت دروغ) و مردی که در میان برادران اختلاف می‌اندازد (امثال ۶:۱۶-۱۹ TNIV).
کتاب مقدس می‌گوید
که «هر ناروایی گناه است» و
هر که تمام شریعت را نگاه دارد و در یک نقطه بلغزد، گناهکار است که همه آن را شکسته است (یعقوب ۲:۱۰؛ ۱ یوحنا ۵:۱۷).
بنابراین، اشتباه است که درجه گناه را با نجات مرتبط کنیم. همه در برابر خدا گناه کرده‌اند و هر گناهی جدی است زیرا مجازات گناه مرگ است (رومیان ۳:۲۳؛ ۶:۲۳). به این معنا، هر گناهی «مهلک» است. اگر بخشیده نشود، منجر به مجازات ابدی در جهنم می‌شود. از آنجایی که در کتاب مقدس هیچ دسته‌بندی گناهان با توجه به نجات وجود ندارد، گناهان «مهلک» بیش از هر گناه دیگری، حتی گناهان کوچک، تهدیدی برای لعنت ابدی در جهنم نیستند.
خوشبختانه، خدا درمانی را فراهم کرده است تا بتوانیم از رفتن به جهنم جلوگیری کنیم (اشعیا ۱:۱۸؛ رومیان ۵:۸). هنگامی که عیسی مسیح بر صلیب اعدام شد، مجازاتی را که همه ما سزاوار آن بودیم، بر خود گرفت. مهلک بودن گناه از طریق مرگ و رستاخیز مسیح پاک شد. اعتراف به گناهان ما منجر به بخشش ما می‌شود (۱ یوحنا ۱:۹). با این حال، اگر آنچه را که خدا ارائه کرده است، نپذیریم، هر گناهی که مرتکب می‌شویم «مهلک» خواهد بود (یوحنا ۳:۱۶-۱۸).
آیا گناهانی وجود دارد
که نمی‌توان آنها را بخشید؟ معلمان مذهبی یهودی گناهی نابخشودنی مرتکب شدند وقتی معجزات مسیح را به شیطان نسبت دادند (متی ۱۲:۳۱-۳۲؛ مرقس ۳:۲۲، ۲۹-۳۰؛ لوقا ۱۲:۱۰). معجزات او با قدرت روح‌القدس انجام شد. چنین کفرگویی علیه روح‌القدس احتمالاً امروز قابل اجرا نیست زیرا مسیح به طور فیزیکی بر روی زمین نیست.
گناه ارتداد، که شامل رد علنی این است که مسیح پسر خدا بود، نیز نابخشودنی است (عبرانیان ۶:۴-۶؛ ۱۰:۲۶؛ ۲ پطرس ۲:۲۰-۲۲؛ ۱ یوحنا ۲:۱۹). در این مورد، شخصی که با ایمان مسیحی مرتبط بوده، اما هرگز یک ایماندار واقعی نبوده است، مسیحیت را رها می‌کند و دشمن مسیح می‌شود. این احتمالاً «گناهی است که به مرگ می‌انجامد» که یوحنا به نظر می‌رسد آن را به گنوسی‌ها نسبت می‌دهد (۱ یوحنا ۵:۱۶). اینجاست که ایده «گناهان مهلک» احتمالاً از آنجا می‌آید، اما آیه به ارتداد اشاره دارد، نه هفت گناه کبیره.
سایر آیاتی که برای توجیه گناهان مهلک استفاده شده‌اند عبارتند از: ۱ قرنتیان ۶:۹-۱۰، افسسیان ۵:۵ و مکاشفه ۲۲:۱۵، که می‌گویند افرادی که به طور منظم این گناهان را انجام می‌دهند مسیحی نیستند؛ غلاطیان ۱:۸-۹، که به کسانی که انجیل دروغین موعظه می‌کنند می‌پردازد؛ و عبرانیان ۱۰:۱۶-۱۷، که به ارتداد می‌پردازد. همه کسانی که در این آیات توصیف شده‌اند، به جهنم محکوم هستند. این مورد برای همه گناهکارانی که توبه نکرده‌اند و به دنبال بخشش مسیح نبوده‌اند نیز صادق است. از آنجایی که مجازات «بر اساس آنچه انجام داده‌اند» خواهد بود، در جهنم درجات مجازات وجود خواهد داشت (لوقا ۱۲:۴۷-۴۸؛ مکاشفه ۲۰:۱۲-۱۳).
اما برای کسانی که پیشنهاد مسیح را پذیرفته‌اند
از بخشش (یوحنا ۳:۱۶)، سرنوشت ابدی آنها بهشت است نه جهنم. صرف نظر از جدیت گناهانشان، مجازات توسط خداوند پرداخت شده است و آنها می‌توانند درجات پاداش در بهشت را به جای مجازات در جهنم پیش‌بینی کنند (متی ۱۶:۲۷؛ ۱ قرنتیان ۳:۱۲-۱۴).
اگر شما واقعاً قربانی عیسی را برای گناهان خود پذیرفته‌اید، پس تمام گناهان شما بخشیده شده است، از جمله گناهان موجود در لیست گناهان کبیره، و شما در راه بهشت هستید.
پاسخ داده شد
