«انسان جدید» و تأثیر عملی آن
«انسان جدید را بپوشید، که مطابق با خدا در راستی و قدوسیت حقیقی آفریده شده است» (افسسیان ۴:۲۴ JND). از آنجا که «انسان جدید» وجود دارد، باید «انسان قدیم» نیز وجود داشته باشد (آیه ۲۲). کتاب مقدس همچنین از «انسان قدیم ما» سخن می‌گوید (رومیان ۶:۶).
«انسان قدیم» انسانی است تحت سرپرستی آدم، انسان سقوط کرده. هیچ چیز خوبی در «انسان قدیم» نبود، و او در صلیب مسیح به پایان رسید. پولس رسول در نامه‌اش به افسسیان اشاره کرد که ایمانداران باید «انسان قدیم را که مطابق با شهوات فریبنده خود را فاسد می‌کند، مطابق با رفتار [شیوه زندگی] قبلی خود از خود دور کرده باشند» (افسسیان ۴:۲۲). او به رومیان گفت: «اگر ما در شباهت مرگ او با هم متحد شده‌ایم، مطمئناً در شباهت رستاخیز او نیز خواهیم بود، با دانستن این که انسان قدیم ما با او مصلوب شد، تا بدن گناه از بین برود، تا دیگر برده گناه نباشیم» (رومیان ۶:۵-۶ NKJV). وقتی مسیح مرد، ما نیز با او مردیم. پولس گفت: «من با مسیح مصلوب شده‌ام؛ دیگر من نیستم که زندگی می‌کنم» (غلاطیان ۲:۲۰). «من» انسان قدیم است – انسان سقوط کرده‌ای که طبیعتش جز گناه کاری نمی‌تواند بکند.
اکنون انسان جدید وجود دارد که از شخصیت مسیح پیروی می‌کند. انسان جدید همان چیزی است که ایمانداران به خداوند عیسی در مسیح هستند. «اگر کسی در مسیح باشد، او خلقت جدیدی است؛ چیزهای کهنه گذشته‌اند؛ ببینید همه چیز نو شده است» (۲ قرنتیان ۵:۱۷). از آنجا که ما در مسیح هستیم، آنچه در مورد او صادق است در زندگی ما دیده خواهد شد.
مسیح انسان جدید نیست، زیرا او هرگز آفریده نشد. او خالق است. «زیرا همه چیز به وسیله او آفریده شد … همه چیز به وسیله او و برای او آفریده شد. و او قبل از همه چیز است، و همه چیز در او وجود دارد» (کولسیان ۱:۱۶-۱۷).
به عنوان ایمانداران، با پوشیدن انسان جدید، راستی و قدوسیت در ما دیده خواهد شد. «راستی» آن چیزی است که در برابر خدا درست است، و «قدوسیت» راه رفتن جدا شده ما با او و در برابر اوست. زکریا «نبوت کرد و گفت: «متبارک باد خداوند خدا … به ما عطا کن که از دست دشمنانمان رهایی یافته، او را بدون ترس، در قدوسیت و راستی در برابر او در تمام روزهای زندگی‌مان خدمت کنیم»» (لوقا ۱:۶۷-۶۸،۷۴-۷۵).
با پوشیدن انسان جدید، ما باید «رحمت‌های لطیف، مهربانی، فروتنی، ملایمت، صبر، تحمل یکدیگر، و بخشش یکدیگر را بپوشیم … بالاتر از همه اینها محبت را بپوشیم، که پیوند کمال است» (کولسیان ۳:۱۲-۱۴). همه اینها در خداوند عیسی به کمال دیده شد:
رحمت‌های لطیف – «در مسیح … تسلی محبت … عاطفه و رحمت» (فیلیپیان ۲:۱).
- مهربانی – «مهربانی و محبت خدای نجات‌دهنده ما» (تیطس ۳:۴).
- فروتنی – «او خود را فروتن ساخت و تا مرگ، حتی مرگ صلیب، مطیع شد» (فیلیپیان ۲:۸).
- ملایمت – «ملایمت و لطافت مسیح» (۲ قرنتیان ۱۰:۱).
- صبر – «صبر خداوند ما نجات است» (۲ پطرس ۳:۱۵).
- بخشش – «همانطور که مسیح شما را بخشید، شما نیز باید چنین کنید» (کولسیان ۳:۱۳).
- محبت – «این فرمان من است، که یکدیگر را دوست بدارید همانطور که من شما را دوست داشته‌ام» (یوحنا ۱۵:۱۲).
- باشد که ما او را در زندگی خود به نمایش بگذاریم. رسول در غلاطیان ۲:۲۰ ادامه داد و گفت: «مسیح در من زندگی می‌کند؛ و زندگی‌ای که اکنون در جسم زندگی می‌کنم، با ایمان به پسر خدا زندگی می‌کنم، که مرا دوست داشت و خود را برای من داد.»
چند آیه از سرودی که توسط کیت بی. ویلکینسون (۱۸۵۹–۱۹۲۸) نوشته شده است، به یادم می‌آید. او نوشت:
باشد که ذهن مسیح، نجات‌دهنده من، روز به روز در من زندگی کند، با محبت و قدرت او کنترل کند هر آنچه را که انجام می‌دهم و می‌گویم.
باشد که زیبایی او بر من قرار گیرد همانطور که به دنبال بردن گمشدگان هستم، و باشد که آنها کانال را فراموش کنند و فقط او را ببینند.
