خشم خدا آیا واقعی است؟
مقدمه
کلمه «خشم» را می‌توان به عنوان عصبانیت، انتقام، غضب، شور یا خشم تعریف کرد. در رساله اول یوحنا، خدا به عنوان «نور» و «محبت» آشکار شده است (۱ یوحنا ۱:۵، ۴:۸ KJV) – این ویژگی‌ها به آنچه او در ذات خود است اشاره دارند. اگرچه اشارات متعددی به «خشم خدا» وجود دارد، اما در هیچ کجای کتاب مقدس گفته نشده است که «خدا خشم است.» این یک تفاوت مهم است، زیرا «خشم خدا» چیزی است که او در برخورد خود با گناه و شرارت انسان آشکار می‌کند. «خشم» چیزی نیست که او در ذات خود باشد. در واقع، اجرای خشم او به عنوان «کار عجیب او ... عمل عجیب او» توصیف شده است (اشعیا ۲۸:۲۱). این را می‌توان با حقیقت شگفت‌انگیز درک کرد که او مرگ گناهکار را نمی‌خواهد و از نابودی او لذت نمی‌برد (به حزقیال ۱۸:۳۲ و ۲ پطرس ۳:۹ مراجعه کنید).
خشم خدا آنگونه که در صلیب مسیح دیده می‌شود
«خدای من، خدای من، چرا مرا ترک کردی؟» —مزمور ۲۲:۱ و متی ۲۷:۴۶
به این کلمات که از لبان تنها مردی که همیشه خدا را خشنود می‌کرد و تنها کسی بود که از درون و بیرون پاک و بی‌گناه بود، فکر کنید. در آن سه ساعت مرموز تاریکی که عیسی بر صلیب آویزان بود، او، پسر مبارک خدا، به حامل گناه پسر انسان تبدیل شد. هرگز در تمام تاریخ جهان روزی مانند آن نبوده و نخواهد بود. درخشش خورشید ظهر، در روشن‌ترین حالت خود، با تاریکی ناگهانی محو شد. آسمان مانند برنج شد و صدای این مرد را که بر صلیبی بین آسمان و زمین آویزان بود، نشنید (مزمور ۲۲:۲). او، به عنوان انسان، کاملاً تنها بود، زیرا خدا واقعاً او را ترک کرده بود. خشم الهی و مقدس بر مسیح ریخته شد، هنگامی که خدا «او را که گناه نمی‌شناخت، برای ما گناه ساخت، تا ما در او عدالت خدا شویم» (۲ قرنتیان ۵:۲۱). خشم خدا، که به دلیل گناه و شرارت انسان انباشته شده بود، بر مرد مسیح عیسی رها شد. و اگر عیسی آن فریاد وحشتناک را بر صلیب نمی‌زد، «خدای من، خدای من، چرا مرا ترک کردی؟»، ما هرگز آن را باور نمی‌کردیم.
اما خدا هنوز خود را به کسانی که مایل به گوش دادن هستند، آشکار می‌کند، درست همانطور که در روز پنطیکاست به آن مردم در اورشلیم آشکار کرد. در آن مناسبت روح‌القدس از طریق پطرس سخن گفت و پرسشگران سرگردان را به مسیح اشاره کرد. امروز او هنوز از طریق خادمان خود به همان شیوه سخن می‌گوید، همانطور که آنها با شادی عیسی مسیح را به عنوان خداوند اعلام می‌کنند.
یک بدبین که قبلاً تصمیم گرفته بود مسیحیان «از شراب نو پر شده‌اند»، یک بار پرسید: «چگونه بدانم که آیا خوانده شده‌ام؟» پاسخ خردمندانه که بلافاصله داده شد این بود: «سوالی که باید با آن روبرو شوید این نیست که
بخش‌هایی از مزامیر ۶۹:۱، ۸۸:۷،۱۶ و ۱۰۲:۹-۱۰ به زبان نبوی آنچه روح مقدس او تجربه کرد، هنگامی که خشم خدا بر او ریخته شد، توصیف می‌کند. یک شاعر آن را اینگونه خلاصه کرد:
«بر مسیح انتقام قدرتمند افتاد که جهانی را به جهنم می‌برد، او آن را برای نژادی برگزیده تحمل کرد، و بدین ترتیب پناهگاهی شد.» —جهویدا بروئر (۱۷۵۲-۱۸۱۷)
خشم کنونی خدا علیه گناهکاران
«کسی که به پسر ایمان دارد، حیات جاودانی دارد؛ و کسی که به پسر ایمان ندارد، حیات را نخواهد دید؛ بلکه خشم خدا بر او باقی می‌ماند.» —یوحنا ۳:۳۶
از آنجا که مسیح یک بار تحت خشم خدا برای گناه رنج کشید، چگونه خدا هنوز می‌تواند از گناهکاران عصبانی باشد؟ رستگاری که خدا برای گناهکار فراهم کرده است، بسیار بزرگ و پرهزینه است که او نسبت به کسانی که آن را رد می‌کنند بی‌تفاوت باشد. به بی‌اعتباری خدا فکر کنید، که با میل «پسر یگانه خود را داد، تا هر که به او ایمان آورد، هلاک نشود، بلکه حیات جاودانی داشته باشد» (یوحنا ۳:۱۶). و به بی‌احترامی به خداوند عیسی مسیح فکر کنید، که خود را تسلیم رنج‌های غیرقابل تصور کرد تا ما را نجات دهد. اگر من به کسی هدیه‌ای با ارزش زیاد می‌دادم و نه تنها رد می‌شد بلکه با تمسخر نیز برخورد می‌شد، عمیقاً رنجیده می‌شدم. در مورد خدا چطور؟ از آنجا که او در محبت و فیض بزرگ خود، که ما شایسته آن نبودیم، رستگاری را برای ما فراهم کرد، پس او باید آزاد باشد که با همه کسانی که آن هدیه را رد می‌کنند، به هر شکلی که صلاح می‌داند، برخورد کند. بنابراین، رد کردن آنچه خدا از طریق مسیح انجام داده است، به معنای متحمل شدن خشم پایدار او بر خود است. سپس این سوال در رومیان ۳ مطرح و پاسخ داده می‌شود: «آیا خدا ناعادل است که انتقام می‌گیرد؟ ... هرگز؛ زیرا در این صورت چگونه خدا جهان را داوری خواهد کرد؟» (آیات ۵-۶). علاوه بر این، «خشم خدا از آسمان بر تمام بی‌دینی و بی‌عدالتی انسان‌ها آشکار می‌شود، کسانی که حقیقت را در بی‌عدالتی نگه می‌دارند» (رومیان ۱:۱۸).
توجه داشته باشید که خشم خدا علیه دو دسته از انسان‌ها آشکار می‌شود: کسانی که بی‌دینی را انجام می‌دهند (غیریهودیان)؛ و کسانی که حقیقت را در بی‌عدالتی نگه می‌دارند (یهودیان). هر دو دسته تحت محکومیت و خشم خدا هستند، به استثنای کسانی که رستگاری را که او در مسیح فراهم کرده است، دریافت می‌کنند. علاوه بر این، داوود مزمورنویس نوشت که «خدا هر روز از شریران خشمگین است»؛ و اگر آنها از راه‌های شریرانه خود بازنگردند، خدا آماده است تا انتقام خود را بر آنها اجرا کند (مزمور ۷:۱۱-۱۲).
صلیب مسیح تنها مبنایی است که خدا می‌تواند گناهان را ببخشد. او با بشریت در رابطه با صلیب مسیح برخورد می‌کند، نه با پیشرفت درک شده انسان، هرچند چشمگیر باشد. انسان تنها می‌تواند به عنوان یک گناهکار توبه کننده به خدا نزدیک شود، و او باید به مسیحی که خشم عادلانه خدا را تحمل کرد، اعتماد کند. او باید بپذیرد که گناهانش باعث رنج و مرگ مسیح شد. اگر هنوز این کار را نکرده‌اید، از شما می‌خواهم که از گناهان خود توبه کنید و عیسی مسیح را به قلب خود دعوت کنید، زیرا تنها از این راه می‌توانید از زیر ابر تاریک خشم او خارج شوید.
خشم آینده خدا
«ای نسل افعی‌ها، چه کسی شما را هشدار داده است که از خشم آینده فرار کنید؟» —متی ۳:۷
فقط کافی است به آنچه مسیح بر صلیب رنج کشید نگاه کنیم تا بفهمیم که خدا در مورد گناه بی‌طرف نیست. هرچقدر هم که دنیا ممکن است به هشدار روز انتقام آینده تمسخر و ریشخند کند، آن ناگهان و به سرعت بر دنیای بی‌دینان خواهد آمد. در آن روز قلب‌های انسان‌ها پر از ترس و وحشت خواهد شد. آنها سعی خواهند کرد خود را پنهان کنند و به کوه‌ها و صخره‌ها بگویند: «بر ما بیفتید و ما را از روی کسی که بر تخت نشسته است و از خشم بره پنهان کنید؛ زیرا روز بزرگ خشم او فرا رسیده است؛ و چه کسی می‌تواند بایستد؟» (مکاشفه ۶:۱۵-۱۷). هیچ پناهگاهی برای کسانی که تنها پناهگاه خود، یعنی مسیح را رد می‌کنند، وجود نخواهد داشت. هیچ ایستادگی نخواهد بود، زیرا «شریران در داوری نخواهند ایستاد، و نه گناهکاران در جماعت صالحان» (مزمور ۱:۵). بشنوید آنچه خداوند فرموده است: «انتقام و پاداش از آن من است؛ پای آنها در زمان مقرر خواهد لغزید: زیرا روز بلای آنها نزدیک است، و چیزهایی که بر آنها خواهد آمد، عجله دارند» (تثنیه ۳۲:۳۵). آیا جای تعجب است که کلام خدا ما را که ایمان داریم، تشویق می‌کند تا شریران را هشدار دهیم تا از گناهان خود بازگردند؟ (به حزقیال ۳:۱۸-۱۹ و اعمال ۱۳:۴۰ مراجعه کنید).
آه! خشم خدا خواهد افتاد، و سپس نیمه دوم اشعیا ۶۱:۲ تکمیل خواهد شد: «روز انتقام خدای ما.» در اولین ظهور خداوند، «سال مقبول» بود، زمانی از فیض برای این جهان گناه زده. با این حال، از زمان صلیب، جهان در رابطه با وضعیت اخلاقی خود یا دشمنی خود با خدا تغییر نکرده است. در مورد شریران، پدرسالار ایوب پیشگویی کرد که «چشمان او نابودی خود را خواهد دید، و او از خشم قادر مطلق خواهد نوشید ... آیا نمی‌دانید ... شریر برای روز نابودی ذخیره شده است؟ آنها به روز خشم آورده خواهند شد» (ایوب ۲۱:۲۰،۲۹-۳۰). آن روز وحشتناک بر کسانی خواهد آمد که دیگران را داوری می‌کنند در حالی که همان گناهان را مرتکب می‌شوند؛ بر کسانی که نیکی، بردباری و صبر خدا را که به رستگاری منجر می‌شود، تحقیر می‌کنند (رومیان ۲:۳-۱۰)؛ بر «تاک زمین» (مکاشفه ۱۴:۱۹)؛ بر یهودیان مرتد که خدای واحد حقیقی را رها کرده‌اند؛ بر مسیحیت مرتد، که کلیسای دروغین است (مکاشفه ۱۸:۲-۸)؛ و بر ملت‌ها (مکاشفه ۱۹:۱۵).
آیا از روز خشم آینده نگران هستید؟ اگر مسیحی هستید، نیازی به نگرانی ندارید، زیرا «خدا ما را برای خشم تعیین نکرده است، بلکه برای به دست آوردن رستگاری توسط خداوند ما عیسی مسیح، که برای ما مرد، تا چه بیدار باشیم و چه خواب، با او زندگی کنیم» (۱ تسالونیکیان ۵:۹-۱۰). بنابراین ما باید یکدیگر را با این کلمات تسلی دهیم.
