خداوند انسان را به شباهت خود و به صورت خود آفرید (پیدایش ۱:۲۶-۲۸). این بدان معناست که او به آنها، و نه به هیچ مخلوق دیگری، توانایی پاسخ دادن به او و وظیفه نمایندگی او را داد. ما با بدن‌های خود با خلقت خدا تعامل می‌کنیم، و از طریق روح خود این کار را می‌کنیم.
پولس رسول مراقبت پدر را برای ایمانداران جدید در تسالونیکی و جاهای دیگر نشان داد و با محبت واقعی از آنها مراقبت می‌کرد. او به عنوان پدر روحانی آنها، نگرانی واقعی نشان داد و برای آنها هم مادر و هم برادر خداپرست بود (۱ تسالونیکی ۲:۷-۱۱)
خداوند آدم و حوا را در محیط شگفت‌انگیز عدن، با برکات فراوان خود قرار داد (پیدایش ۱-۲). اما حوا توسط مار فریب خورد و آدم از فرمان خدا سرپیچی کرد (۳:۱-۶). حتی بردگی نیز معرفی شد (۹:۲۵-۲۷).
خداوند عیسی به خاطر ارتباطش با «گناهکاران» مورد انتقاد رهبران مذهبی قرار گرفت. فریسیان خودپسند بودند و هیچ تصوری از فیض خدا در جستجو و پذیرش همه کسانی که گناه کرده‌اند، نداشتند. مسیح سه مَثَل را بیان کرد که انجیل فیض خدا را توضیح می‌داد.
رومیان ۵:۱۲-۲۱ نشان می‌دهد که چگونه گناه از طریق آدم وارد شد و مرگ را برای همه به ارمغان آورد. با این حال، اطاعت مسیح توجیه و زندگی را برای ایمانداران به ارمغان می‌آورد.
چندین سال پس از گرویدن شائول، پولس و برنابا به بخش‌های جنوبی استان رومی غلاطیه، در ترکیه امروزی، سفر کردند. پولس، برنابا و ایمانداران جدید با مخالفت شدید، تا حدی توسط برخی رهبران یهودی، مواجه شدند. پس از اینکه رسولان منطقه را ترک کردند، مقاومت به اشکال ظریف‌تری ادامه یافت.
میوۀ روح در غلاطیان ۵:۲۲-۲۳ ذکر شده است. این الگوی نُه در جاهای دیگر کتاب‌مقدس نیز یافت می‌شود، مانند نُه برکتی که خداوند در متی ۵:۱-۱۲ ذکر می‌کند، نُه عطای روحانی که پولس در اول قرنتیان ۱۲:۸-۱۰ ارائه می‌دهد، و نُه صفت پولس
خداوند از این اصطلاح برای توصیف برخی از پیروان خود استفاده کرد. این اصطلاح کاملاً مناسب آن زمان‌هایی است که او در میان طوفان‌ها و آشفتگی‌های زندگی ما را فرا می‌خواند. او ما را تشویق می‌کند تا ایمان خود را با تکیه تنها بر او، کسی که می‌خواهد ما را تقویت کند و ایمان ما را افزایش دهد، متحول کنیم.
