استعاره کتاب مقدس عیسی را به عنوان شبان نیکو و ایمانداران را به عنوان گوسفندان او بررسی کنید. کشف کنید که او چگونه از پیروان خود مراقبت، محافظت و هدایت می‌کند.
این دنیا و زندگی ما موقتی هستند، مانند توهمات. ما باید چشمان خود را بر آنچه دیده نمی‌شود و ابدی است، ثابت کنیم و زندگی خود را برای واقعیت سرمایه‌گذاری کنیم.
آیاتی مانند عبرانیان ۶:۱-۶ و ۱۰:۲۶-۳۱ درباره عدم امکان بازگشت به خدا سخن می‌گویند. در آنجا هیچ اشاره‌ای به عادل‌شمردگی، تقدیس، تولد تازه یا باززایی نشده است. هیچ یک از اصطلاحات معمول برای کسی که نجات یافته یا دوباره متولد شده است، در اینجا به کار نرفته است.
کتاب ایوب مطالعه‌ای در مورد صبر و راز رنج است. این کتاب نشان می‌دهد که چگونه یک مرد صالح می‌تواند آزمایش‌ها را تحمل کند در حالی که به ایمان خود چسبیده است.
مفهوم بهشت از همان اولین آیهٔ کتاب مقدس ارائه شده است: «در ابتدا خدا آسمان‌ها و زمین را آفرید» (پیدایش ۱:۱ NKJV) بیشتر ارجاعات به فضای باز بزرگ آسمان، جو اطراف سیارهٔ ما، و وسعت
اولین باغ در کتاب‌مقدس درست در ابتدای سِفر پیدایش یافت می‌شود: باغ عدن. خدا این باغ را کاشت و آن باغ شخصیت او را به خود گرفت. به آدم، اولین انسان، نقش سرپرست این خلقت زیبا – بدون هیچ عیب و نقصی – با امتیاز خوردن میوه همه
هنگامی که رنج فرا می‌رسد، ما سوالات سختی مانند ایوب می‌پرسیم. کشف کنید که چگونه خدا از میان طوفان به ایوب پاسخ داد و پاسخ او امروز برای ما چه معنایی دارد.
