مجمع عمومی و
کلیسای نخست‌زادگان
«اما شما به کوه صهیون و به شهر خدای زنده، اورشلیم آسمانی، و به گروه بی‌شمار فرشتگان، به مجمع عمومی و کلیسای نخست‌زادگان که نام‌هایشان در آسمان نوشته شده است، و به خدا، داور همه، و به ارواح مردان عادل که کامل شده‌اند، و به عیسی، واسطه عهد جدید، و به خون پاشیده شده که بهتر از خون هابیل سخن می‌گوید، نزدیک شده‌اید.» عبرانیان ۱۲:۲۲-۲۴ KJV
چه کسانی این «مجمع عمومی و کلیسای نخست‌زادگان» را که در آیات بالا ذکر شده است، تشکیل می‌دهند؟ آیا تمایز خاصی بین این دو وجود دارد، یا آنها یکی هستند؟ بیایید جنبه‌های مشترک و منحصر به فرد مقدسین عهد عتیق و جدید را مقایسه و تضاد کنیم.
جنبه‌های مشترک
• مکان مقدر ما
هنگامی که ما به خدا اعتماد می‌کنیم، او می‌گوید که ما به «شهر خدای زنده، اورشلیم آسمانی» می‌آییم. این اورشلیم جدید، «مادر همه ما» (غلاطیان ۴:۲۶)، شهری که ابراهیم «به دنبال آن بود» (عبرانیان ۱۱:۱۰)، در مزمور ۴۸ و مکاشفه ۲۱ توصیف شده است، جایی که ما تأثیر آن را بر مردم زمین می‌بینیم که از آسمان فرود می‌آید. نام‌های بر دروازه‌های آن دوازده قبیله اسرائیل هستند؛ دوازده بنیاد آن رسولان هستند (مکاشفه ۲۱:۱۲،۱۴). می‌توان دید که چگونه مقدسین عهد عتیق و جدید به طور کامل در این جماعت در هم تنیده شده‌اند: «پس بدانید که کسانی که از ایمان هستند، همان‌ها فرزندان ابراهیم هستند. پس کسانی که از ایمان هستند، با ابراهیم وفادار برکت یافته‌اند» (غلاطیان ۳:۷،۹).
• شهادت ما
عبرانیان ۱۱ گزارشی از شهادت کسانی به ما می‌دهد که در زمان‌های اولیه با استواری به خدا اعتماد کردند، که با این پند خلاصه شده است: «پس چون ما نیز با چنین ابر بزرگی از شاهدان احاطه شده‌ایم، هر وزنه و گناهی را که به آسانی ما را درگیر می‌کند، کنار بگذاریم و با صبر در مسابقه‌ای که پیش روی ماست بدویم» (عبرانیان ۱۲:۱). همه اینها شاهد وفاداری خدا در تحقق کلام خود از طریق ایمان فعالشان به آنچه او وعده داده بود، شدند، حتی اگر هرگز تحقق کامل آن وعده‌ها را در طول زندگی خود دریافت نکردند، زیرا خدا هنوز قرار بود از همه ملت‌ها مردمی را برای نام خود فراخواند (عبرانیان ۱۱:۳۹).
ابراهیم نمونه اصلی این مقدسین عهد عتیق است، زیرا در مورد او ثبت شده است که «او به خداوند ایمان آورد؛ و او آن را برای او به عنوان عدالت محسوب کرد» (پیدایش ۱۵:۶). خدا این مرد را با وعده‌های گرانبها امانت داد، با این اعتراف: «زیرا من او را می‌شناسم که فرزندان و خانواده خود را پس از خود فرمان خواهد داد، و آنها راه خداوند را حفظ خواهند کرد تا عدالت و داوری را انجام دهند؛ تا خداوند آنچه را که در مورد او گفته است بر ابراهیم بیاورد» (پیدایش ۱۸:۱۹). به همین دلیل، ملت اسرائیل، که از ابراهیم نشأت گرفت، شاهد اصلی خدا برای جهان نظاره‌گر شد. امروز آن ملت به طور موقت از آن موقعیت کنار گذاشته شده است تا زمانی که کمال امت‌ها به کلیسا آورده شود، که اکنون شاهد او برای جهان است (رومیان ۱۱:۲۵؛ یوحنا ۱۷:۲۱).
مسیح کلیسای خود را از سنگ‌های زنده، افرادی که به او اعتماد می‌کنند، هم یهودیان و هم غیریهودیان، می‌سازد. و بنابراین، «شما نیز، به عنوان سنگ‌های زنده، خانه‌ای روحانی، یک کهانت مقدس، برای تقدیم قربانی‌های روحانی، که توسط عیسی مسیح برای خدا قابل قبول است، ساخته می‌شوید» (۱ پطرس ۲:۵). شهادت ما این است که وعده خدا از طریق «ایمان می‌آید، تا از طریق فیض باشد؛ تا وعده برای همه نسل‌ها مطمئن باشد؛ نه فقط برای آنهایی که از شریعت هستند، بلکه برای آنهایی که از ایمان ابراهیم هستند؛ که پدر همه ماست» (رومیان ۴:۱۶).
• رستاخیز ما
«به او (مسح شده خدا، داور زندگان و مردگان) همه انبیا شهادت می‌دهند که از طریق نام او هر که به او ایمان آورد، آمرزش گناهان را دریافت خواهد کرد» (اعمال ۱۰:۴۳). روزی در ربوده شدن، هم زندگان و هم مردگان (۱ تسالونیکیان ۴:۱۶-۱۷) در برابر پسر خدا خواهند ایستاد تا پاداش اعمال خود را دریافت کنند. واضح است که مردم خدا حداقل از زمان ابراهیم انتظار رستاخیز را داشته‌اند؛ زیرا هنگامی که او در راه بود تا پسر محبوب خود را به عنوان قربانی سوختنی به خدا تقدیم کند، گفت: «من و پسر به آنجا می‌رویم و پرستش می‌کنیم، و دوباره نزد شما بازمی‌گردیم» (پیدایش ۲۲:۵). ایوب اعلام کرد: «زیرا می‌دانم که فدیه‌دهنده من زنده است، و او در روز آخر بر زمین خواهد ایستاد؛ و اگرچه پس از ... کرم‌ها این بدن را نابود کنند، اما در جسم خود خدا را خواهم دید» (ایوب ۱۹:۲۵-۲۶). به دانیال این گفته شد: «بسیاری از کسانی که در خاک زمین خوابیده‌اند بیدار خواهند شد، برخی برای زندگی ابدی، و برخی برای شرم و خواری ابدی» (دانیال ۱۲:۲).
عیسی این را به کسانی که در رستاخیز شک داشتند، اشاره کرد: «من خدای ابراهیم، و خدای اسحاق، و خدای یعقوب هستم. خدا خدای مردگان نیست، بلکه خدای زندگان است.» با این کلمات او نشان داد که این مردان دیرینه هنوز با خدا زندگی می‌کنند (متی ۲۲:۳۲). رستاخیز زندگان برای «کسانی است که در نظر خدا کار نیکو کرده‌اند». «نیکو» در یوحنا ۵:۲۹، صرفاً ایمان آوردن به کسی است که خدا فرستاده است.
مقدسین عهد عتیق به کسی که خدا می‌فرستاد، ایمان آوردند. ابراهیم اعتراف کرد: «پسرم، خدا خود بره‌ای را برای قربانی سوختنی فراهم خواهد کرد» (پیدایش ۲۲:۸). و داوود در مورد آن پادشاه آینده شهادت داد، «چون او نبی بود، و می‌دانست که خدا با سوگند به او قسم خورده بود که از ثمره نسل او، بر حسب جسم، مسیح را برمی‌انگیزد تا بر تخت او بنشیند» (اعمال ۲:۳۰). از زمان عهد جدید، ما می‌دانیم که «این کار خداست که شما به کسی که او فرستاده است، ایمان آورید» (یوحنا ۶:۲۹).
بدین ترتیب پولس نوشت: «به همین دلیل زانوهای خود را در برابر پدر خداوند ما عیسی مسیح خم می‌کنم، که تمام خانواده در آسمان و زمین از او نام گرفته‌اند» (افسسیان ۳:۱۴-۱۵). نام‌های این ایمانداران در آسمان در کتاب حیات بره یافت می‌شود (مکاشفه ۲۰:۱۱-۱۲). ابر شاهدان وفادار عهد عتیق در عبرانیان ۱۱ عمدتاً از اسرائیلیان تشکیل شده است، و آنها، مانند سایر مقدسین عهد عتیق، در رستاخیز اول گنجانده خواهند شد: «همه اینها، با اینکه از طریق ایمان گزارش خوبی به دست آوردند، وعده را دریافت نکردند، زیرا خدا چیز بهتری برای ما فراهم کرده بود، تا آنها بدون ما کامل نشوند» (عبرانیان ۱۱:۳۹-۴۰).
همانطور که ارواح مردان عادل با رستاخیز کامل می‌شوند، کسانی که از این مجمع عمومی هستند، روزی بدنی مانند بدن پرجلال او خواهند داشت، همانطور که در ۱ قرنتیان ۱۵ بحث شده است.
جنبه‌های منحصر به فرد
همه اینها مجمع عمومی، اورشلیم آسمانی را تشکیل می‌دهند. اما نویسنده عبرانیان به مقدسین «این روزهای آخر» می‌نوشت، که اکنون کلیسای خداوند عیسی را در این جهان تشکیل می‌دهند. برای آنها موقعیت بهتر، وضعیت بهتر، و سنت بهتری نسبت به مقدسین عهد عتیق وجود دارد.
• موقعیت بهتر
امروزه خدا به همه کسانی که به او اعتماد می‌کنند، موقعیت بسیار بهتری ارائه می‌دهد، زیرا تنها تعداد کمی از مقدسین عهد عتیق می‌توانستند بخشی از کهانت باشند – فقط کسانی که از قبیله لاوی بودند. در مقابل، همه در کلیسای مسیح بخشی از هر دو کهانت مقدس و سلطنتی «بر حسب ترتیب ملک‌صادق» هستند (عبرانیان ۶:۲۰)، که برای خدمت به خدا و انسان فراخوانده شده‌اند (۱ پطرس ۲:۵،۹).
علاوه بر این، ما موقعیت پسران را نیز داریم: «ببینید پدر چه نوع محبتی به ما بخشیده است که فرزندان خدا نامیده شویم» (۱ یوحنا ۳:۱). ما این امتیاز را داریم که با خدا صحبت کنیم همانطور که کودکان کوچک با پدرشان صحبت می‌کنند: «چون شما پسران هستید، خدا روح پسر خود را به دل‌های شما فرستاده است، که فریاد می‌زند، 'ابا، پدر'» (غلاطیان ۴:۶). خداوند عیسی در باغ جتسیمانی با همین کلمه پدر را خطاب کرد (مرقس ۱۴:۳۶). چه موقعیتی برای ما که زمانی غریبه و بیگانه بودیم! (افسسیان ۲:۱۲).
• وضعیت بهتر
روح‌القدس خدا اکنون به عنوان تسلی‌دهنده و راهنمای ما در ما ساکن است و ما را تا روز رستگاری مهر می‌کند. عیسی گفت: «من از پدر خواهم خواست، و او تسلی‌دهنده دیگری به شما خواهد داد، تا او برای همیشه با شما بماند» (یوحنا ۱۴:۱۶-۱۷؛ افسسیان ۱:۱۳). این وضعیت بسیار بهتری است که مقدسین عهد عتیق هرگز نداشتند، زیرا در آن زمان روح گاهی بر آنها می‌آمد، اما به طور مداوم در آنها ساکن نمی‌شد (یوحنا ۱۶:۷-۱۳).
این روح ساکن می‌تواند به کلیسا وحدتی بدهد که قبلاً برای یهودیان ناشناخته بود، زیرا اکنون هم یهودی و هم غیریهودی از طریق روح یکی شده‌اند (رومیان ۳:۲۲؛ ۱۰:۱۲). در واقع، عیسی در مورد غیریهودیان (غیر یهودیان) که به او ایمان می‌آوردند، صحبت کرد که گفت: «گوسفندان دیگری دارم که از این آغل نیستند: آنها را نیز باید بیاورم، و آنها صدای مرا خواهند شنید؛ و یک آغل و یک شبان خواهد بود» (یوحنا ۱۰:۱۶). همه می‌توانند با خدا در وحدت و قدرت روح راه بروند، «هر وزنه و گناهی را که به آسانی ما را درگیر می‌کند» کنار بگذارند (عبرانیان ۱۲:۱). «زیرا بین یهودی و یونانی تفاوتی نیست؛ زیرا همان خداوند بر همه غنی است برای همه کسانی که او را می‌خوانند» (رومیان ۱۰:۱۲). اکنون هدف ما این است که «محبت برادرانه ادامه یابد» (عبرانیان ۱۳:۱).
• سنت بهتر
ابراهیم از اور بت‌پرست فراخوانده شد و آنجا را ترک کرد بدون اینکه بداند به کجا می‌رود. ملت اسرائیل از مصر فراخوانده شد تا وارد سرزمین موعود شود. همچنین، کلیسا از این جهان به پادشاهی پسر عزیز او فراخوانده شده است. معنی کلمه ترجمه شده «کلیسا» «فراخوانده‌شدگان» است. بنیاد این کلیسا آموزه عهد عتیق همراه با رسولان است، مسیح سنگ اصلی گوشه است: «پس اکنون، شما دیگر غریبه و بیگانه نیستید، بلکه هموطن با مقدسین، و از اهل خانه خدا هستید؛ و بر بنیاد رسولان و انبیا بنا شده‌اید، عیسی مسیح خود سنگ اصلی گوشه است، که در او تمام بنا به طور مناسب به هم پیوسته به یک معبد مقدس در خداوند رشد می‌کند؛ که در او شما نیز برای سکونت خدا از طریق روح با هم بنا شده‌اید» (افسسیان ۲:۱۹-۲۲).
دیگر لازم نیست در اورشلیم در برابر خدا ظاهر شویم، ما می‌توانیم خداوند را در میان خود داشته باشیم هر جا که دو یا سه نفر به نام او جمع شوند (متی ۱۸:۲۰). پرستش اکنون در دل‌های فرزندان خداست هنگامی که آنها وارد حضور محبت‌آمیز او می‌شوند: «ساعت می‌آید، و اکنون هست، که پرستندگان حقیقی پدر را در روح و حقیقت پرستش خواهند کرد: زیرا پدر چنین پرستندگانی را می‌جوید تا او را پرستش کنند» (یوحنا ۴:۲۳). اعمال تشریفاتی قربانی حیوانات دیگر لازم نیست. قربانی‌های ما شامل ستایش، انجام کار نیکو، و بخشش به نیازمندان است؛ «با چنین قربانی‌هایی خدا بسیار خشنود است» (عبرانیان ۱۳:۱۵-۱۶).
نتیجه‌گیری
پس می‌بینید که مقدسین از هر دو دوره زمانی این مجمع عمومی، این اورشلیم آسمانی را تشکیل می‌دهند. با این حال، کلیسای نخست‌زادگان، برای بیش از ۲۰۰۰ سال گذشته، امتیازات بهتری نسبت به مقدسین عهد عتیق داشته است.
توسط تام استیر
