کشف مسیح در کتب عهد عتیق

«اینها کتبی هستند که درباره من شهادت می‌دهند.» یوحنا 5:39

آیا ما مسیح را در عهد عتیق می‌بینیم؟ بله! عهد عتیق، مانند عهد جدید، مسیح‌محور است. عیسی خودش گفت که این کتب درباره او صحبت می‌کنند (یوحنا 5:39). به عنوان وحی الهی، تصاویر شخص و کار مسیح از پیدایش تا ملاکی، در قربانی‌های حیوانی، قربانی انسانی، اشیاء بی‌جان، انواع انسانی، ظهورات الهی، پیشگویی‌ها و توصیفات ظاهر می‌شوند.

قربانی‌های حیوانی

پوشش‌های پوستی (پیدایش 3:21): خدا پوشش‌های پوستی برای آدم و حوا فراهم کرد. برای این کار، حیوانی کشته شد و خون ریخته شد. این لباس‌ها برهنگی و گناهکاری آنها را پوشاند، همانطور که مسیح نجات را برای ما فراهم می‌کند.

بره فصح (خروج 12): این نمادی از مسیح در مرگ اوست. خون بره گناه را محو کرد، یک کفاره کامل در برابر داوری الهی. شرکت در بره بریان شده از رفاقت صحبت می‌کند. مسیح این نماد را زمانی که «بره خدا که گناه جهان را برمی‌دارد» شد (یوحنا 1:29 KJV) به انجام رساند.

چهار قربانی حیوانی (لاویان 1:1–7:38): اینها چهار نوع مسیح را نشان می‌دهند که تحت شریعت موسی جشن گرفته می‌شدند. قربانی سوختنی از مسیح صحبت می‌کند که خود را بدون لکه به پدر تقدیم کرد. قربانی صلح، صلح با خدا را که برای گناهکاران مؤمن توسط مرگ مسیح فراهم شده است، به تصویر می‌کشد. قربانی‌های گناه و تقصیر هر دو مسیح را نشان می‌دهند که گناه جهان را بر دوش می‌کشد، با انتظار مرگ او به عنوان داوری بر گناه.

دو پرنده برای جذام قربانی شدند (لاویان 14:1-7): پرنده کشته شده از مسیح صحبت می‌کند که «برای خطاهای ما تسلیم شد»، در حالی که پرنده آزاد شده مسیح را نشان می‌دهد که «برای توجیه ما دوباره زنده شد» (رومیان 4:25).

قربانی‌های حیوانی در روز کفاره (لاویان 16:3-10). یک گاو نر برای هارون، کاهن اعظم، و خانه‌اش قربانی شد. دو بز برای بنی‌اسرائیل تقدیم شد – یکی به عنوان قربانی برای گناه، دیگری به عنوان بز طعمه که مسیح را نشان می‌داد که گناهان ما را برمی‌دارد.

گاو سرخ (اعداد 19:1-22): این نمادی از مسیح است که مؤمن را پاک می‌کند (اول یوحنا 1:7-9). گاو ماده توسط آتش مصرف شد. خاکستر آن، مخلوط با آب، برای پاکسازی تشریفاتی از آلودگی استفاده می‌شد، تصویری از مؤمنان که توسط خون مسیح در پاسخ به اعتراف گناه پاک می‌شوند (مزامیر 51:7؛ افسسیان 5:26).

قربانی انسانی

تنها قربانی انسانی در عهد عتیق، قربانی اسحاق (پیدایش 22) است. در عهد جدید نیز ذکر شده است: «به ایمان ابراهیم ... اسحاق را قربانی کرد» (عبرانیان 11:17). پیدایش 22 تنها نمادی است که به وضوح نشان می‌دهد که خدا برای گناه قربانی انسانی می‌خواست: زیرا «همانطور که به وسیله یک انسان گناه وارد جهان شد، و مرگ به وسیله گناه» (رومیان 5:12)، پس باید با قربانی یک انسان، نه حیوانات، عدالت الهی کاملاً ارضا شود.

پیدایش 22 پیش‌نمایشی شگفت‌انگیز از جنبه الهی جلجتا است. آنچه بین ابراهیم و اسحاق رخ داد، نمادی از معامله بین خدای پدر و پسر است. خدا به ابراهیم گفت: «اکنون پسر خود را، تنها پسر خود اسحاق را، که دوستش داری ... بگیر و او را در آنجا برای قربانی سوختنی تقدیم کن» (پیدایش 22:2). چرا خدا به ابراهیم گفت: «تنها پسر خود اسحاق»، در حالی که می‌دانست ابراهیم دو پسر داشت – اسحاق و اسماعیل؟ زیرا اسحاق، نه اسماعیل، نمادی از مسیح بود. به شباهت کامل نماد (اسحاق) به ضدنماد (عیسی) توجه کنید: «پسر تو، تنها پسر تو ... که دوستش داری.»

از آنجا که ابراهیم در واقع اسحاق را نکشت، چگونه می‌توان در کتاب عبرانیان گفت که او اسحاق را «قربانی کرد»؟ ابراهیم فرمان خدا را برای کشتن اسحاق بدون هیچ تردیدی در قلبش اطاعت کرد. او اسحاق را به کوه برد، او را به قربانگاه بست، و «چاقو را برداشت تا پسر خود را بکشد» (پیدایش 22:10). اگر خدا دخالت نمی‌کرد، ابراهیم این کار را می‌کرد. در اینجا ما یک اصل مهم را در ارتباط با پذیرش مؤمن توسط خدا می‌بینیم. جایی که قلب، که خدا می‌بیند، واقعاً می‌خواهد او را خشنود کند، و تلاش می‌کند این کار را انجام دهد، خدا با مهربانی اراده را به جای عمل می‌پذیرد.

اشیاء بی‌جان

کشتی نوح (پیدایش 6:14–8:19): کشتی پناهگاهی از داوری خدا، مکانی امن و مطمئن، و تنها مکان نجات از طوفان خشم خدا بود. این نمادی واضح از نجات ما در مسیح است.

درختی که به آب‌های ماره انداخته شد (خروج 15:23-25): وقتی درخت قطع شد و به آب‌های تلخ ماره انداخته شد، آنها را شیرین کرد. این از مسیح صحبت می‌کند که جان خود را داد تا حتی تلخ‌ترین تجربیات زندگی را برای ما شیرین کند.

من (خروج 16): همانطور که من از آسمان آمد تا به اسرائیل زندگی بخشد، مسیح نیز نان از آسمان است تا به جهان زندگی بخشد (یوحنا 6:30-59).

صخره ضربه خورده (خروج 17:5-7؛ اعداد 20:7-13): همانطور که اول قرنتیان 10:4 می‌گوید، «آن صخره مسیح بود.» با مرگ او، آب حیات آزاد شد، و او فقط یک بار ضربه خورد. موسی به شدت به خاطر دو بار ضربه زدن به صخره و در نتیجه خراب کردن نماد، داوری شد. مرگ مسیح بی‌نهایت کافی است و نیازی به تکرار ندارد (اعداد 20:11).

مار برنجی (اعداد 21:5-9): این نمادی از مسیح در مصلوب شدن اوست، همانطور که خود عیسی تأیید کرد: «همانطور که موسی مار را در بیابان بالا برد، پسر انسان نیز باید بالا برده شود» (یوحنا 3:14).

انواع انسانی

زندگی برخی افراد به طور معمول ما را به یاد خدمت نجات‌دهنده ما می‌اندازد. ملکی‌صدق (پیدایش 14:18؛ مزامیر 110:4) نمادی از مسیح است از این جهت که او هم پادشاه بود و هم کاهن، دو مقامی که در مسیح به انجام رسید (عبرانیان 5:6-10؛ 7:1-3). یوسف، از بسیاری جهات سازگارترین نماد عیسی است. هر دو توسط پدرانشان دوست داشته می‌شدند؛ هر دو توسط برادرانشان مورد نفرت، تمسخر و توطئه قرار گرفتند؛ هر دو از لباس‌هایشان برهنه شدند، به خاطر نقره فروخته شدند، با وجود بی‌گناهی محکوم شدند، و در کنار دو مرد گناهکار قرار گرفتند؛ سرانجام، هر دو توسط خدا از خواری به جلال برده شدند.

اسحاقتولد و زندگی او از بسیاری جهات شبیه به مسیح است. هر دو در یک لقاح معجزه‌آسا دخیل بودند، هر دو «تنها زاده» اعلام شدند حتی اگر اسماعیل زودتر متولد شده بود. قربانی شدن اسحاق پیش‌نمایشی از مرگ مسیح است. تأمین عروسی برای اسحاق (پیدایش 24) نمادی از روح‌القدس است که عروسی برای مسیح تأمین می‌کند. هارون نمادی از مسیح در کار کاهن اعظمی اوست (عبرانیان 5:4-5). موسی نمادی از مسیح در خدمت نبوی اوست. او مقام نبوی مسیح را پیش‌بینی کرد (تثنیه 18:15-18). داوود نمادی از مسیح در خدمت پادشاهی و فاتحانه اوست. خدا به نبی ناتان گفت که پادشاهی داوود برای همیشه ادامه خواهد داشت (دوم سموئیل 7:16). عهد داوودی اعلامیه هدف خداست که مسیح برای همیشه بر تخت داوود باشد، پیشگویی که در پادشاهی هزاره به انجام خواهد رسید. مزامیر 89 انتظار فرزند داوود را بر تخت دارد (مزامیر 89:27-37). یونس در شکم ماهی نمادی از مرگ مسیح است، در حالی که یونس در خشکی نمادی از رستاخیز اوست. عیسی از یونس به عنوان یک نماد صحبت کرد (متی 12:40؛ 16:4؛ لوقا 11:29).

ظهورات الهی

تیوفانی (ظهور خدا) ظهور قابل دید خدا به انسان است. برخی اینها را ظهورات قبل از تولد مسیح می‌دانند. بسیاری از علمای کتاب مقدس، «فرشته» مکرر خداوند را بر اساس دو آیه، مسیح می‌دانند. اولین آیه در دعای یعقوب برای برکت دادن به دو نوه‌اش است: «فرشته‌ای که مرا از هر بدی رهانید، این پسران را برکت دهد» (پیدایش ۴۸:۱۶). از آنجا که هیچ فرشته معمولی نمی‌تواند انسان را رهایی بخشد، فرض بر این است که این فرشته در واقع مسیح است. آیه دوم در داوران ۱۳ است که «فرشته خداوند» به والدین سمسون ظاهر شد و به آنها اطلاع داد که زن نازا باردار خواهد شد و پسری به دنیا خواهد آورد. وقتی پدر، منوح، نام فرشته را پرسید، کتاب مقدس ثبت می‌کند: «فرشته خداوند به او گفت: «چرا نام مرا می‌پرسی، در حالی که آن پنهان است؟»» (داوران ۱۳:۱۸). کلمه «پنهان» همان کلمه‌ای است که در اشعیا ۹:۶ «عجیب» ترجمه شده است، جایی که یکی از پنج نام مسیح است.

عهد عتیق ظهورات متعدد خدا را ثبت می‌کند. بسیاری بر این باورند که مسیح بود که به عنوان «فرشته خداوند» ظاهر شد و به هاجر (پیدایش ۱۶:۷-۱۱)، به ابراهیم (پیدایش ۱۸:۱-۳؛ ۲۲:۱۱) و به یعقوب (پیدایش ۲۸:۱۳،۲۴،۳۰) خدمت کرد. «مردی» که با یعقوب کشتی گرفت، به نظر می‌رسد خود مسیح باشد، همانطور که اعتراف یعقوب گواه آن است: «من خدا را رو در رو دیده‌ام» (پیدایش ۳۲:۳۰). بسیاری بر این باورند که او خود را به یوشع به عنوان «سردار لشکر خداوند» (یوشع ۵:۱۳-۱۵)، به جدعون به عنوان «فرشته خداوند» (داوران ۶:۱۱،۱۲،۲۰،۲۱) معرفی کرد.

بسیاری بر این باورند که مسیح بود که به والدین سمسون ظاهر شد و به زوج نازا از تولد آینده پسرشان اطلاع داد (داوران ۱۳)؛ به اشعیا در رؤیای معروفش از فرشتگانی که به خداوند لشکرها خدمت می‌کردند (اشعیا ۶: ۱-۱۳)؛ به سه جوان عبرانی در کوره آتشین. آنها بر این باورند که نبوکدنصر حتی مرد چهارم در کوره را به عنوان مسیح شناخت، وقتی گفت: «چهارمی شبیه پسر خداست» (دانیال ۳:۲۵ KJV). آنها همچنین بر این باورند که او به دانیال در لانه شیران ظاهر شد: «آنگاه دانیال به پادشاه گفت... «خدای من فرشته خود را فرستاد و دهان شیران را بست»» (دانیال ۶:۲۱-۲۲). برخی بر این باورند که مسیح به زکریا ظاهر شد که «مرد سوار بر اسب سرخ» را به عنوان «فرشته خداوند» شناخت (زکریا ۱:۸-۱۲).

پیشگویی‌ها

پیشگویی‌های بسیاری از آمدن مسیح در عهد عتیق وجود دارد. در اینجا هفت مورد از مهمترین آنها آورده شده است.

اولین پیشگویی: پیدایش ۳:۱۵ سه پیشگویی اصلی درباره مسیح را ارائه می‌دهد: انسانیت او («نسل زن»)، مرگ او («پاشنه او را خواهد کوبید») و پیروزی او بر شیطان در صلیب («سر تو را خواهد کوبید»). تبار او: پیشگویی شده بود که مسیح از قبیله یهودا خواهد آمد و از نسل داوود خواهد بود (پیدایش ۴۹:۱۰؛ اشعیا ۱۱:۱؛ ارمیا ۳۳:۲۱). تولد او: او از باکره‌ای در بیت لحم یهودیه متولد خواهد شد (اشعیا ۷:۱۴؛ میکاه ۵:۲). زندگی او: او از روح خدا پر خواهد شد (اشعیا ۶۱:۱-۳). او نوری برای امت‌ها خواهد بود (اشعیا ۴۲:۶). او با پیروزی وارد اورشلیم خواهد شد (زکریا ۹:۹). او سنگ گوشه رد شده خواهد بود (مزامیر ۱۱۸:۲۲). او به خاطر ۳۰ سکه نقره خیانت خواهد شد (مزامیر ۴۱:۹؛ ۵۵:۱۴-۱۶؛ زکریا ۱۱:۱۲). او «مرد غم‌ها و آشنا با اندوه» خواهد بود (اشعیا ۵۳:۳). رنج و مرگ او: او تشنه خواهد شد (مزامیر ۲۲:۱۵؛ ۶۹:۲۱). به او سرکه برای نوشیدن داده خواهد شد (مزامیر ۶۹:۲۱). او از سوراخ شدن دست‌ها و پاهایش رنج خواهد برد (مزامیر ۲۲:۱۶). لباس‌های او تقسیم و برای آنها قمار خواهد شد (مزامیر ۲۲:۱۸). استخوان‌های او شکسته نخواهد شد (خروج ۱۲:۴؛ اعداد ۹:۱۲). او با مرگ قربانی (اشعیا ۵۳:۱-۱۲) با مصلوب شدن خواهد مرد (مزامیر ۲۲:۱-۲۱). رستاخیز او توسط آیات زیر پیشگویی شده بود: «تو جان مرا در جهنم رها نخواهی کرد؛ و نخواهی گذاشت که قدوس تو فساد را ببیند» (مزامیر ۱۶:۱۰). «او از رنج جان خود خواهد دید و سیر خواهد شد. با معرفت او بنده عادل من بسیاری را عادل خواهد ساخت... و او غنیمت را با قوی تقسیم خواهد کرد» (اشعیا ۵۳:۱۱-۱۲). بازگشت دوم او: او برای بار دوم در ابرهای آسمان به زمین خواهد آمد (تثنیه ۳۰:۳؛ دانیال ۷:۱۳). وقتی او می‌آید، بر کوه زیتون خواهد ایستاد، مکانی که از آن به آسمان صعود کرد (زکریا ۱۴:۴؛ اعمال ۱:۱۱).

نام‌ها و توصیفات

این مطالعه را با ذکر برخی از نام‌ها و توصیفات از عهد عتیق به پایان می‌رسانیم که امیدواریم افکار خواننده را به مسیح معطوف کند.

در پیدایش، مسیح «نسل زن» (۳:۱۵)، «فرشته» رهایی‌بخش (۴۸:۱۶) و «شیلوه» (۴۹:۱۰) است که به معنای «مسیح» است. در خروج او بره فصح (۱۲:۳) است. در لاویان او کاهن اعظم مسح شده (۸:۷-۹) است. در اعداد او «ستاره‌ای از یعقوب» (۲۴:۱۷) است. در تثنیه او پیامبری مانند موسی (۳۱:۸) و صخره نجات ما (۳۲:۴،۱۵) است. در روت او خویشاوند رهایی‌بخش (۲:۱) است. در ۲ سموئیل او «بنده من داوود» (۷:۵،۸) است. در ایوب او رهایی‌بخش زنده و بازگشت‌کننده (۱۹:۲۵) است. در مزامیر او صخره و شاخ نجات (۱۸:۲)، شبان نیکو (۲۳:۱) و پادشاه جلال (۲۴:۷-۱۰) است. در امثال او حکمت خدا (۸:۲۲-۳۶) است. در غزل غزل‌ها او «برترین در میان ۱۰,۰۰۰» (۵:۱۰)، «کاملاً دوست‌داشتنی» (۵:۱۶) است. در اشعیا او پسر متولد شده از باکره است که نامش «عمانوئیل» (۷:۱۴) است؛ عجیب، مشاور، خدای قدیر، پدر ابدی، شاهزاده صلح (۹:۶)؛ خداوند، نجات‌دهنده، رهایی‌بخش (۶۰:۱۶) است. در دانیال او سنگ کوبنده (۲:۳۴)، «پسر خدا» (۳:۲۵)، «پسر انسان» (۷:۱۳) است. در میکاه او همان کسی است که «خروج‌هایش از قدیم، از ازل بوده است» (۵:۲). در حجی او «آرزوی همه ملت‌ها» است (۲:۷). در زکریا او «بنده من، شاخه» است (۳:۸؛ ۶:۱۲)، کسی که «او را سوراخ کرده‌اند» (۱۲:۱۰)، «پادشاه بر تمام زمین» (۱۴:۹). در ملاکی او «خورشید عدالت» است (۴:۲).