چرا خدا اجازه رنج را می‌دهد؟ کتاب ایوب داستان آزمایش‌های یک مرد صالح را آشکار می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه ایمان می‌تواند در میان درد عظیم پایدار بماند.
به یوحنای رسول، نویسندهٔ مکاشفه، گفته شد: «آنچه را دیده‌ای و آنچه را هست و آنچه را بعد از این خواهد شد، بنویس.» «چیزهایی که هست» شامل نامه‌هایی به هفت کلیسای موجود در آن زمان در استان رومی آسیا است.
در عهد عتیق، «صداقت» از کلمه عبری توموه می‌آید. کلمه انگلیسی به معنای «امتناع از دروغ گفتن، دزدی، یا فریب دادن به هر نحو است.» این کلمه به معنای قابل اعتماد بودن است... تا حدی که فرد قادر به خیانت به یک اعتماد، مسئولیت یا تعهد نباشد.
ایوب بسیار مورد احترام، ثروتمند و «بزرگترین مردان شرق» بود (ایوب ۱:۳). فرزندانش از آنها گرفته شدند – به طرز وحشتناکی کشته شدند، همراه با خدمتکاران. دارایی‌های فراوانشان در مدت زمان بسیار کوتاهی یا دزدیده شدند یا از بین رفتند.
بهترین داده‌هایی که داریم نشان می‌دهد که در مجموع، ما واقعاً عصبانی‌تر می‌شویم. سال گذشته، 22 درصد از پاسخ‌دهندگان در سراسر جهان به سازمان گالوپ گفتند که احساس عصبانیت می‌کنند، که یک رکورد از زمانی است که این سؤال برای اولین بار در سال 2006 پرسیده شد. این اتفاق اغلب برای مسیحیان نیز می‌افتد، زمانی که با خداوند هماهنگ نیستند.
در عهد عتیق، خدا هنوز فاش نکرده بود که مکانی که مردگان ابتدا به آن می‌روند به دو بخش تقسیم می‌شود، یکی برای ایمانداران و دیگری برای بی‌باوران. معادل آن در عهد جدید هادس است، اصطلاحی که نسخه کینگ جیمز متأسفانه گاهی اوقات آن را «جهنم» ترجمه می‌کند.
اصطلاح «خودکشی» در سال ۱۶۵۱ از کلمات لاتین sui به معنای «خود» و cide یا تغییرات آن، به معنای «کشتن» ابداع شد. خودکشی دهمین عامل اصلی مرگ و میر در جهان است، بر اساس
