خداوند به نوح در مورد سیل آینده هشدار الهی داده بود. در این زمان از تاریخ بشر، هنوز مکاشفه کتبی از خدا به انسان، هیچ کتاب مقدسی وجود نداشت؛ بنابراین او به نوح در مورد این داوری آینده هشدار الهی داده بود. بدین ترتیب خدا نوح را در پروژه بزرگ ساختن کشتی طبق طرحی که به او مکشوف شده بود، به کار گرفت.
با این حال، نوح فقط نمی‌ساخت، بلکه موعظه نیز می‌کرد. در واقع، کتاب مقدس او را «واعظ عدالت» می‌نامد. به ما گفته شده است که روح مسیح در او بود که او را قادر ساخت وقتی «موعظه می‌کرد» (۱ پطرس ۳:۱۸-۱۹). اما شنوندگان او «نافرمان» بودند، آنها پیام او را با وجود «صبر الهی» رد کردند و اکنون «در زندان» هستند (۱ پطرس ۳:۲۰).
فقط موعظه پر از روح نوح نبود که شهادتی برای ساکنان محکوم قبل از طوفان بود. ساخت و ساز روزانه کشتی بزرگ نیز چنین بود؛ هر طنین چکش، هر صدای اره، یک شهادت بود. جهان قبل از طوفان هرگز باران ندیده بود؛ خلقت اولیه توسط نوعی سیستم زیرزمینی آبیاری می‌شد (پیدایش ۲:۶؛ ۷:۱۱). خدا چقدر صبور است، چقدر در داوری کند است!
پاسخ جماعت نوح چه بود؟ ما قبلاً دیده‌ایم که کلام خدا آنها را نافرمان می‌نامد، اما آنها قطعاً تمسخرکنندگان نیز بودند. نگرش آنها برای ما در کتاب ایوب ثبت شده است: آنها به خدا گفتند: «از ما دور شو! قادر مطلق با آنها چه می‌تواند بکند؟» (ایوب ۲۲:۱۵-۱۸). آنها ایده سیل را مسخره کردند. آنها نوح را مسخره کردند: قادر مطلق با آنها چه می‌تواند بکند؟ تاریخ آنها سایه‌ای از آنچه در آینده است: «در روزهای آخر تمسخرکنندگان خواهند آمد» (۲ پطرس ۳:۳-۴). بیایید مانند نوح باشیم، شاهدان وفادار هم فیض خدا و هم داوری آینده.
