اخیراً، در بازدید از کشور همسایه ونزوئلا، از ایالت وارگاس، در امتداد سواحل اقیانوس اطلس این کشور آمریکای جنوبی سفر کردم. یک سال پیش، در دسامبر 1999، باران‌های شدید باعث سیل‌های فاجعه‌بار، رانش زمین و بدترین بلای طبیعی در 200 سال گذشته در این کشور شد. ممکن است تا 20,000 نفر کشته و 150,000 نفر بی‌خانمان شده باشند. بیشتر کشته‌شدگان زیر بهمن‌های گل و لای مدفون شدند یا به دریا کشیده شدند. این فاجعه تنها یک ماه قبل رخ داده بود، و در حالی که ما در جاده‌های موقت رانندگی می‌کردیم، از پل‌های نظامی عبور می‌کردیم و درختان ریشه‌کن شده، روستاهای ویران شده و بقیه آوارهای پراکنده را بررسی می‌کردیم، چیزی توجه من را جلب کرد – تابلویی که بر روی یک دروازه فلزی خم شده آویزان بود و روی آن نوشته شده بود «هاسیندا لا ایلوژن» (مزرعه توهم). نمی‌دانم چرا صاحب آن تصمیم گرفت به مزرعه خود این نام منحصر به فرد را بدهد. به جز «توهم»، در اسپانیایی این کلمه می‌تواند به معنای چیزی فوق‌العاده شگفت‌انگیز، مانند یک رویا نیز باشد. شاید او در آن زمان این را در ذهن داشت. او در آن زمان نمی‌دانست که این تابلو چقدر وحشتناک مناسب خواهد بود!
تابلوی کج و معوج در ذهنم مانده و مرا وادار کرده است که از خودم بپرسم چقدر از آنچه در زندگی‌ام محکم می‌دانم، واقعاً محکم است؟ چند تا از چیزهایی که مال خودم می‌دانم، در واقع توهمات موقتی هستند؟ چه چیزی پایدار و واقعی است و چه چیزی نیست؟ چه چیزی در آزمون ابدیت سربلند خواهد شد؟
آیا ما به توهمات باور داریم؟
حتی در عهد عتیق نیز مردمی بودند که به انبیا می‌گفتند،
«دیگر به ما رؤیاهایی از آنچه درست است ندهید! چیزهای دلپذیر به ما بگویید، توهمات را پیشگویی کنید» (اشعیا 30:10 NIV).
در روزهای دموکراتیکی که ما زندگی می‌کنیم، همه ادعا می‌کنند حق دارند هر چه می‌خواهند باور کنند. علاوه بر این، بسیاری می‌گویند که هیچ حقیقت مطلقی وجود ندارد، که همه چیز درست است اگر شما بخواهید که درست باشد. اما آیا این واقعاً درست است؟ عیسی ادعا کرد،
«من راه و حقیقت و زندگی هستم. هیچ کس جز از طریق من نزد پدر نمی‌آید» (یوحنا 14:6).
آیا ما زندگی خود را بر توهمات بنا می‌کنیم یا بر حقیقت محکم؟ بهتر است مطمئن شویم! این به معنای واقعی کلمه یک مسئله مرگ و زندگی است.
گنج‌های ما توهم هستند
فکر می‌کنم بیشتر ما اذعان داریم که دارایی‌های مادی دوام نخواهند آورد. خردمندترین پادشاه روی زمین به ما هشدار داد:
«فقط نگاهی به ثروت بیندازید، و آنها از بین می‌روند، زیرا مطمئناً بال در می‌آورند و مانند عقاب به آسمان پرواز می‌کنند» (امثال 23:5).
عیسی به ما گفت که تنها راه برای ارزشمند کردن ثروت، «سرمایه‌گذاری» آنها برای ابدیت است:
«برای خودتان گنج‌ها را بر زمین ذخیره نکنید، جایی که بید و زنگ آنها را از بین می‌برند، و جایی که دزدان نفوذ کرده و می‌دزدند. بلکه برای خودتان گنج‌ها را در آسمان ذخیره کنید، جایی که بید و زنگ آنها را از بین نمی‌برند، و جایی که دزدان نفوذ کرده و نمی‌دزدند» (متی 6:19-20).
اما آیا ما مطابق با این باور زندگی می‌کنیم؟ یا در قلب‌هایمان «ایماندار» هستیم و در عمل ریاکارانه «مادی‌گرا»؟
حتی زندگی ما هم دوام نخواهد آورد!
چند روز پس از بازگشت ما از ونزوئلا، کنار بستر یک دوست بیمار بودم. او یک روز بعد درگذشت. حتی زندگی ما نیز توهم است! یعقوب به ما هشدار می‌دهد:
«چرا، شما حتی نمی‌دانید فردا چه اتفاقی خواهد افتاد. زندگی شما چیست؟ شما مهی هستید که برای مدت کوتاهی ظاهر می‌شود و سپس ناپدید می‌شود» (یعقوب 4:14).
کسی یک بار گفت که چیزی به نام مرگ «بی‌هشدار» وجود ندارد – شاید «ناگهانی»، اما هرگز «بی‌هشدار» نیست. از روزی که به دنیا می‌آییم، یادآوری‌های زیادی وجود دارد که زندگی نامطمئن است و مرگ حتمی. بارها و بارها به ما هشدار داده می‌شود که مرگ درست در گوشه و کنار است. دوام زندگی فقط یک توهم است.
باز هم، فکر می‌کنم همه ما این واقعیت را ذهنی می‌پذیریم. اما آیا ما زندگی می‌کنیم و هر روز را برای ابدیت مهم می‌دانیم؟ آیا تصمیمات روزمره ما این واقعیت را تأیید می‌کند که ما در «محل‌های موقت» زندگی می‌کنیم و آماده‌ایم در مدت کوتاهی «حرکت کنیم»؟ بر روی سنگ قبر پدربزرگم در هلند کتیبه‌ای وجود دارد که شیوه زندگی او را توصیف می‌کند:
«اکنون می‌دانیم که اگر خیمه زمینی که در آن زندگی می‌کنیم ویران شود، ما ساختمانی از خدا داریم، خانه‌ای ابدی در آسمان، که با دست انسان ساخته نشده است» (2 قرنتیان 15:1).
ما چگونه زندگی کوتاه و شکننده خود را می‌گذرانیم؟
رنج ما به زودی پایان خواهد یافت
ماهیت زودگذر زندگی ما نیز جنبه مثبتی دارد! پولس کسانی از ما را که با مشکلات و رنج روبرو هستند، تشویق می‌کند:
«زیرا مشکلات سبک و موقتی ما برای ما جلال ابدی را به ارمغان می‌آورد که بسیار بیشتر از همه آنهاست» (2 قرنتیان 4:17).
و چه کسی به نوعی با رنج روبرو نیست؟ زیرا
«انسان برای رنج متولد می‌شود، همانطور که جرقه‌ها به بالا پرواز می‌کنند» (ایوب 5:7).
پس بیایید شجاعت داشته باشیم! مسابقه به زودی به پایان می‌رسد. حتی آن رنج‌ها یا آزمایش‌هایی که بسیار دائمی به نظر می‌رسند نیز توهمی خواهند بود. و نحوه واکنش ما به این مشکلات، سهم ما را از جلال ابدی که خدا برای ما در نظر گرفته است، تعیین خواهد کرد. پس بیایید «با استقامت در مسابقه‌ای که برای ما تعیین شده است، بدویم. بیایید چشمان خود را بر عیسی ثابت کنیم... که صلیب را تحمل کرد» (عبرانیان 12:1-2).
بیایید برای واقعیت زندگی کنیم!
در همین سفر به ونزوئلا، من در حال خواندن زندگینامه جیم الیوت، مبلغی بودم که در سال 1956 توسط سرخپوستان آوکا در اکوادور به شهادت رسید. مشهورترین سخنان او، و شاید معروف‌ترین نقل قول مبلغی قرن گذشته این بود: «او احمق نیست که آنچه را نمی‌تواند نگه دارد، برای به دست آوردن آنچه نمی‌تواند از دست بدهد، می‌دهد.» پس، بیایید
«چشمان خود را نه بر آنچه دیده می‌شود، بلکه بر آنچه دیده نمی‌شود، ثابت کنیم. زیرا آنچه دیده می‌شود موقتی است، اما آنچه دیده نمی‌شود ابدی است» (2 قرنتیان 4:18).
بیایید زندگی خود را در ابدیت سرمایه‌گذاری کنیم و برای واقعیت زندگی را آغاز کنیم!
