اخیراً شنیدم دوستی می‌گفت رئیسش «صبر ایوب» را دارد. وقتی پرسیدم این ضرب‌المثل قدیمی از کجا آمده، گفت: «آیا از داستان ایوب در کتاب مقدس است؟»
به او گفتم: «حدس خوبی زدی، اما نه از کتاب ایوب در عهد عتیق، بلکه از رساله یعقوب در عهد جدید، نسخه کینگ جیمز.»اینجاست که ما «صبر ایوب» را نقل قول شده می‌یابیم. اما ایوب صبر واقعی را برای رنج کشیدن بدون عصبانی شدن و تسلیم شدن، آن‌گونه که همسرش به او پیشنهاد کرد وقتی به او گفت «خدا را لعنت کن و بمیر» (ایوب ۲:۹)، از کجا پیدا کرد؟ راز او چه بود؟
فکر می‌کنم پاسخ از این کلمات ایوب می‌آید:
می‌دانم که فدیه‌دهنده من زنده است، و او سرانجام بر زمین خواهد ایستاد. و پس از آنکه پوستم نابود شود... خدا را خواهم دید... چگونه دلم در درونم مشتاق است (ایوب ۱۹:۲۵-۲۷ NKJV).
چه بیانیه شگفت‌انگیزی از کسی که مدت‌ها قبل از نوشته شدن هر بخشی از کتاب مقدس زندگی می‌کرد. رفاقت او با خدا به او توکلی به یک فدیه‌دهنده هنوز آشکار نشده داد، با وجود وضعیت رقت‌انگیز و همسر و دوستان بدبینش.
توکل به پیروزی فدیه‌دهنده‌اش
توکل به پیروزی فدیه‌دهنده‌اش بر مرگ – «پس از آنکه پوستم نابود شود... خدا را خواهم دید» – او را الهام بخشید تا بدون لعنت کردن خدا و تسلیم شدن رنج بکشد. ایوب فراتر از شرایط خود زندگی می‌کرد زیرا فدیه‌دهنده خود را می‌شناخت. او دارایی‌ها و خانواده‌اش را از دست داد، توسط دوستانش سوءتفاهم شد، و از نظر جسمی به پایین‌ترین حد رسید. با این حال، او صبورانه منتظر فدیه‌دهنده‌اش بود زیرا می‌توانست راه دور را تا آمدن دوباره او ببیند: «او سرانجام بر زمین خواهد ایستاد.»
ایوب ایمان آورد و توکل کرد، بدون بهره‌مندی از ثبت مکتوب عهد جدید از حضور و قدرت فدیه‌دهنده ما. بنابراین نباید از صبر ایوب تعجب کنیم. در واقع، راز صبر ایوب باید راز صبر ما نیز باشد. ایوب از فدیه‌دهنده خود مطمئن بود و بر اساس آن زندگی می‌کرد. ما نیز باید همین کار را بکنیم، به خصوص با کتاب مقدس در دستانمان.
