خداوند انسان را به شباهت خود و به صورت خود آفرید (پیدایش ۱:۲۶-۲۸). این بدان معناست که او به آنها، و نه به هیچ مخلوق دیگری، توانایی پاسخ دادن به او و وظیفه نمایندگی او را داد. ما با بدن‌های خود با خلقت خدا تعامل می‌کنیم، و از طریق روح خود این کار را می‌کنیم.
پولس رسول مراقبت پدر را برای ایمانداران جدید در تسالونیکی و جاهای دیگر نشان داد و با محبت واقعی از آنها مراقبت می‌کرد. او به عنوان پدر روحانی آنها، نگرانی واقعی نشان داد و برای آنها هم مادر و هم برادر خداپرست بود (۱ تسالونیکی ۲:۷-۱۱)
سفر از جایی که آنها در مصر بودند تا سرزمینی که خدا به آنها می‌داد، می‌توانست در ۱۱ روز انجام شود (تثنیه ۱:۲)، اما تقریباً ۴۰ سال طول کشید. پس از شروع سفر، آذوقه اولیه اسرائیل تمام شد، اما خدا تمام نیازهای آنها را تأمین کرد و حتی به آنها استراحت داد.
داماد و عروس همیشه در جلال دیده می‌شوند، برای همیشه راضی! داماد و عروس همیشه در جلال دیده می‌شوند، و دامادها در جلال دیده می‌شوند. داماد و عروس همیشه در جلال دیده می‌شوند.
رومیان ۵:۱۲-۲۱ نشان می‌دهد که چگونه گناه از طریق آدم وارد شد و مرگ را برای همه به ارمغان آورد. با این حال، اطاعت مسیح توجیه و زندگی را برای ایمانداران به ارمغان می‌آورد.
چندین سال پس از گرویدن شائول، پولس و برنابا به بخش‌های جنوبی استان رومی غلاطیه، در ترکیه امروزی، سفر کردند. پولس، برنابا و ایمانداران جدید با مخالفت شدید، تا حدی توسط برخی رهبران یهودی، مواجه شدند. پس از اینکه رسولان منطقه را ترک کردند، مقاومت به اشکال ظریف‌تری ادامه یافت.
خداوند پطرس و یوحنا را هدایت کرد تا به طور معجزه‌آسا گدای فقیری را که از بدو تولد لنگ بود، شفا دهند. پطرس به او گفت: «نقره و طلا ندارم، اما آنچه دارم به تو می‌دهم: به نام عیسی مسیح ناصری، برخیز و راه برو»
کلمات «حرص» و «طمع» برای ترجمه یک کلمه یونانی، pleonexia، استفاده می‌شوند که به معنای «میل به داشتن بیشتر» است. به نظر می‌رسد که طمع را به معنای خواستن یک چیز خاص که به شخص دیگری تعلق دارد، تعریف می‌کند.
به یوحنای رسول، نویسندهٔ مکاشفه، گفته شد: «آنچه را دیده‌ای و آنچه را هست و آنچه را بعد از این خواهد شد، بنویس.» «چیزهایی که هست» شامل نامه‌هایی به هفت کلیسای موجود در آن زمان در استان رومی آسیا است.
کتاب امثال توسط پادشاه سلیمان، پسر پادشاه داوود، نوشته شده است. ما باید به یاد داشته باشیم که خداوند عیسی مسیح، خدای پسر، که انسان شد، خود حکمت است. این در امثال ۸، به ویژه در آیات ۲۲-۳۱ نشان داده شده است. یوحنا ۱:۳ و کولسیان ۱:۱۶ به ما می‌گویند
این سؤال الهیاتی را بررسی کنید که آیا خدای پدر، عیسی را بر صلیب ترک کرد. کتاب مقدس نشان می‌دهد که خدا عیسی را به عنوان گناه ترک کرد، اما پدر او را ترک نکرد.
در عهد عتیق، «صداقت» از کلمه عبری توموه می‌آید. کلمه انگلیسی به معنای «امتناع از دروغ گفتن، دزدی، یا فریب دادن به هر نحو است.» این کلمه به معنای قابل اعتماد بودن است... تا حدی که فرد قادر به خیانت به یک اعتماد، مسئولیت یا تعهد نباشد.
دوم تیموتائوس 1:12-14 JND به زیبایی در رساله دوم او به تیموتائوس دیده می‌شود. کدام ایماندار نمی‌تواند عظمت آرام شهادت او را در آیه 12 بالا تحسین کند؟ هیچ لرزش ترس یا دلسردی نمی‌تواند به زره اعتماد او به خدای زنده نفوذ کند.
نسب‌نامه فهرستی از اجداد شخص توصیف‌شده را ارائه می‌دهد و به درک پیشینه او کمک می‌کند. کلمه یونانی ترجمه‌شده به «نسب‌نامه» به معنای «نسل» نیز هست و گاهی اوقات در کتاب مقدس به این صورت ترجمه می‌شود. نام «عیسی» ترجمه شده است
