پرسش: برخی از معلمان مشهور و محترم کتاب مقدس می‌گویند که پسر توسط پدر ترک شد. آیا این درست است؟
پاسخ: ما در زمین مقدس گام برمی‌داریم هنگامی که به سؤالاتی از این دست می‌پردازیم. آسان است که بی‌تفاوت یا بی‌دقت صحبت کنیم و بدین ترتیب بدون قصد، برداشت‌های غلط یا اطلاعات نادرست درباره چیزهای مقدس ارائه دهیم. برای جلوگیری از خطا، بهتر است تا حد امکان به کلمات کتاب مقدس پایبند باشیم.
اقانیم الوهیت
کتاب مقدس به ما می‌آموزد که خدای ما، تنها خدای حقیقی، خدایی یگانه است، و با این حال سه اقنوم – پدر، پسر و روح‌القدس – در الوهیت وجود دارند، که هر یک عناوین و روابط خاص و نقش‌های متمایز خود را دارند. هر اقنوم الوهیت سهم ویژه‌ای در کار بزرگ نجات دارد. ما می‌خواهیم از گیج کردن یا درهم آمیختن این بخش‌ها اجتناب کنیم. اما باید برای کمال کار نجات شکرگزار باشیم.
نقش‌های آنها در کار نجات مسیح
از جمله اظهاراتی که کتاب مقدس درباره نقش‌های متمایز هر اقنوم الوهیت بیان می‌کند، عبارتند از:
«و ما دیده‌ایم و شهادت می‌دهیم که پدر پسر را به عنوان نجات‌دهنده جهان فرستاده است» (اول یوحنا 4:14 NKJV).
«پس چقدر بیشتر خون مسیحکه به واسطه روح ازلی خود را بی‌عیب به خدا تقدیم کرد، وجدان شما را از اعمال مرده پاک خواهد کرد تا خدای زنده را خدمت کنید؟» (عبرانیان 9:14).
«از این رو پدرم مرا دوست دارد، زیرا من جان خود را می‌نهم تا دوباره آن را برگیرم. هیچ کس آن را از من نمی‌گیرد، بلکه من آن را به اراده خود می‌نهم. من قدرت دارم که آن را بنهم، و قدرت دارم که آن را دوباره برگیرم. این فرمان را از پدرم دریافت کرده‌ام» (یوحنا 10:17-18).
«آنگاه عیسی به ایشان گفت: «هنگامی که پسر انسان را بلند کنید، آنگاه خواهید دانست که من او هستم، و اینکه من هیچ کاری از خود نمی‌کنم، بلکه همانطور که پدرم به من آموخت، این چیزها را می‌گویم. و او که مرا فرستاد با من است. پدر مرا تنها نگذاشته است، زیرا من همیشه کارهایی را می‌کنم که او را خشنود می‌سازد» (یوحنا 8:28-29).
«کمی جلوتر رفت و بر روی خود افتاد و دعا کرد و گفت: «ای پدر مناگر ممکن است، این جام از من بگذرد؛ با این حال، نه به اراده من، بلکه به اراده تو» (متی 26:39).
«و حدود ساعت نهم عیسی با صدای بلند فریاد زد و گفت: «ایلی، ایلی، لَما سَبَقْتَنی؟» یعنی، «خدای من، خدای من، چرا مرا ترک کردی؟» (متی 27:46).
یک تناقض ظاهری
خداوند عیسی به عنوان انسان وابسته و پسر مطیع، همیشه پدر را در همه چیز خشنود می‌ساخت و از مشارکت کامل با او که او را به این دنیای گناهکار فرستاده بود تا نجات‌دهنده آن شود، لذت می‌برد. رفتن به صلیب بخشی از راهی بود که پدر به او داده بود، و این بخشی از راهی بود که او، به عنوان پسر مطیع، پیمود.
به عنوان خدای پسر و به عنوان قدوس خدا، او نمی‌توانست به آسانی با چشم‌انداز گناه شدن (دوم قرنتیان 5:21) و مواجهه با نفرت مطلق خدا از گناه روبرو شود. او به خدا به عنوان خدا دعا نکرد، بلکه از پدر خواست تا جام خشم خدا از او بگذرد اگر این ممکن باشد. توجه کنید که او در تمام این مصیبت در باغ جتسیمانی در مشارکت کامل با پدرش بود. حتی اراده خودش به عنوان پسر انسان مقدس و وابسته، تسلیم اراده پدر بود.
او تسلیم همه کارهایی شد که هنگام دستگیری در باغ جتسیمانی با او کردند، و همچنین در هر یک از محاکمات ساختگی که در طول آن شب وحشتناک و صبح زود روز بعد متحمل شد. او تسلیم تمام بی‌رحمی سربازان و مصلوب شدن شد، نه از خود دفاع کرد و نه به هیچ وجه مقاومت کرد. او به تمسخرهای کسانی که او را در حالی که بر صلیب آویزان بود، دشنام می‌دادند، پاسخ نداد. او خشم خدا را در طول آن ساعات وحشتناک تاریکی از ظهر تا ساعت سه بعد از ظهر تحمل کرد، هنگامی که خدا، به عنوان خدا، او را ترک کرد و با او طوری رفتار کرد که گویی خود گناه است. در پایان آن ساعات وحشتناک، ما فریاد او را می‌شنویم: «خدای من، خدای من، چرا مرا ترک کردی؟»
توجه کنید، او فریاد نزد: «پدر من، پدر من، چرا مرا ترک کردی؟» او قدوسیت خدا را تصدیق کرد، زیرا در آیات بعدی مزمور 22، جایی که کلمات او ثبت شده است، می‌گوید: «اما تو قدوسی، بر تخت ستایش‌های اسرائیل نشسته» (آیه 3). خدا به عنوان خدا باید با مسئله گناه برخورد می‌کرد. خداوند عیسی به عنوان عضوی از الوهیت کاملاً با این موافق بود، در حالی که به عنوان انسان مقدس، کامل و بی‌گناه، عمیقاً رنج آنچه را که به معنای گناه تلقی شدن، و ترک شدن توسط خدای سه بار قدوس بود، احساس کرد.
کتاب مقدس هرگز نمی‌گوید که پدر، پسر را ترک کرد. بلکه نشان می‌دهد که خداوند عیسی مسیح، نجات‌دهنده ما، چقدر وحشت ترک شدن توسط خدا را در حالی که گناهان ما را حمل می‌کرد، کاملاً احساس کرد.
پیامدها برای ما
در نتیجه، ما که ایمان خود را به او و کار او که در جلجتا انجام شد، گذاشته‌ایم، هرگز توسط خدا ترک نخواهیم شد، بلکه در تمام ابدیت از مشارکت شگفت‌انگیز با او لذت خواهیم برد. اما وای بر هر کسی که خداوند عیسی مسیح را به عنوان نجات‌دهنده شخصی نپذیرد، زیرا چنین شخصی برای همیشه در دریاچه آتش از خدا جدا خواهد شد و خشم خدا برای همیشه بر او خواهد ماند.
