دو روی تعهد
به همین دلیل است که من نیز این چیزها را متحمل می‌شوم؛ اما شرمنده نیستم؛ زیرا می‌دانم به چه کسی ایمان آورده‌ام، و متقاعد شده‌ام که او قادر است ودیعه‌ای را که به او سپرده‌ام، برای آن روز حفظ کند. الگویی از کلمات صحیح داشته باش، کلماتی که از من شنیده‌ای، در ایمان و محبتی که در مسیح عیسی است. ودیعه نیکو را که به ما سپرده شده است، توسط روح‌القدس که در ما ساکن است، حفظ کن. —۲ تیموتائوس ۱:۱۲-۱۴ JND
در مواجهه با رنج‌ها و آزارها به خاطر مسیح، در زندان و در انتظار شهادت، شادی پرشور پولس رسول به زیبایی در دومین رساله او به تیموتائوس دیده می‌شود. کدام ایماندار نمی‌تواند عظمت آرام شهادت او را در آیه ۱۲ بالا تحسین کند؟ هیچ لرزش ترس یا دلسردی نمی‌تواند به زره اعتماد او به خدای زنده نفوذ کند. این مسئله مربوط به چه چیزی که او ایمان آورده بود نبود، بلکه به چه کسی ایمان آورده بود. آموزه صحیح خوب است، اما تنها زمانی که از او سرچشمه می‌گیرد که او حقیقت است، شخصی که سرچشمه همه حقیقت است، خالق زنده، رهایی‌بخش، نگهدارنده، و حامی همه چیزها.
پولس همه چیز مربوط به رفاه خود را در هر جنبه ممکن، چه برای زمان حال و چه برای ابدیت، به او «سپرده بود» (KJV). این تعهد، یا سپردن، شامل اعتماد به یک شخص مبارک – خداوند عیسی مسیح – است. چگونه می‌توانیم بگوییم که برای رفاه ابدی خود به او اعتماد داریم، اما سپس در عمل این اعتماد را در مورد زندگی کنونی خود به کار نمی‌بریم؟ پولس بدون قید و شرط همه چیز مربوط به خود را به خدا سپرده بود؛ بنابراین هیچ شک و تردید ممکنی در مورد نگهداری ایمن آن وجود نداشت. در واقع می‌توانیم بیشتر بگوییم، «چه کسی می‌تواند شک کند که در چنین دستانی، سود حاصل از این ودیعه به طور بی‌اندازه افزایش خواهد یافت؟»
گفته می‌شود که جان وسلی (۱۷۰۳-۱۷۹۱) در میان تلاش‌های مجدانه خود برای مسیح، به دروغ هدف یک رسوایی بی‌رحمانه قرار گرفت. با این حال، او در موعظه‌های خود به آن اشاره‌ای نکرد، زیرا در خدمت به خداوند ادامه داد. او به خاطر این مورد سرزنش قرار گرفت که چرا این اتهامات را علناً رد نکرد. او به سادگی پاسخ داد: «وقتی زندگی‌ام را به خداوند سپردم، شهرت خود را نیز به او سپردم.» طولی نکشید که اتهامات رسوایی‌آمیز متوقف شد.
دوم تیموتائوس ۱:۱۲ مبنای محکمی است که پولس بر اساس آن، تشویق هیجان‌انگیز دو آیه بعدی را به تیموتائوس خطاب کرد. آیه ۱۴ از تعهدی از نوع دیگر صحبت می‌کند، تعهدی که توسط خدا به تیموتائوس «سپرده شده» است، یا «ودیعه‌ای که به او سپرده شده» (JND). از آنجایی که برای خدا غیرممکن است که در اعتماد خود شکست بخورد، این چه انگیزه‌ای هیجان‌انگیزی برای مرد جوان است که در اعتماد خود وفادار باشد!
ما با ثروت‌های حقیقی – آنچه که ارزش بی‌نهایت دارند – امانت‌دار شده‌ایم. از آنجایی که آنچه به خدا سپرده می‌شود با سود بی‌اندازه افزایش می‌یابد، آیا درست و شایسته نیست که خدا از ودیعه بزرگ خود در ما سودی انتظار داشته باشد؟ لوقا ۱۹:۲۳ را در نظر بگیرید که می‌گوید: «و چرا پول مرا به بانک ندادی؟ تا من در هنگام بازگشت خود، آن را با سود دریافت می‌کردم؟» حداقل در این مثل میناها – یک مینا احتمالاً سه ماه دستمزد بود – یک خدمتکار می‌توانست بگوید که مینای او ده مینا به دست آورده است، دیگری پنج مینا.
اگر در پاسخ به چنین امانتی احساس ناکافی بودن و درماندگی می‌کنیم، به یاد داشته باشیم که قدرت روح خدا در هر ایماندار حاضر است تا او را قادر سازد این امانت گرانبها را حفظ کند. او – حضور مقدس و پایدار – در ما ساکن است. بنابراین، اجازه دهیم که او جایگاه خود و اعمال قدرت خود را در رابطه با ما داشته باشد. تنها راه مؤثر برای حفظ این امانت، استفاده از آن برای استاد است.
با در نظر گرفتن آیات قبلی و بعدی، مطمئناً می‌توانیم به راحتی اهمیت حیاتی ۲ تیموتائوس ۱:۱۳ را درک کنیم. برای اینکه ودیعه سپرده شده به تیموتائوس به درستی حفظ شود، باید او آن را به اندازه‌ای واقعی درک کند؛ او باید یک طرح کلی یا الگوی واضح از کلمات صحیح را در اختیار داشته باشد. پولس این چیزها را به او منتقل کرده بود، اما او نباید آنها را صرفاً به عنوان مجموعه‌ای نامرتبط و بی‌نظم از کلمات خوب در نظر می‌گرفت. نگه داشتن آنها در روح به شکلی منظم به عنوان کلمات صحیح که یک الگوی متحد را تشکیل می‌دهند، از اهمیت زیادی برخوردار است، زیرا حقیقت خدا یکی است.
درست است که یک ایماندار ممکن است آن چیزها را به روشی کمی متفاوت از دیگری ببیند. همچنین، هیچ عقیده رسمی در اینجا برای پذیرش همگان توصیه نمی‌شود، هیچ دوره صرفاً کتاب مقدسی. در عوض، رسول به دنبال تمرین فردی در داشتن کلمات صحیح بود که در روح او به الگویی سازگار با کل کلام خدا شکل گرفته باشد.
این لذت و درک شخصی از کلام را می‌توان به کندوی عسل تشبیه کرد. خود کلام «شیرین‌تر از عسل و کندوی عسل» است (مزامیر ۱۹:۱۰ KJV). عسل نماد خدمت کلام است، و کندوی عسل از خدمتی صحبت می‌کند که به شکلی منظم برای استفاده ذخیره شده است – دقیقاً همان چیزی که پولس به تیموتائوس توصیه کرد.
کلمات صحیح نباید خشک یا سرد باشند. آنها باید به وفور با «ایمان و محبتی که در مسیح عیسی است» آمیخته شوند. ایمان، واقعیت اعتماد به خدای زنده، به طور مؤثر خشکی را از بین می‌برد؛ و محبت، گرمای محبت صمیمانه و واقعی، کاملاً متضاد سردی است. بیش از این، «در مسیح عیسی بودن» کل موضوع را به اندازه آسمان از زمین بالا می‌برد، تعادل و جوهر گرانبهایی می‌بخشد و به کمالی می‌انجامد که هیچ کمبودی ندارد.
هر ایماندار جوانی که مایل است به دیگران کمک کند، به این توصیه به تیموتائوس توجه جدی کند. کلام را جستجو کنید تا:
وحدت کامل آن را درک کنید،
- شخصیت هر کتاب و جایگاه آن را در رابطه با سایر کتاب‌ها به درستی درک کنید،
- اجزای آن را به درستی و با هماهنگی با کل آن به هم متصل کنید، و
- بدانید چگونه آن را به درستی تقسیم کنید تا هر قسمت در جایگاه مناسب خود قرار گیرد.
- با این حال، دوباره تأکید می‌کنیم که نباید صرفاً به یک سیستم تفسیری پایبند باشیم، که «طرح کلی» ما را به یک عقیده کلیشه‌ای تبدیل کند. هر کس باید طرح کلی خود را در قدرت زنده و تازه روح خدا داشته باشد. این امر باعث تنوع شگفت‌انگیزی در درک و خدمت مقدسین مختلف خواهد شد – اگرچه مطمئناً افکار متضاد تولید نخواهد کرد. روح خدا نمی‌تواند با خود تناقض داشته باشد.
اگر دو ایماندار دیدگاه‌های متضادی دارند، پس حداقل یکی از آنها اشتباه می‌کند. در چنین حالتی، من باید افکار خودم را با کلام خدا به دقت بررسی کنم، با فروتنی و جدیت برای اصلاح آنچه ممکن است ناقص باشد. این خود می‌تواند در شکل‌گیری صحیح‌تر «طرح کلی کلمات صحیح» برای خودم و برای استفاده دیگران بسیار ارزشمند باشد. تلاش برای ارزیابی و ارزش‌گذاری صحیح ودیعه سپرده شده، تأثیر زیادی در حفظ آن خواهد داشت.
