پرسش: آیا شیطان با توجه به ایوب 1:6 و 2:1 هنوز هم به خدا دسترسی دارد تا امروز علیه ایمانداران اتهاماتی را مطرح کند؟
پاسخ: کتاب مکاشفه به این سوال برای ما پاسخ می‌دهد. به یوحنا رسول، نویسنده مکاشفه، گفته شد: «چیزهایی را که دیده‌ای، و چیزهایی را که هست، و چیزهایی را که بعد از این واقع خواهد شد، بنویس» (1:19). این به ما طرح کلی کتاب را می‌دهد.
پس از مقدمه در هشت آیه اول، چیزهایی که او «دیده بود» آن چیزهایی هستند که در بقیه فصل 1 روایت شده‌اند، و توصیف می‌کنند که چگونه خداوند عیسی در روز خداوند، هنگامی که او در تبعید در جزیره تنها پاتموس بود، به او ظاهر شد (آیه 9). «چیزهایی که هست» شامل نامه‌هایی به هفت کلیسای موجود در آن زمان در استان رومی آسیا است که در کشور امروزی ترکیه قرار داشتند. با این حال، روح‌القدس از هر کسی که هفت نامه را می‌خواند می‌خواهد که آنچه را که او به کلیساها گفت بشنود. وقتی این کار را می‌کنیم، می‌توانیم ببینیم که این نامه‌ها همه کاربردهای عملی برای مسیحیان، از جمله ما، در طول قرون پس از نگارش آنها دارند.
شاید حتی مهم‌تر از آن، از آنجا که این کتاب «نبوت» است (1:3)، این نامه‌ها همچنین یک طرح نبوی حیاتی از «چیزهایی که بعد از این واقع خواهد شد» هستند. این دو بار در مکاشفه 4:1 نشان داده شده است، که شامل عبارات «بعد از این چیزها» و «چیزهایی را که باید بعد از این واقع شود به تو نشان خواهم داد» است. در همان آیه، به یوحنا گفته می‌شود: «به اینجا بیا.» به او چیزهایی از دیدگاه آسمانی نشان داده می‌شود، در حالی که چیزهای فصل قبل همه در اینجا روی زمین اتفاق می‌افتادند. رسول، یوحنا، سپس بالاتر از تمام آشفتگی‌های روی زمین خواهد بود، همانطور که کلیسا از زمین ربوده خواهد شد و در آسمان با خداوند در امان خواهد بود، هنگامی که داوری‌های خدا بر این جهان گناهکار نازل شود.
از ابتدای فصل 4 تا پایان فصل 19، مکاشفه رویدادهایی را که در طول مصیبت اتفاق می‌افتند، ارائه می‌دهد، که عمدتاً بر نیمه دوم این زمان وحشتناک تمرکز دارد. بخش بعدی (مکاشفه 20:1–22:5) بر رویدادهایی که پس از این زمان اتفاق می‌افتند، تمرکز دارد، در حالی که بقیه مکاشفه 22 کتاب را با پیام نهایی خداوند به همه ما به پایان می‌رساند.
در حکمت خدا، مکاشفه عمدتاً به زبان نمادین نوشته شده است، نمادها عمدتاً از عهد عتیق گرفته شده‌اند؛ نمادهای دیگر همانطور که ظاهر می‌شوند توضیح داده می‌شوند. بنابراین، ایمانداران آشنا با کتاب مقدس می‌توانستند کتاب را درک کنند، در حالی که مقامات رومی که آنها را آزار می‌دادند، داوری‌های پیشگویی شده‌ای را که قرار بود بر امپراتوری و حاکمان آنها نازل شود، درک نمی‌کردند.
بر اساس افسسیان 3، کلیسا یک راز بود که کاملاً در خدا پنهان بود و در زمان عهد عتیق آشکار یا حتی اشاره‌ای به آن نشده بود. بنابراین، نبوت در عهد عتیق بر قوم زمینی خدا، اسرائیل، و ملت‌های اطراف که با آنها تماس داشت، تمرکز دارد. مکاشفه از داوری، از مصیبت جهانی سخن می‌گوید، اما تمرکز آن از اسرائیل و همسایگانش به طور خاص به سرزمین‌هایی گسترش می‌یابد که معرفت خدا از طریق مسیحیت در آنها تثبیت شد. خداوند عیسی اصل الهی را بیان کرد: «زیرا از هر کسی که بسیار به او داده شده است، بسیار از او خواسته خواهد شد؛ و به هر کسی که بسیار سپرده شده است، بیشتر از او خواهند خواست» (لوقا 12:48).
مکاشفه 12 جالب است. در آن ما نفرت و مخالفت شیطان را می‌بینیم، که به عنوان اژدهای بزرگ سرخ آتشین توصیف شده است، علیه زن، اسرائیل، که فرزند پسر، مسیح را به دنیا آورد، که مقدر بود با عصای آهنین بر همه ملت‌ها حکومت کند. شیطان همیشه علیه خداوند عیسی مسیح و همه کسانی که با او مرتبط هستند بوده است. هنگامی که ما ایمانداران با خداوند در جلال هستیم، خشم شیطان علیه اسرائیل، به ویژه باقیمانده‌ای که در آن زمان مصیبت با ایمان به خدا روی می‌آورند، هدایت خواهد شد. متأسفانه، بسیاری از مسیحیان امروز نمی‌فهمند که خدا به تمام کلام خود وفادار است. او وعده‌های خود را به ابراهیم، داوود و قوم باستانی خود به طور کلی محقق خواهد کرد.
اژدها در بلعیدن فرزند پسر موفق نخواهد شد. مکاشفه به ما می‌گوید که در آسمان جنگی است و اژدها و فرشتگانش از آسمان به زمین افکنده می‌شوند. تمام آسمان شادی می‌کند. توجه کنید که در مکاشفه 12:9-10 در مورد شیطان چه گفته شده است. او به طور کامل به عنوان «اژدهای بزرگ ... آن مار قدیمی، که ابلیس و شیطان نامیده می‌شود، که تمام جهان را فریب می‌دهد ... متهم‌کننده برادران ما، که آنها را شب و روز در پیشگاه خدای ما متهم می‌کرد» شناسایی شده است. او «به زیر افکنده شده است.» به آسمان و ساکنان آن در آیه 12 گفته می‌شود که «شادی کنید.» اما آیه ادامه می‌دهد: «وای بر ساکنان زمین و دریا! زیرا ابلیس با خشم عظیم به سوی شما فرود آمده است، زیرا می‌داند که زمان کمی دارد.»
این به سوال پاسخ می‌دهد در ابتدای این مقاله. شیطان هنوز به عنوان «متهم‌کننده برادران» (آیه 10) به خدا دسترسی دارد. با این حال، می‌توانیم خدا را شکر کنیم که دیگری نیز آنجاست. «اگر کسی گناه کند، ما شفیعی نزد پدر داریم، عیسی مسیح عادل. و او خود کفاره گناهان ماست» (اول یوحنا 2:1-2). در ترجمه‌های دیگر «شفیع» به عنوان «یار»، «تسلی‌دهنده» یا «حامی» ارائه شده است. این خداوند عیسی ماست؛ او ما را در پیشگاه خدای پدر نمایندگی می‌کند. کار او برای ما در برابر هر آنچه شیطان علیه ما مطرح کند، مؤثر است. متهم‌کننده نمی‌تواند علیه کسی که با خون گرانبهای مسیح نجات یافته است، موفق شود (رومیان 8:32-34 را در نظر بگیرید).
و شیطان در تلاش‌های خود علیه باقیمانده وفادار آینده و کسانی که در طول سه و نیم سال مصیبت بزرگ با شهادت آنها به خدا روی می‌آورند، موفق نخواهد شد. آنها آزار و اذیت شدید را متحمل خواهند شد، اما پایان آنها شادی در تحقق قطعی وعده‌های خدا به اسرائیل در پادشاهی آینده مسیح – هزاره – است.
