آخرین کتاب در کتاب مقدس شگفت‌انگیز ما آغاز می‌شود، «مکاشفه عیسی مسیح که خدا به او داد تا به بندگانِ بندگانش نشان دهد» (مکاشفه ۱:۱ nkjv) هر آنچه درباره عیسی مسیح در کلام خدا مکشوف شده است، عظیم و قابل تأمل است.
کتاب ناحوم کتاب داوری است. در باب ۱ ما شخصیت خدا را به عنوان خدایی انتقام‌جو می‌بینیم. او فراموش نمی‌کند که دشمنانش با قومش چه کرده‌اند، و در زمان خودش انتقام خواهد گرفت. این در روزگار ناحوم حقیقت داشت؛ در روزگار ما نیز حقیقت دارد.
یک سال در قلمرو زمان است، بخشی از قسمت‌های طولانی‌تر و قابل تقسیم به بخش‌ها. حتی خورشید، ماه و ستارگان – آفرینش خدا – به ما درکی از زمان می‌دهند. رئیس‌جمهور اوکراین، ولودیمیر زلنسکی، از گرانبهایی زمان صحبت کرد.
کشف کنید که چگونه خشنودی خدا در عیسی به ایمانداران گسترش می‌یابد، کسانی که با روح‌القدس مهر شده‌اند و از طریق ایمان به مسیح در مکان‌های آسمانی نشسته‌اند.
در انجیل، اصطلاح «ملکوت خدا» با اقتدار و حکمرانی مرتبط است. اولی نشان‌دهنده اقتدار نهایی خدا بر همه چیز است. دومی نشان‌دهنده حکمرانی مستقیم خدا بر رعایای خود است. در مقابل، «دموکراسی» یعنی «حکومت مردم».
داوود پادشاه سال‌ها پیش از نهر قدرون عبور کرد (۲ سموئیل ۱۵:۲۳). هرگاه از نهرها در کتاب مقدس یاد می‌شود، همیشه صحنه‌ای از مرگ یا داوری است. خداوند با شاگردانش از همان نهر گذشت و وارد باغ جتسیمانی شد.
نام آن مرد نابال بود و نام همسرش ابیگیل. آن مرد تندخو و بدکردار بود، اما زن، زنی با فهم و درک بالا و ظاهری زیبا بود. هنگام جستجوی شریک زندگی، شخصیت بسیار مهمتر از ظاهر زیباست.
یحیی تعمیددهنده احتمالاً عیسی را به خوبی می‌شناخت. آنها از طریق مادرانشان پسرعموهای درجه دوم بودند. فرشته جبرئیل به مریم گفت که او به قدرت روح‌القدس باردار خواهد شد. با گذشت زمان یحیی به بیابان رفت، جایی که کلام خدا به او رسید. سپس او تعمید توبه را موعظه کرد و عیسی را نامید
سفر پولس به روم آنقدر هموار پیش نرفت که سکان‌دار و صاحب کشتی آرزو کرده بودند. پولس از همه آنها خواهش کرد که غذا بخورند و گفت: «امروز چهاردهمین روز است که شما منتظر مانده‌اید و بدون غذا ادامه داده‌اید و چیزی نخورده‌اید.» وقتی او این سخنان را گفت، او
