خداوند پناهگاه ما
کتاب ناحوم کتاب داوری است. فصل ۱ با نشان دادن شخصیت خدا آغاز می‌شود. در آیه ۲ شخصیت او را به عنوان خدای انتقام‌جو می‌بینیم. او آنچه دشمنانش با قوم او کرده‌اند را فراموش نمی‌کند و در زمان خود انتقام خواهد گرفت (رومیان ۱۲:۱۹ را ببینید). در ناحوم ۱:۳ (JND) شخصیت خدا را به عنوان «دیرخشم و عظیم در قدرت» می‌بینیم. یکی از دلایلی که خدا همیشه وقتی شرارت خود را نشان می‌دهد عمل نمی‌کند، این نیست که او قادر به عمل نیست، بلکه به این دلیل است که او صبر می‌کند و حتی می‌خواهد دشمنانش توبه کنند و به سوی او بازگردند. او دیرخشم و دیرغضب است (دوم پطرس ۳:۹-۱۰ را در نظر بگیرید). این در زمان ناحوم صادق بود؛ در زمان ما نیز صادق است، و در آینده نیز صادق خواهد بود، زمانی که پس از ربوده شدن کلیسا (اول تسالونیکیان ۴:۱۵-۱۷)، خدا دوباره با باقیمانده اسرائیل سر و کار خواهد داشت.
ناحوم ۲-۳ به داوری‌ای می‌پردازد که بر شهر نینوا نازل شد. مورخان به ما می‌گویند که این نبوت با تمام جزئیاتش محقق شد، زمانی که مادها، شاید با بابلی‌ها نیز، شهر نینوا را فتح کردند و امپراتوری آن را نابود کردند. بدون شک، بسیاری از آنچه گفته شده است، نبوتی نیز از زمانی است که دشمنان آینده – وحش و نبی دروغین (مکاشفه ۱۳)، پادشاه شمال (دانیال ۱۱:۴۰-۴۵)، جوج، شاهزاده روش، ماشک و توبال (حزقیال ۳۸-۳۹) – خداوند و قوم زمینی او توسط او نابود می‌شوند.
یک پیشنهاد مفید برای مطالعه کتاب مقدس این است که یک آیه کلیدی از یک کتاب پیدا کنید. به عنوان مثال، آیه کلیدی در لوقا ممکن است این باشد: «زیرا پسر انسان آمده است تا آنچه گم شده است را بجوید و نجات دهد» (۱۹:۱۰). آیه کلیدی کتاب ناحوم می‌تواند این باشد: «یهوه نیکو است، پناهگاهی در روز سختی؛ و او کسانی را که به او توکل می‌کنند، می‌شناسد» (۱:۷). این یک آیه فوق‌العاده است! بیایید آن را بررسی کنیم.
«یهوه نیکو است.»
برخی ترجمه‌ها می‌گویند: «خداوند نیکو است.» این عبارت هفت بار در عهد عتیق آمده است که نشان‌دهنده کمال است. او همیشه و در همه شرایط کاملاً نسبت به قوم خود نیکو است. عبارت «او نیکو است»، با «او» که به یهوه نیز اشاره دارد، نه بار دیگر در عهد عتیق آمده است. این دو عبارت سرود ملت بازسازی شده اسرائیل در روزی خواهد بود که خداوند عیسی با جلال بازگردد و قوم زمینی خود را از همه دشمنانشان نجات دهد (برای مثال مزامیر ۱۰۰:۵، ۱۳۵:۳، ۱۰۶:۱، ۱۰۷:۱، ۱۱۸:۲۹، ۱۳۶:۱ را ببینید).
برادر و خواهر عزیز در مسیح، این باید از امروز سرود ما باشد. اغلب شرایط ما بسیار دشوار است. ممکن است اشک بریزیم و در درد خود به خداوند فریاد بزنیم. با این حال، حتی در آن زمان، می‌دانیم که او هنوز نیکو است و از بزرگترین مشکلات ما خیر بیرون می‌آورد. همانطور که در مورد سه دوست دانیال، او ممکن است به ما اجازه دهد که به آتش آزمایش برویم، اما او در آن با ما خواهد بود (دانیال ۳)! چه تجربه‌ای آن سه مرد در مشارکت با پسر خدا در میان آتش داشتند! واقعاً، او نیکو است!
«پناهگاهی در روز سختی.»
ناحوم به احتمال زیاد در زمان حزقیا نبوت کرد، زمانی که ارتش آشور به یهودا حمله کرد، بسیاری از شهرها را تصرف کرد و در نهایت اورشلیم را محاصره کرد. حبقوق در مورد بابلی‌ها که بعدها یهودا را تهدید کردند، به ما می‌گوید که
او هر پناهگاهی را مسخره می‌کند: زیرا خاک را جمع می‌کند و آن را می‌گیرد (حبقوق ۱:۱۰).
در تاریخ جنگ، بسیاری از پناهگاه‌های ساخته شده توسط انسان‌ها تصرف و گرفته شده‌اند. اما در یهوه، که امروز او را به عنوان خداوند عیسی مسیح می‌شناسیم، پناهگاهی امن داریم که تمام قدرت انسان و شیطان نمی‌تواند آن را سرنگون کند.
توجه داشته باشید که او در روز سختی برای ما پناهگاهی است – چه بیماری یا مشکل مالی، سوگواری یا مشکلات خانوادگی، مشکلات در میان مسیحیانی که به صورت محلی یا در یک حوزه وسیع‌تر با آنها جمع شده‌ایم. در حالی که در این دنیا هستیم، با روزهای سختی زیادی روبرو می‌شویم. اما در چنین مواقعی به یاد داشته باشیم که در خداوند پناهگاهی وجود دارد که می‌توانیم به آن پناه ببریم.
نام یهوه برجی محکم است: عادلان به آن می‌دوند و در امان هستند (امثال ۱۸:۱۰).
در میان روز سختی، او پناهگاه ماست که می‌توانیم در آن از شرایط دشوار خود پناه بگیریم. خداوند نه تنها پولس رسول را هنگامی که یهودیان علیه او توطئه می‌کردند حفظ کرد (اعمال ۲۳:۱۲-۲۴)، بلکه «کنار او ایستاد و گفت: دلیر باش، زیرا همانطور که در اورشلیم درباره من شهادت دادی، باید در روم نیز شهادت دهی» (آیه ۱۱)، که در برابر امپراتور نرون خواهد بود. چقدر بزرگ است محبت و مراقبت خداوند ما، که می‌تواند ما را در روز سختی حفظ کند و آن را برای خیر ما تبدیل کند (رومیان ۸:۲۸).
«او کسانی را که به او توکل می‌کنند، می‌شناسد.»
برای بی‌باور، این فکر که خداوند آنها را کاملاً می‌شناسد، که او تمام «افکار و نیات» قلب‌هایشان را می‌داند (عبرانیان ۴:۱۲) وحشتناک است! اما برای ما که او را می‌شناسیم، باید آرامش بزرگی به ارمغان آورد. اولین کسی در کتاب مقدس که خداوند از او به عنوان کسی که می‌شناسد صحبت کرد، ابراهیم بود:
زیرا او [ابراهیم] را می‌شناسم که به فرزندان و اهل خانه خود پس از خود فرمان خواهد داد، و آنها راه یهوه را نگاه خواهند داشت تا عدالت و انصاف را به جا آورند، تا یهوه آنچه را که درباره او گفته است، بر ابراهیم بیاورد (پیدایش ۱۸:۱۹).
اغلب در کتاب مقدس، فکر شناخت یک شخص به معنای داشتن رابطه با آن شخص است. این در ازدواج و همچنین در رابطه خداوند با قوم خود صادق است.
در عهد جدید به ما گفته شده است که حتی یک گنجشک نیز بدون اطلاع پدر ما به زمین نمی‌افتد. با این حال، خداوند عیسی به ما گفت که ما از بسیاری گنجشک‌ها با ارزش‌تر هستیم. پدر حتی موهای سر ما را نیز شمرده است (متی ۱۰:۲۹-۳۱). این همان شناخت بسیار صمیمی است که او از هر یک از ما دارد. پس آیا فکر می‌کنید که ممکن است ناامیدی، پریشانی یا دلسردی داشته باشید که او از آن بی‌خبر باشد؟ نه! او هر یک از ما را می‌شناسد و تمام شرایط ما را می‌داند. خداوند از تمام آنچه حزقیا با حمله آشوریان و بیماری‌اش گذراند، آگاه بود، و در این زمان‌ها او هم اشعیا و هم ناحوم را فرستاد تا پیام‌های آرامش و اطمینان را به او برسانند. برادر یا خواهر عزیز در مسیح، نام شما در آسمان نوشته شده است (لوقا ۱۰:۲۰)؛ شما فراموش نشده‌اید. پدر و پسر مراقب شما هستند، و روح‌القدس که در هر ایماندار ساکن است، برای شما شفاعت می‌کند (رومیان ۸:۲۶-۲۷).
خداوند کسانی را که به او توکل می‌کنند، می‌شناسد. گاهی اوقات، ممکن است مجبور باشیم، مانند پدر در مرقس ۹، اعتراف کنیم: «ایمان دارم، بی‌اعتقادی مرا یاری کن» (آیه ۲۴)، اما مسئله این نیست که اعتماد ما بزرگ است یا کوچک. آنچه مهم است این است که اعتماد و اطمینان ما به اوست.
ما ممکن است تشویق قوی داشته باشیم، کسانی که برای پناه بردن به امید پیش روی ما گریخته‌اند، که آن را به عنوان لنگر روح داریم، هم امن و محکم، و وارد شدن به آن در درون پرده، جایی که عیسی به عنوان پیشرو برای ما وارد شده است (عبرانیان ۶:۱۸-۲۰).
لنگرهای ساخت بشر ممکن است از کار بیفتند. در اینجا لنگری است که هرگز از کار نخواهد افتاد! ای هم‌ایمان عزیز، به نیکویی، فیض و حمایت او به عنوان پناهگاه اعتماد کن. مطمئن باش که او تو را می‌شناسد و از تمام شرایط تو آگاه است. به زودی، ایمان ما به دیدن تبدیل خواهد شد، و ما خداوند مبارک خود عیسی را «همانطور که هست» خواهیم دید (اول یوحنا ۳:۲). تا آن زمان، باشد که در راه رفتن، آرامش یافتن و اعتماد به او تشویق شویم.
