در روح خدا انرژی و فعالیت زنده‌ای وجود دارد که نتایج شگفت‌انگیزی به بار می‌آورد. این به طرز باشکوهی در اولین اشاره به او در کتاب مقدس دیده می‌شود: «روح خدا بر روی آب‌ها در حرکت بود. و خدا گفت: نور باشد، و نور شد» (پیدایش ۱:۲-۳). در اینجا قدرت عظیمی در حرکت پایدار وجود دارد، زیرا نور باید با سرعت ۱۸۶۰۰۰ مایل در ثانیه حرکت کند. و این تصویری از کار روح خدا در آوردن کسی به توبه و ایمان است که پیش از این در تاریکی گناه و بی‌اعتقادی بوده است. نور بر روح او می‌تابد، با انرژی زنده و پر جنب و جوش حرکت پایدارش.
اما روح دیده نمی‌شود: این نور است که دیده می‌شود، زیرا نور هم آشکارکننده است و هم آشکارشونده. در نور همه چیز همانطور که واقعاً هست آشکار می‌شود. و نور طبیعی به زیبایی نمادی از خداوند عیسی مسیح است که فرمود: «من نور جهان هستم: هر که مرا پیروی کند در تاریکی راه نخواهد رفت، بلکه نور حیات را خواهد داشت» (یوحنا ۸:۱۲). بنابراین، در مسیح خدا را همانطور که واقعاً هست آشکار شده می‌بینیم، و نور چهره او ما را نیز کاملاً آشکار می‌کند. چنین است اولین کار بزرگ روح خدا با جان‌های ما، در شگفتی آوردن ما از تاریکی به نور، از قدرت شیطان به خدای زنده. این با یوحنا ۳:۸ مطابقت دارد: «باد هر جا که بخواهد می‌وزد، و تو صدای آن را می‌شنوی، اما نمی‌دانی از کجا می‌آید و به کجا می‌رود؛ همینطور است هر که از روح متولد شود.» یک کار قدرتمند توسط یک قدرت نادیدنی انجام شده است: کسی توسط روح خدا دوباره متولد می‌شود، که خود انرژی زندگی جدید و ابدی کاشته شده در روح باقی می‌ماند.
این قدرت واقعی است، اما روح خدا توجه را به کار خود در درون روح جلب نمی‌کند. بلکه، کار او جذب روح‌ها به شخص مبارک و کار خداوند عیسی است، همانطور که او خود به شاگردانش گفت: «او مرا جلال خواهد داد، زیرا از آنچه مال من است خواهد گرفت و آن را به شما اعلام خواهد کرد» (یوحنا ۱۶:۱۴).
کار او در دوران فیض
اما علاوه بر کار بزرگ روح در تولد تازه و حیات ابدی (که قبل از دوران کنونی ما اتفاق می‌افتاد)، کاری نیز اکنون وجود دارد که او درگیر آن است و هرگز قبل از روز پنطیکاست (اعمال ۲) شناخته نشده بود. زیرا اکنون خود روح خدا آمده است تا در کلیسای خدا ساکن شود. آغاز این در اعمال ۲ دیده می‌شود؛ و از زمانی که روح خدا آمده است، او در هر ایماندار به صورت فردی، و در کل کلیسای خدا به صورت جمعی باقی مانده است. «آیا نمی‌دانید که بدن شما معبد روح‌القدس است که در شماست، که آن را از خدا دارید؛ و شما از آن خود نیستید؟» (اول قرنتیان ۶:۱۹). این حتی به قرنتیان گفته شد، که «جسمانی» و «کودکان در مسیح» (اول قرنتیان ۳:۱) نامیده شدند و نیاز به توبیخ جدی داشتند. هر ایماندار به صورت فردی توسط روح ساکن بود، اگرچه او این را به درستی آشکار نمی‌کرد. همچنین، از آنها پرسیده شد: «آیا نمی‌دانید که شما معبد خدا هستید، و روح خدا در شما ساکن است؟» (اول قرنتیان ۳:۱۶). این فردی نیست، بلکه کلیسا به صورت متحد معبد خداست، و روح در کلیسا ساکن است.
این یادآوری به قرنتیان تأکید شد، نه برای اینکه آنها را به خاطر داشتن روح مغرور کند، بلکه برای تحریک فعالیت قلبی آنها در بنای کلیسای خدا؛ یعنی، تا ما بتوانیم مطابق با کار روح در کل بدن مسیح، یا همانطور که در اینجا نامیده می‌شود، «معبد خدا» عمل کنیم. حوزه‌ای که جلال خدا امروز در جهان نمایش داده می‌شود. این کار خوب، محکم و حیاتی است که روح انجام می‌دهد، اگرچه او خود به نوعی پشت صحنه پنهان است.
«پر از روح»: به چه معناست؟
اگر ما «پر از روح‌القدس» باشیم، چنین نگرانی برای برکت ابدی جان‌ها و برای بنای کلیسای خدا عمیقاً بر ما تأثیر خواهد گذاشت. زیرا اگرچه روح خدا در کلیسا ساکن است، این بدان معنا نیست که کلیسا «پر از روح» است. و اگرچه همه ایمانداران روح خدا را در خود دارند، هیچ کس نمی‌تواند جرأت کند بگوید که همیشه پر از روح هستند. اگر چنین بود، ما نیازی به این پند نداشتیم که «پر از روح باشید، با مزامیر و سرودها و آهنگ‌های روحانی با یکدیگر سخن بگویید، و در دل خود برای خداوند آواز بخوانید و آهنگ بسازید» (افسسیان ۵:۱۸-۱۹). توجه کنید، به ما گفته شده است که پر از روح باشیم، نه اینکه ادعا کنیم پر از روح هستیم. پر از روح بودن به معنای داشتن بیشتر از روح نیست، زیرا او یک شخص زنده است، نه صرفاً یک تأثیر. اما به معنای اجازه دادن به او برای کنترل کامل در هر بخش از زندگی ماست، به طوری که خود مسیح تنها هدف گرانبهایی باشد که در برابر چشمان ما قرار گرفته است، به طوری که قلب‌های ما را چنان شاد کند که همه چیز دیگر در مقایسه با آن هیچ باشد. یحیی تعمیددهنده (لوقا ۱:۱۵)، مادرش الیزابت (لوقا ۱:۴۱)، و پدرش زکریا (لوقا ۱:۶۷) قبل از روز پنطیکاست پر از روح نامیده شده‌اند: همه آنها از مسیح سخن می‌گفتند. و همین شهادت مبارک نیز صادق است وقتی این عبارت در اعمال ۲:۴ استفاده می‌شود. شاگردان با یک دل در یک مکان بودند؛ و هنگامی که روح خدا با قدرت عظیم خود آمد تا دوران جدید کلیسای خدا را معرفی کند، «همه از روح‌القدس پر شدند و شروع کردند به زبان‌های دیگر سخن گفتن، همانطور که روح به آنها قدرت بیان می‌داد.» هدف از این به هیچ وجه لذت شخصی آنها نبود. در واقع، افراد از ملیت‌های مختلف حضور داشتند و آنها را به زبان‌های خودشان «کارهای شگفت‌انگیز خدا» را شنیدند. به شاگردان قدرت داده شد تا افکار خود را در شهادت دادن به واقعیت مرگ و رستاخیز مسیح بیان کنند، اما به زبانی که هرگز یاد نگرفته بودند. آنها می‌دانستند چه می‌گویند، زیرا شاهد بودند. و آنها چیزی را گفتند که برای برکت واقعی و خالص همه شنوندگان در نظر گرفته شده بود. از تقلیدها برحذر باشید. بسیاری از آن زمان به بعد سعی کرده‌اند این معجزه بزرگ را تقلید کنند. اما این شاگردان به دنبال چنین چیزی مانند سخن گفتن به زبان‌ها نبودند. این کار خودجوش و واقعی خدا توسط روح او بود و سخن گفتن به زبان‌ها نشانه‌ای گرانبها بود که انجیل مسیح برای هر ملتی زیر آسمان، نه تنها برای اسرائیل، در دسترس خواهد بود. این نشان می‌دهد که در کلیسا اکنون یک درک گرانبها در میان ایمانداران از همه ملت‌ها ایجاد خواهد شد، بنابراین نشانه‌ای برای ترویج وحدت مبارک. اگر کسی این هدیه را به گونه‌ای ادعا کند که توجه را به خود جلب کند، این دروغ است. اگر کسی به اصطلاح به زبانی سخن بگوید، بدون اینکه بفهمد چه می‌گوید، این یک تقلید خطرناک است، زیرا حتی خود او را نیز بنا نمی‌کند، چه رسد به دیگران را، که هدف اصلی همه هدایاست. روح خدا به روشی بی‌نظم کار نمی‌کند: او تجربیات هیجان‌انگیزی نمی‌دهد که تمایل به تعالی انسان‌ها داشته باشد. او توجه را به شخص و کار خداوند عیسی مسیح جلب می‌کند. این در پنطیکاست صادق بود، و اکنون نیز صادق است. هنگامی که چهره استفان مانند چهره یک فرشته ظاهر شد (زیرا مطمئناً پر از روح خدا بود)، او به زبان دیگری سخن نگفت، زیرا او با یهودیان سخن می‌گفت؛ اما او حقیقت گرانبها و محکم خدا را گفت، و توجه شنوندگان خود را بر شخص مبارک خداوند عیسی که اکنون در دست راست خداست متمرکز کرد (اعمال ۶:۱۵-۷:۵۶).
پطرس، در اعمال ۴:۸، پر از روح‌القدس، با وفاداری به حاکمان اسرائیل در مورد مسیح مصلوب و قیام کرده سخن گفت (اعمال ۴:۸-۱۲). در همان فصل (آیه ۳۱) شاگردان همه از روح‌القدس پر شدند و کلام خدا را با جسارت سخن گفتند. پولس (اعمال ۱۳:۹-۱۱)، پر از روح‌القدس، حکم جدی داوری را به الیماس جادوگر به خاطر منحرف کردن راه‌های راست خداوند داد.
از تمام این مناسبت‌هایی که از پر شدن از روح نام برده شده است، تنها یکی از آنها از سخن گفتن به زبان‌ها می‌گوید (اعمال ۲:۴)، و آن هم به این دلیل که مناسبتی با اهمیت فوق‌العاده برجسته بود که هرگز تکرار نخواهد شد. اما پر شدن از روح یک امتیاز گرانبها باقی می‌ماند که برای هر ایماندار در دسترس است، اگر او با میل مسیح را به عنوان تنها هدف جذب‌کننده در برابر روح خود قرار دهد. و این لزوماً شامل خودداوری صادقانه است که به جسم اجازه نمی‌دهد هیچ جایگاهی از اهمیت را به خود اختصاص دهد. چقدر ما مبارک خواهیم بود اگر واقعاً به روح خدا اجازه دهیم که خداوند عیسی مسیح را در زندگی شخصی و جمعی جلال دهد. }
