ملکوت خدا در طول اعصار

ملکوت خدا در طول اعصار

وقتی کلماتی مانند «پادشاه»، «سلطان»، «امپراتور» یا «حاکم» را می‌شنوید، چه چیزی به ذهن شما می‌رسد؟ این کلمات در معنای حاکم یا کسی که بر یک کشور یا مردم خاصی اقتدار دارد، رایج هستند. وقتی کلماتی مانند «پادشاه»، «سلطان»، «امپراتور» یا «حاکم» را می‌شنوید، چه چیزی به ذهن شما می‌رسد؟ این کلمات در معنای حاکم یا کسی که بر یک کشور یا مردم خاصی اقتدار دارد، رایج هستند.

در کتاب مقدس، عبارت «ملکوت خدا» با اقتدار و حکمرانی مرتبط است. در آنجا ما خدا را به دو شیوه حکمرانی می‌بینیم. اولی نشان‌دهنده اقتدار نهایی خدا بر همه چیز است. به عنوان خالق، او بر تمام رویدادهای تاریخ کنترل دارد و در نهایت همه چیز با هم کار می‌کند تا اراده یا مشورت او را محقق سازد. او به مخلوقات خود اجازه می‌دهد تا اراده خود را در محدودیت‌ها اعمال کنند، اما او کنترل نهایی را دارد. دومی نشان‌دهنده حکومت مستقیم خدا بر رعایای خود است. این «تئوکراسی» نامیده می‌شود، «تئو» به معنای خدا و «کراسی» به معنای «حکومت». در مقابل، «دموکراسی» به معنای «حکومت مردم» است. ما می‌توانیم هفت مرحله از حکومت تئوکراتیک خدا را در کتاب مقدس دنبال کنیم. بیایید آنها را با هم بررسی کنیم.

مرحله ۱: آدم در باغ

در فصل‌های اول کتاب مقدس در مورد آفرینش انسان توسط خدا و برکت دادن او می‌خوانیم که می‌گوید: «بارور و کثیر شوید و زمین را پر کنید و آن را تحت سلطه خود درآورید، و بر ماهیان دریا و بر پرندگان آسمان و بر هر موجود زنده‌ای که بر زمین حرکت می‌کند، تسلط داشته باشید» (پیدایش ۱:۲۸ ESV). اولین مرحله از حکومت تئوکراتیک خدا در باغ عدن ظاهر شد، جایی که خدا آدم را به عنوان نماینده خود برای حکمرانی بر تمام خلقت قرار داد. متأسفانه، این اولین حاکم، آدم، وقتی از خدا نافرمانی کرد و تسلط خود را بر خلقت از دست داد، شکست خورد (پیدایش ۳). سپس خدا وعده حاکم دیگری را داد که می‌آید و آنچه را که آدم از دست داده بود، بازگرداند (آیه ۱۵).

مرحله ۲: نوح پس از طوفان

در داستان نوح، ما یک آغاز جدید را می‌بینیم، پس از اینکه طوفان در زمان او تمام بشریت را به جز او و خانواده‌اش از بین برد. خدا نوح را حاکم بر سایر موجودات قرار داد (۹:۲-۴) و به او اختیار داد تا قاتلان را مجازات کند (آیات ۵-۶). با این حال، نوح در حکمرانی بر خود شکست خورد و «مست شد و در خیمه خود برهنه خوابید» (آیات ۲۱). بسیاری از حاکمان پس از او آمدند و ملکوت‌های آنها با بی‌عدالتی و خشونت آلوده شد. بشریت همچنان در آرزوی آن حاکم کامل بود که به حوا وعده داده شده بود.

مرحله ۳: فرزندان اسرائیل

همانطور که بشریت از خدا دور شد، او تصمیم گرفت اقتدار خود را از طریق یک قوم با برقراری حکومت تئوکراتیک خود بر آن ملت نشان دهد (خروج ۱۵:۱۸). خدا فرزندان اسرائیل را در ابراهیم انتخاب کرد (پیدایش ۱۲؛ ۲۱:۱۲). هنگامی که آنها در مصر برده بودند، او آنها را از بندگی رهانید تا ارتش او باشند (به تثنیه ۷:۶-۸ مراجعه کنید)، و از آنها برای پاک کردن گناه از سرزمین کنعان استفاده کرد. به همین دلیل است که ما در مورد آن بردگان می‌خوانیم که «لشکر اسرائیل» بودند (۱۴:۱۹). به عنوان پادشاه آنها، خدا به آنها شریعت را داد تا زندگی آنها را هدایت کند، و به آنها دستور داد تا برای او خیمه‌ای بسازند تا در میان آنها ساکن شود.

فرزندان اسرائیل در زمان موسی، یوشع و بزرگان که پس از او زنده ماندند، خدا را خدمت کردند (داوران ۲:۷). با این حال، آنها در زمان داوران شروع به گمراهی کردند و به تدریج بدتر شدند تا اینکه ملکوت خدا را رد کردند و پادشاهی خواستند. آنها به سموئیل گفتند: «اکنون برای ما پادشاهی تعیین کن تا ما را مانند همه ملت‌ها داوری کند» (اول سموئیل ۸:۵). در پاسخ به خواسته مردم، خدا به پیامبر خود سموئیل گفت: «به صدای مردم در هر آنچه به تو می‌گویند گوش کن، زیرا آنها تو را رد نکرده‌اند، بلکه مرا از پادشاهی بر خود رد کرده‌اند» (آیه ۷). در نتیجه، خدا شائول را، مردی مطابق با خواسته‌های آنها، به عنوان پادشاه به آنها داد. شائول بعداً به دلیل شکست خود رد شد (اعمال رسولان ۱۳:۲۱-۲۲).

مرحله ۴: ملکوت داوود

نقشه خدا از ابتدا این بود که پادشاه از قبیله یهودا بیاید (اول تواریخ ۵:۲؛ پیدایش ۴۹:۱۰). بر این اساس، او داوود را به عنوان پادشاه به قوم خود داد تا مرحله جدیدی از ملکوت خدا را آغاز کند. در دوران حکومت داوود و فرزندانش، ما در مورد «ملکوت خداوند» (اول تواریخ ۲۸:۵) و «تخت خداوند» (۲۹:۲۳) می‌خوانیم زیرا خدا از طریق آن پادشاهان حکومت می‌کرد. داوود این را زمانی درک کرد که گفت: «ای خداوند، عظمت و قدرت و جلال و پیروزی و شکوه از آن توست، زیرا هر آنچه در آسمان و زمین است از آن توست. ملکوت از آن توست، ای خداوند، و تو بر همه سرور هستی. هم ثروت و هم افتخار از تو می‌آید، و تو بر همه حکومت می‌کنی. در دست تو قدرت و توانایی است، و در دست توست که همه را بزرگ و قوی سازی» (آیات ۱۱-۱۲).

در این مرحله، سال‌های اولیه سلطنت سلیمان تصویری کمرنگ از ملکوت آینده خداوند عیسی بود. اما، از همان سلیمان، پسر داوود، ما شکست را در پادشاهان، یکی پس از دیگری، می‌بینیم تا اینکه خدا ملت را از طریق اسارت بابلی مجازات کرد.

مرحله ۵: عیسی، پادشاه یهودیان

آیه آغازین در عهد جدید پادشاه را با تعیین نسب او اعلام می‌کند: «کتاب نسب‌نامه عیسی مسیح، پسر داوود، پسر ابراهیم» (متی ۱:۱). متی معمولاً به عنوان «انجیل پادشاه» شناخته می‌شود زیرا جنبه‌های مختلف پادشاهی خداوند عیسی را پوشش می‌دهد. ما در مورد نسب او (متی ۱)، ستاره‌ای خاص که برای تولد او ظاهر شد (متی ۲)، و پیشرو او که ملکوت را اعلام کرد: یحیی تعمیددهنده (متی ۳:۲) می‌خوانیم. عیسی به عنوان پادشاه واقعی، توسط روح‌القدس مسح شد (آیات ۱۶-۱۷)، نه با روغن مانند پادشاهان در عهد عتیق.

در موعظه بر کوه، خداوند عیسی اصول ملکوت را موعظه کرد (متی ۵-۷). بعدها، شاگردان او خبر خوش ملکوت را منتشر کردند (۱۰:۵-۷). خداوند همچنین معجزات بسیاری انجام داد تا برتری خود را بر بیماری، طبیعت، شیاطین و حتی مرگ تأیید کند، و تأیید کرد که او پادشاه وعده داده شده در عهد عتیق بود (اشعیا ۳۵:۵-۶، ۴۲:۶-۷).

شرایط مهم برای برقراری ملکوت این بود که مردم بشنوند و توبه کنند (متی ۳:۱-۱۲، ۴:۱۷،۲۳، ۱۰:۵-۷، ۱۱:۱۲-۱۴). به جای توبه، رهبران یهودی خداوند عیسی را به بیرون راندن شیاطین توسط بعل‌زبول متهم کردند (۱۲:۲۴)، و این آنها را تحت گناه نابخشودنی سخن گفتن علیه روح‌القدس قرار داد (آیه ۳۲). این اعلام نهایی رد عیسی به عنوان پادشاه بود.

مرحله ۶: ملکوت پنهان

پس از اینکه یهودیان پادشاه خود را رد کردند، خداوند به شاگردان خود «اسرار ملکوت آسمان» را اعلام کرد (متی ۱۳:۱۱). مَثَل‌هایی که خداوند در متی ۱۳ ذکر کرد، تصاویر خوبی از ملکوت او را همانطور که امروز هست، به ما می‌دهند. از این مَثَل‌ها می‌توان نتیجه گرفت که پادشاه به صورت بصری حضور ندارد، اما رعایای او همچنان از او پیروی می‌کنند (۲۸:۱۸-۲۰).

دامنه این ملکوت تمام جهان است، برخلاف محدود بودن به ملت اسرائیل. به همین دلیل است که در توضیح خداوند از یکی از مَثَل‌ها می‌خوانیم: «مزرعه جهان است» (۱۳:۳۸). علاوه بر این، این مرحله از ملکوت با صبر طولانی خدا مشخص می‌شود، به همین دلیل است که ما در مورد شر و بدکاران در ملکوت می‌خوانیم (آیات ۲۴،۳۰-۳۳).

به تفاوت بین کلیسا و ملکوت خدا توجه کنید. ملکوت خدا در مرحله پنهان کنونی خود شامل هر کسی است که ادعا می‌کند عیسی خداوند است، حتی کسانی که ایمانداران واقعی نیستند. این شامل هر کسی است که ادعا می‌کند مسیحی است، از جمله بدکاران. از سوی دیگر، کلیسای واقعی فقط شامل ایمانداران واقعی است – زندگی آنها تأیید می‌کند که عیسی خداوند آنهاست. می‌توان گفت کلیسا بخشی از ملکوت خدا است، اما ملکوت خدا شامل دیگرانی است که در کلیسای واقعی خدا نیستند.

مرحله ۷: ملکوت واقعی

این مرحله آینده است که عیسی خواهد آمد تا بر جهان سلطنت کند و حکومت تئوکراتیک واقعی را که از ابتدا در ذهن خدا بود، برقرار سازد. ملکوت او با دوره‌ای از سختی برای تمام زمین پیش از آن خواهد بود (متی ۲۴-۲۵).

ملکوت پسر محبوب خدا

همه ما به عنوان بردگان شیطان متولد می‌شویم و تحت سلطه او زندگی می‌کنیم. وقتی با ایمان به خداوند عیسی ایمان می‌آوریم، از آنچه رسول نوشت لذت می‌بریم:

او ما را از قلمرو تاریکی رهانیده و به ملکوت پسر محبوب خود منتقل کرده است (کولسیان ۱:۱۳). شما می‌توانید این دگرگونی را تغییر تابعیت یا تغییر به زندگی بهتر بنامید. آیا این تغییر را تجربه کرده‌اید؟ اگر نه، اکنون زمان آن است قبل از اینکه خیلی دیر شود.

در سخن نیکودیموس به عیسی، «تو معلمی از جانب خدا آمده‌ای»، اثباتی وجود دارد که او ملکوت را ندیده بود و واقعاً نمی‌دانست خداوند کیست، که او پادشاه بود. ملکوت خدا آنجا بود اما او آن را ندید، بنابراین خداوند آنچه را که برای او لازم بود تا در ملکوت خدا سهمی داشته باشد یا حتی آن را ببیند، گفت: