«صندوق عهد که از هر طرف با طلا پوشانده شده بود، و در آن گلدان طلایی حاوی مَنّا، و عصای هارون که جوانه زده بود، و الواح عهد بود؛ و بالای آن کروبیان جلال که سایه بر تخت رحمت افکنده بودند.»
(عبرانیان ۹:۳–۴)
صندوق عهد از مسیح در فیض و قدوسیت انسانیت او و در جلال الوهیت او سخن می‌گوید. مَنّا از مسیح سخن می‌گوید که زمانی در اینجا فروتن بود—غذای مقدسین او. عصا از زندگی او فراتر از قبر و از خدمت کهانت او برای حمایت از قوم خود سخن می‌گوید تا آنها بتوانند از لذت و قدرت اخلاقی عهد بهره‌مند شوند.
در چنین روزی که مادیات در نظر انسان‌ها بر معنویات برتری می‌یابد، برای ما خوب است که از مسیح جلال‌یافته، طلای در آتش آزموده شده را بخریم تا ثروتمند شویم. نقره در روزگار سلیمان بی‌ارزش بود، همه چیز از طلا بود. آن زمان، خدا جایگاه مناسب خود را داشت؛ خانه‌اش ساخته شده بود؛ نامش بر قومش خوانده می‌شد. رفاه الهی موهبت آنها بود.
در حدود سی سال همه چیز تغییر کرد. رحبعام و تمام اسرائیل با او، شریعت خداوند را ترک کردند. خدا، در حکومت عادلانه خود، پادشاه مصر را علیه رحبعام آورد. او گنجینه‌های خانه خداوند را غارت کرد و سپرهای طلا را برد. رحبعام آنها را با سپرهای برنجی جایگزین کرد. چیزهای پست‌تر با رضایت پذیرفته شد (به دوم تواریخ ۱۲ مراجعه کنید).
در روزگاری حتی دیرتر، با انحطاط اخلاقی عمیق‌تر، ارمیا ناله کرد: «چگونه طلا کدر شده است!»
خوشبختانه، ما منتظر آن روزی هستیم که صدا در اسرائیل خواهد خواند—در پاسخ به نبوت اشعیا ۶۰—«برخیز، بدرخش، زیرا نور تو آمده است، و جلال خداوند بر تو طلوع کرده است؛» و «به جای برنج، طلا خواهم آورد.» چه روزی از بازسازی خواهد بود وقتی خداوند پادشاهی خود را برپا می‌کند! آنگاه دیوارهای صهیون «نجات» و دروازه‌هایش «ستایش» خواهد بود.
پس، با هشدارهای شکست‌های دیگران، و با پیش‌بینی روز مسیح، باشد که خود ما به چیزی کمتر از طلای حقیقت خدا، که توسط روح خدا خدمت می‌شود، راضی نباشیم و همه چیز را از مسیح خدا بدانیم.
گلدان طلایی خروج ۱۶:۳۳
گلدان طلایی و محتویات آن از مَنّا نشان می‌دهد که زندگی خداوند عیسی مسیح، در انسانیت اینجا بر روی زمین، از هر جهت مورد رضایت خدا بود. یک عُمر پر، که در صندوق عهد قرار داده شده بود، نشان‌دهنده قدردانی خاص خدا از او در اینجا بود.
طلا همیشه نماد جلال الهی است—فقط یک گلدان طلایی برای نگهداری مقدار گرانبهای مَنّا مناسب بود. جلال خدا همیشه در آن مرد مبارک که در این دنیا مورد تحقیر و رد شدن انسان‌ها بود اما برگزیده خدا و گرانبها بود، پاسخی یافت.
مَنّای پنهان که به غلبه‌کننده در شرایطی شبیه پرگاموس، مرزنشین جهان، از اعتراف (مکاشفه ۲:۱۷) ارائه می‌شود، طعمی شیرین از آن را در مسیح به ارمغان می‌آورد که برای خدا بسیار دلپذیر بود. علاوه بر خدمت عمومی و رسالت او، ارتباط و وابستگی دائمی او به خدا وجود داشت. همه چیز توسط خدا گنجانده شده بود—حتی یک ذره از آن از دست نخواهد رفت. این سهم غلبه‌کننده بر اعتراف مسیحی دنیوی خواهد بود که در گنجینه خدا شریک شود. پاداشی شایسته برای وفاداری کامل به مسیح در روز شهادت و آزمایش. این وفاداری توسط زندگی پنهان آنها از وابستگی، ارتباط، و تغذیه از مسیح، مسیحی که زمانی در اینجا فروتن بود، حفظ می‌شد. پس ما قدردانی می‌کنیم که فقط یک گلدان طلایی برای نگهداری یادبود گرانبهای غذای بیابان قوم خدا مناسب بود.
همانطور که از مَنّای حقیقی تغذیه می‌کنیم، بیشتر و بیشتر احساس می‌کنیم که در خلاف جریان مسیر شرورانه کنونی امور حرکت می‌کنیم. بنابراین، از نیاز به «کمک از قدس» آگاه می‌شویم (مزمور ۲۰:۲).
قربانگاه طلایی خروج ۳۰
این از مسیح سخن می‌گوید که شایستگی حفظ کل نظام جلال و شهادت الهی را دارد. چوب شطیم از انسانیت فسادناپذیر او سخن می‌گوید—طلای خالص از الوهیت مطلق او. از این رو، او به طور برجسته قادر است آنچه را که به خدا تعلق دارد و آنچه را که ما نیاز داریم، حفظ کند.
او «کاهن اعظم رحیم و امین در امور مربوط به خدا» است. رحیم از جانب ما—امین از جانب خدا.
قربانگاه طلایی چهارگوش بود، هر ضلع یک ذراع—شمال، جنوب، شرق و غرب—هیچ شرایطی وجود ندارد که فیض معطر شفاعت مسیح نتواند به طور کامل با آن کنار بیاید. یک عدد وحدت است؛ دو عدد شهادت است. مسیح برای قوم خود شفاعت می‌کرد تا آنها یک باشند (یوحنا ۱۷:۲۰–۲۱)، و تا در قدرت زنده وحدت، به خدای خانه خدا شهادت دهند.
همانطور که مقدسین از ثمره شفاعت او بهره می‌برند، در شهادت خدا حمایت می‌شوند و به برکت تشکیل بخشی از خانه خدا پی می‌برند و فیض شفاعت مسیح را منعکس می‌کنند. بنابراین آنها برای «همه انسان‌ها»—«همه مقدسین»—خادمان—«همه چیز»—در همه جا—و در همه زمان‌ها دعا می‌کنند (به اول تیموتائوس ۱:۱؛ افسسیان ۶:۱۸؛ دوم تسالونیکیان ۳:۱؛ فیلیپیان ۴:۶؛ لوقا ۱۸:۱ مراجعه کنید).
مسیح، در خدمت خود با ویژگی قربانگاه طلایی، مقدسین خود را در حوزه مشارکت که در سفره نان حضور نشان داده شده است، حفظ می‌کند. او همچنین آنها را در خدمت روح، که در درخشش شمعدان طلایی نشان داده شده است، حفظ می‌کند، تا آنها مجهز و توانمند شوند که به حیاط برای شهادت و به قدس‌الاقداس برای پرستش بروند.
بشقاب طلایی خروج ۲۸:۳۶-۳۸
کاهن اعظم، که لباس‌های جلال و زیبایی خود را پوشیده بود، به عنوان قطعه تاج‌گذاری زینت خود، بشقاب طلایی را داشت. این با یک بند آبی به عمامه او بر پیشانی‌اش بسته شده بود. دلیل ذکر شده این بود که تمام خدمت کهانت قربانی باید باشد،
«قدوسیت برای خداوند.»
همانطور که مقدسین امتیاز خدمت به خدا را به عنوان پرستش‌کنندگان پاک‌شده بر عهده می‌گیرند، تحت دست نظم‌دهنده خداوند عیسی مسیح—«کاهن اعظم اعتراف ما»—قرار می‌گیرند.
این جمله چقدر عجیب و متناقض به نظر می‌رسد: «تا هارون گناه چیزهای مقدس را که بنی‌اسرائیل در تمام هدایای مقدس خود تقدیس می‌کنند، بر دوش کشد… تا در حضور خداوند پذیرفته شوند» (خروج ۲۸:۳۶–۳۸). هیچ نقص فکری یا بیانی از او پنهان نخواهد ماند. هر قربانی در کمال فیض او تقدیم خواهد شد. آن عطر که او را در شفاعت خود در مکان مقدس مشخص می‌کند، او را در خدمت خود در قدس‌الاقداس نیز مشخص خواهد کرد.
کاهن اعظم، در روز کفاره، در حضور خدا در ابری از بخور از بخوردان طلایی قرار گرفت. مسیح در کمال خود به آن حضور رفته است. ما در شایستگی، کمال، فیض و مقبولیت مسیح خدا نزدیک می‌شویم. چقدر سپاسگزاریم که با وجود وضعیت آشفته ما، با وجود ارائه ناقص به دلیل آنچه که هستیم، هر هدیه‌ای که صادقانه به خدا تقدیم می‌شود، از دستان کاهن اعظم امین ما می‌گذرد و با مناسبتی که مسیح آن را ارائه می‌دهد، به خدا می‌رسد.
بخوردان طلایی عبرانیان ۹:۴؛ لاویان ۱۶:۱۲.
از لحاظ تاریخی، این فقط یک بار در سال—در روز بزرگ کفاره—در حضور خدا، در قدس‌الاقداس بود. رساله عبرانیان به ما می‌گوید که اولین ویژگی قدس‌الاقداس این بود که «بخوردان طلایی را داشت.» این ارجاع به خیمه عبادت در بیابان، تمام نور عهد جدید را با خود حمل می‌کند. بخوردان طلایی در پشت پرده است زیرا کاهن ما در پشت پرده است.
اگر قربانگاه طلایی شفاعت دائمی او را نشان می‌دهد، پس بخوردان طلایی نشان می‌دهد که کار کفاره برای همیشه انجام شده است و در نتیجه مسیح در مکان داخلی است. این به وضوح مسیحیت را از یهودیت متمایز می‌کند، زیرا کاهن ما در پشت پرده است—خادم قدس حقیقی—که دائماً در خدمت خدا در عطر ماندگار فیض و جلال متنوع خود مشغول است، همانطور که توسط ادویه‌های بخور شیرین نمادین شده است، او دائماً مقدسین را در خدمت ستایش و پرستش به سوی خدا هدایت می‌کند.
بدین ترتیب؛
- گلدان طلایی، از قدردانی خدا از مسیحی که زمانی فروتن بود سخن می‌گوید؛ مَنّا—غذای مقدسین برای روزهای تاریخ بیابان.
- قربانگاه طلایی، از مسیح به عنوان نگهدارنده نظام الهی؛ و بخور شیرین از شفاعت دائمی او برای قوم خود.
- بشقاب طلایی، از هوشیاری مقدس او برای اطمینان از اینکه فقط آنچه برای خدا دلپذیر است به او تقدیم شود.
- بخوردان طلایی، از خدمت پرستشی که او امروز در حضور خدا انجام می‌دهد.
خدا را شکر برای غذای بیابان که ساختاری را برای ما فراهم می‌کند تا اکنون بر مشکلات غلبه کنیم، و چشم‌انداز ضیافت با خدا را بر تمام آنچه او از مسیح—مرد مورد رضایت خود—ذخیره کرده است، به ما می‌دهد.
خدا را شکر برای حمایت کهانت مسیح که اکنون ما را در شهادت حفظ می‌کند.
خدا را شکر برای دسترسی به حضور او اکنون، بر اساس قربانی کامل مسیح و در مقبولیت که فقط از آن اوست.
خدای مبارک و پدر، در نظر تو، ما سر تعظیم فرود می‌آوریم و فیض تو را می‌پذیریم؛ ما در نور جلال تو پرستش می‌کنیم، که در چهره عیسی می‌درخشد.
