فصل 12
«آنها به من که او را سوراخ کرده‌اند، نگاه خواهند کرد» (آیه 10). این نبوت تماماً آینده است و به رویدادهایی اشاره دارد که «در آن روز» (آیات 3، 4، 6، 8، 9، 11) رخ خواهند داد.
رویارویی اوج (آیات 1-3)
آیه 1: بار مسیح مدت‌هاست که بار سنگین را به خاطر اسرائیل بر دوش کشیده است (اشعیا 53:4). این بار باید در روح توسط خود ملت تحمل شود تا بتواند وارد برکتی شود که خدا برای آن مقرر کرده است. اما ابتدا ملتی که مسیح را رد کرد و ضد مسیح را خواهد پذیرفت، باید به اعماق «زمان سختی یعقوب» (ارمیا 30:1-9) فرو رود.
اسرائیل خداوند اکنون تمام ملت را در نظر دارد، نه فقط اورشلیم و یهودا را. انسان بالاترین نقطه خلقت خدا بر روی زمین است. روح بالاترین نقطه انسان است؛ بخشی که شورش گناه آلود انسان علیه خدا به غم‌انگیزترین شکل آشکار می‌شود و به اوج خود می‌رسد.
آیه 2: یهوه کنترل کامل را به دست می‌گیرد. اورشلیم نقطه کانونی راه‌های خدا بر روی زمین است. تمام ملت‌های غیریهودی برای بلعیدن آن به آن حمله خواهند کرد. آنها خواهند گفت: «ما از این ملت دشوار، سرسخت و خشمگین به اندازه کافی خسته شده‌ایم. بیایید یک بار برای همیشه با آن برخورد کنیم.» اما آنها به لرزه در خواهند آمد. یهودا و اورشلیم اهداف فوری محاصره خواهند بود، اما همچنین «سنگ سنگین» خواهند بود که ملت‌های متخاصم از جنوب، شمال و شرق توسط آن خرد خواهند شد. با ملت‌های غربی قبلاً زمانی که وحش و ضد مسیح در ظهور به طور خلاصه برداشته می‌شوند، برخورد شده است. آنها نقش ویژه‌ای را علیه یهودا، به این ترتیب، نه تمام اسرائیل، ایفا کرده‌اند و دچار داوری ویژه‌ای خواهند شد.
یهوه قوم خود را نجات می‌دهد (آیات 4-9)
آیه 4: «در آن روز» انضباط یهوه بر قوم نافرمانش به طور کامل اعمال شده است. اکنون نقش‌ها معکوس خواهند شد. خدا اکنون ملت‌ها را در اورشلیم داوری خواهد کرد. آنها «متحیر»، شگفت‌زده، و متحیر خواهند شد (رجوع کنید به اشعیا 52:15). آنها دچار کوری قضایی به دست خدا خواهند شد.
آیات 5-6: حاکمان یهودا قوم خدا در این مرحله از نجات خود کاملاً منفعل نیستند. پس از ظهور، مسیح کسانی را که به طور ویژه برای شرکت در شکست دشمن آماده کرده است، به عنوان رهبران، اما تحت فرمان او، برمی‌انگیزد.
آیه 6: «چوب» و «دسته» آماده برای سوختن، در داوری (رجوع کنید به علف‌های هرز در متی 13:30). اورشلیم به «مکان خود» بازگردانده خواهد شد، که خدا همیشه برای آن در نظر داشته است - مرکز فعالیت‌ها بر روی زمین، ابتدا در داوری (تطهیر) (1 پطرس 4:17)، سپس در برکت.
آیات 7-9. چالش را نمی‌توان نادیده گرفت. یهوه بازماندگان را در نظر می‌گیرد و ابتدا آنها را نجات می‌دهد. بدون مداخله شخصی او، سرنوشت آنها اجتناب‌ناپذیر و قریب‌الوقوع است. او می‌گوید: «من... تمام ملت‌هایی را که علیه اورشلیم می‌آیند، نابود خواهم کرد.»
مکاشفه مسیح به بازماندگان نجات‌یافته و توبه حاصله (آیات 10-14)
آیه 10: روح (1) فیض (لطف خالص الهی) و (2) التماس (وابسته) تمام افکار شایستگی هر چیزی کنار گذاشته خواهد شد. فیضی که نجات آنها را به ارمغان آورد، در قلب‌های آنها نیز کار کرده است. «آنها به من که او را سوراخ کرده‌اند، نگاه خواهند کرد.»
فیض به آنها او را که سوراخ کرده بودند، نشان می‌دهد. «آنها ماتم خواهند گرفت» (توبه خواهند کرد). فریاد پریشانی (برای خودشان) به فریاد توبه (برای گناهانشان) تبدیل می‌شود. نجات در شرایط آنها به آنها فرصت می‌دهد تا در مورد دلیل وضعیتی که از آن نجات یافته بودند، تأمل کنند.
با تمام دشمنانشان، وحش، ضد مسیح، ملت‌ها، به ویژه پادشاه شمال، اکنون برخورد شده است. هیچ ترس از تسلیم، داوری انضباطی یا مجازات نمی‌تواند شخصیت و واقعیت غم آنها را مختل کند (اشعیا 53:1-6). آنها اکنون چشمانی برای دیدن دارند. آنها اکنون مسئولیت خود را می‌پذیرند و برای نقش خود در آن ماتم می‌گیرند. آنها اکنون «ما» می‌گویند نه «آنها».
در مورد پسر یگانه او، نخست‌زاده او (رجوع کنید به پیدایش 22). آنها غم عمیقی خواهند داشت که کسی که اکنون موضوع عشق و ارادت آنها بود، اینقدر مورد سوء استفاده قرار گرفته بود.
آنها ماتم خواهند گرفت. توبه جامع، کامل و دقیق است. آنها باید و ماتم خواهند گرفت (خود را آزار خواهند داد) به عنوان (1) افراد، (2) خانواده‌ها، (3) یک ملت. هیچ جشن خیمه‌ها (لاویان 23) بدون ابتدا روز بزرگ کفاره (لاویان 16) نمی‌توانست وجود داشته باشد.
توبه ملی منجر به برکت و جشن ملی می‌شود. زکریا 12:10-14 به زکریا 14:8-21 منجر می‌شود.
آنها در روز فقر او (مزامیر 109:21-31) مایل نبودند و او را رد کردند. آنها هنوز در روز صبر او (مزامیر 110:1؛ 2 تسالونیکیان 3:5) مایل نیستند. آنها در روز قدرت او (مزامیر 110:3) مایل خواهند بود. فصل 13 زکریا
«ای شمشیر، بر شبان من بیدار شو» (آیه 7). آیات 1-5: اساس تمام عدالت و برکت.
توبه عمیق و واقعی که در زکریا 12:10-14 به تفصیل آمده است، منجر به مکاشفه کار خدا در آنها و برای آنها در فصل 13 می‌شود.
عدالت خدا ایجاب می‌کند که گناهان یک بار برای همیشه به طور کامل مورد رسیدگی قرار گیرند. این امر مستلزم پاکسازی قضایی، کفاره قضایی، توسط خون مسیح است و یک جایگاه قضایی روشن در برابر خدای عادل به ما می‌دهد که هرگز نمی‌توانستیم خودمان به دست آوریم (1 یوحنا 1:7؛ عبرانیان 9:14). ما با ایمان وارد خیر این می‌شویم (رومیان 5:1).
اما این به خودی خود کافی نیست. نه تنها آنچه ما انجام داده‌ایم (گناهان ما) باید مورد رسیدگی قرار گیرد، بلکه آنچه ما هستیم نیز باید مورد رسیدگی قرار گیرد. گناه طبیعت ما را فاسد کرده است. هر جا که توبه واقعی وجود داشته باشد، چشمه‌ای برای مقابله با این ناپاکی اخلاقی در دسترس است. این پاکسازی اخلاقی توسط آب کلام خدا در قدرت روح‌القدس خدا است که یک طبیعت جدید و یک وضعیت اخلاقی را به ما می‌دهد که هرگز نمی‌توانستیم آن را به دست آوریم یا شایسته آن باشیم. این به آنچه ما هستیم مربوط می‌شود، نه به آنچه انجام داده‌ایم. این یک پاکسازی اخلاقی کامل است که به ما ظرفیت می‌دهد تا یک زندگی جدید را که مورد رضایت خداست در قدرت روح‌القدس زندگی کنیم.
این در حزقیال 36:22-32 پیشگویی شده و توسط خداوند عیسی به نیکودیموس در یوحنا 3:1-8 روشن شده است. آنچه اکنون برای ما مسیحیان به عنوان افراد ضروری است، برای اسرائیل به عنوان یک ملت نیز زمانی که با توبه ملی به خدا آورده شوند، ضروری خواهد بود. نتیجه در اشعیا 66:8 ذکر شده است: «در یک روز... ملتی ناگهان متولد خواهد شد.» این بازسازی ملی اسرائیل است که در متی 19:28 به آن اشاره شده است، معادل ملی تولد جدید اسرائیل که ما مسیحیان اکنون باید به عنوان افراد داشته باشیم.
آیات 2-3 بر اساس پاکسازی ملت در برابر خدا، پاکسازی درونی منجر به تقدیس عملی بیرونی می‌شود (مزامیر 119:11). ناپاکی دیگر قابل قبول نیست (تیطس 1:15). آنچه آنها (بازماندگان) از نظر اخلاقی به آن رسیده‌اند، در آنچه انجام می‌دهند، نشان داده خواهد شد.
آیات 4-5: آنها دیگر افکار بلندپروازانه‌ای نسبت به خود ندارند.
آیات 6-7: شبان کشته شده اساس عادلانه‌ای که برکت بر اساس آن برای اسرائیل در دسترس خواهد بود، در آنچه خدا با خداوند عیسی انجام داد (آیه 7؛ اعمال 2:23ب) و در آنچه انسان/یهودیان با او انجام دادند (آیه 6؛ اعمال 2:23الف) پوشش داده شده است. حاکمیت خدا و مسئولیت انسان هر دو در صلیب دیده می‌شود.
آیه 7 «مردی که همکار من است.» یهوه اینگونه از مسیح سخن می‌گوید. عهد جدید تأیید می‌کند که پسر از نظر شخصیتی در هر جهت با پدر برابر است. به همان اندازه درست است که در انسانیت مقدس خود، پسر از نظر اداری تابع پدر است.
آیات 8-9 نتیجه حمله غیریهودیان تحت فرمان وحش رومی را به ما می‌دهد (رجوع کنید به حزقیال 20:34-38). آن زمان وحشتناک آزار و اذیت برای اسرائیل منجر به کشته شدن دو سوم مرتد آنها و نجات تنها یک سوم وفادار آنها خواهد شد.
فصل 14 زکریا
«پاهای او در آن روز بر کوه زیتون خواهد ایستاد» (آیه 4). اوج بزرگ
یهوه و مسیح در سراسر متن به طور مترادف و قابل تعویض صحبت می‌شوند.
- مزامیر 76:10 و اعمال 4:26-28 را ملاحظه کنید.
- آیه 2: همه ملت‌ها با پادشاه شمال در رأس به عنوان آنتاگونیست اصلی.
آیه 3: تنها مداخله مستقیم خود یهوه از شکست کامل و نابودی مطلق قوم او جلوگیری می‌کند.
آیه 4-5ب: شیوه مداخله و هویت نجات‌دهنده (اشعیا 25:9).
آیه 5الف: روش فرار. مقدسین زمینی از دشمنان نجات یافتند. مقدسین آسمانی در جلال آشکار شدند.
آیات 6-11: شرایط هزاره (همچنین فصل 8 را ببینید).
آیات 9، 16، 20-21 شامل معبد هزاره می‌شود (حزقیال 40:1-47:1).
آیات 12-15: تدارک برای حفظ نظم و ترتیب (فصل 10:4، باج‌گیر).
آیه 16: تنظیم ادای احترام توسط بخش کوچک باقیمانده از این ملت‌های متخاصم (مزامیر 76:10). اطاعت ظاهری برخی ساختگی خواهد بود، نه واقعی (مزامیر 66:3).
جشن خیمه‌ها برگزار و محقق خواهد شد. هر ملت هر سال در جشن‌ها نماینده خواهد داشت (مکاشفه 21:24-26). خدا در میان قوم خود آرام خواهد گرفت و آنها در او و با او.
آیه 20: قدوسیت هنجار خواهد بود. همه چیز مطابق با خدا و به طور آشکار برای او مناسب خواهد بود.
کنعانی (دشمن همیشگی) «دیگر در خانه یهوه صبایوت نخواهد بود.» آنها همیشه سرزمین و مردم آن را آزار داده‌اند. دیگر هرگز! آنها سرانجام و برای همیشه اخراج خواهند شد (مکاشفه 21:27).
همانطور که شاعر مری ا. اس. دک نوشت:
شهری روشن است، دروازه‌هایش به گناه بسته است؛ هیچ چیز ناپاک، هیچ چیز ناپاک. * *هرگز وارد نخواهد شد. * *جلال بر خدا باد!
