طوفان
سفر پولس به روم، که در اعمال رسولان ۲۷ با دقت تاریخی زیادی برای ما روایت شده است، آنطور که سکان‌دار و صاحب کشتی می‌خواستند، به آرامی پیش نرفت. در ابتدا همه چیز خوب به نظر می‌رسید و شرایط مساعد بود، اما به زودی کشتی توسط امواج یک طوفان ناگهانی به این سو و آن سو پرتاب شد. باد ملایم جنوبی جای خود را به طوفانی شدید داده بود که کشتی را به حدی ویران کرد که سرنشینان آن تمام امید خود را از دست دادند.
آنها در تاریکی سرگردان بودند، زیرا «نه خورشید و نه ستارگان برای چندین روز ظاهر نشدند» (آیه ۲۰). اما وقتی چهاردهمین شب فرا رسید که آنها در دریای آدریاتیک سرگردان بودند، حدود نیمه‌شب ملوانان شروع به گمان کردند که به خشکی نزدیک می‌شوند. بعدها فهمیدند که آن جزیره مالت بود. در تاریکی، ملوانان از به گل نشستن بر روی صخره‌ها می‌ترسیدند، بنابراین تصمیم گرفتند لنگرها را بیندازند و منتظر روز بمانند. چقدر باید مشتاق سپیده‌دم بوده باشند! آنها «دعا کردند که روز فرا رسد» (آیه ۲۹).
ما می‌توانیم این دعا را به دو صورت به خودمان اعمال کنیم: شخصی و به عنوان یک جماعت مسیحیان. در سطح شخصی، این کلام می‌تواند برای ما زمانی که در شرایط دشوار یا نیازمند هستیم، معنی‌دار باشد. زمان‌هایی در زندگی ما وجود دارد که با شور و حرارت آرزو می‌کنیم خدا تاریکی را از بین ببرد. آنگاه می‌توانیم با داوود بگوییم: «خداوند خدای من تاریکی مرا روشن خواهد کرد» (مزمور ۱۸:۲۸). ما می‌دانیم که او دعاهای ما را مطابق با اراده کامل خود پاسخ خواهد داد. «خدا نور است» (اول یوحنا ۱:۵)، و او به تنهایی قادر است تاریکی را از بین ببرد (افسسیان ۳:۲۰؛ عبرانیان ۷:۲۵).
روز مسیح
به عنوان یک جماعت مسیحیان، این کلمات حرف‌های زیادی برای ما دارند. به هر حال، کلیسا منتظر آمدن روز مسیح است! هنگامی که او بر روی زمین بود، اعلام کرد: «من نور جهان هستم» (یوحنا ۹:۵). اما او همچنین از بازگشت به پدر، که او را به جهان فرستاده بود، سخن گفت. حتی در آن زمان، نور خدا، حقیقت خدا، همچنان توسط پیروانش منتشر می‌شد، زیرا او آنها را «نور جهان» نامید (متی ۵:۱۴).
مسیح، نور بزرگ، به آسمان بازمی‌گشت، اما فرزندان نور در این دنیای تاریک، که در آن به عنوان حاملان نور می‌درخشیدند، به او شهادت می‌دادند. نور حقیقی در زندگی آنها آشکار می‌شد (به یوحنا ۸:۱۲، ۹:۵، ۱۲:۳۵-۳۶؛ افسسیان ۵:۸؛ فیلیپیان ۲:۱۵-۱۶؛ اول یوحنا ۲:۸ مراجعه کنید). بنابراین اکنون، در حالی که به دلیل غیبت نور بزرگ، در این دنیا شب است، ایمانداران شاهد نور هستند.
این دنیا قلمرو حاکمان این تاریکی است؛ بنابراین، ما مشتاق آمدن روز مسیح هستیم. هرچه در این دنیا تاریک‌تر می‌شود، که تاریکی را به نور ترجیح داده است، ما با شور و حرارت بیشتری مشتاق طلوع صبح جدید هستیم، زمانی که او می‌آید. بله، ما خود را با این فکر تسلی می‌دهیم که «شب به پایان رسیده، روز نزدیک است» (رومیان ۱۳:۱۲). بیش از نگهبانان، ما مشتاقانه منتظر صبح هستیم (به مزمور ۱۳۰:۶ مراجعه کنید).
آیا آرزوی ما این نیست که آن روز فرا رسد؟ آیا ما هر دلیلی نداریم که مشتاق بازگشت نور، آمدن او برای قوم خود به عنوان ستاره درخشان صبح (مکاشفه ۲۲:۱۶) و ظهور باشکوه او به عنوان خورشید عدالت (ملاکی ۴:۲) باشیم؟ به هر حال، به صورت مجازی، با کلیسا همانند کشتی‌ای بود که پولس با آن به روم سفر کرد. کشتی مجازی شهادت مسیحی به شدت توسط طوفان آسیب دیده است و در خطر غرق شدن است. مردم در کشتی در پریشانی هستند و مشتاق روز جدید هستند.
صدای پولس
با این حال، مردم در کشتی خود مقصر بودند، زیرا به سخنان پولس گوش نداده بودند. رسول توسط دیگران فقط یک زندانی تلقی می‌شد و صدای او به اقتداری که شایسته آن بود، اعتبار داده نمی‌شد. توصیه متخصصان وزن بیشتری داشت؛ و در این مورد واقعاً همین عامل مشکلات بود.
پولس و سخنان و نامه‌هایش در سفر کلیسا در دریاهای جهان همراه بوده‌اند، اما پیام او به طور کلی در مورد مسیری که باید طی شود، شنیده نشده است. کلمات نبوی که او تحت هدایت روح‌القدس بیان کرده بود، توسط بسیاری نادیده گرفته شده است. سنت‌ها و عقاید انسانی در تاریخ کلیسای مدعی، اما عمدتاً بی‌اعتقاد، غالب شده‌اند. مردم، حتی رهبران، «بیشتر از سکان‌دار و صاحب کشتی متقاعد شده بودند تا از چیزهایی که پولس گفته بود» (اعمال رسولان ۲۷:۱۱)، و عواقب آن بسیار جدی بوده است. مسیری که کلیسای مدعی در پیش گرفته است، کشنده است و به سقوط آن منجر می‌شود.
اما، سرانجام، هنگامی که تمام امید نجات از ملوانان در روایت اعمال رسولان ۲۷ گرفته شد، صدای پولس دوباره شنیده شد. این به بقیه داستان یک پیچ و تاب شاد داد. امروز، به محض اینکه به این شناخت می‌رسیم که باید با دقت بیشتری به کلمات الهام‌بخش پولس گوش می‌دادیم، امید دوباره طلوع می‌کند. کشتی از دست می‌رفت، اما مردم در کشتی، مطابق با سخنان رسول، همگی سالم به بندر مورد نظر می‌رسیدند. داوری بر کلیسای مدعی اجتناب‌ناپذیر شده است. او به عنوان شهادت خدا در اینجا بر روی زمین کنار گذاشته شده است (رومیان ۱۱:۲۲؛ مکاشفه ۳:۱۶). اما ایمانداران واقعی نیازی به ترس برای زندگی خود ندارند و حتی می‌توانند شاد باشند (اعمال رسولان ۲۷:۲۱-۲۵).
این چه چیزی برای ما می‌گوید؟ ما باید تشخیص دهیم که کلیسا از بسیاری جهات از اراده خدا منحرف شده و مسیر اشتباهی را در پیش گرفته است. به عنوان مثال، در مورد سازماندهی و اداره کلیسا، استانداردهای دنیوی استفاده شده و کلام پولس دنبال نشده است. کلیسا دنیوی شده و به رهبران اشتباه گوش داده است. تنها زمانی که دوباره به صدای پولس گوش داده شود، امید طلوع می‌کند. برای کسی که به کلام خدا روی نمی‌آورد، هیچ چیز مثبتی در آینده وجود ندارد.
با این حال، رسول ما را تشویق کرده است که روحیه خود را حفظ کنیم. از یک سو او اشاره کرد که کلیسا مسیر اشتباهی را دنبال خواهد کرد (۲۰:۲۹-۳۰؛ دوم تسالونیکیان ۲:۷؛ اول تیموتائوس ۴:۱؛ دوم تیموتائوس ۲:۱۶-۱۷، ۴:۳-۴)، اما از سوی دیگر او چشمان ما را به وفاداری خدا معطوف کرد. به این ترتیب ما در نامه‌های او پیش‌بینی انحراف را می‌یابیم در حالی که به تحقق برنامه‌های خدا در مورد قوم خود اشاره می‌کند. این به ما شجاعت جدیدی می‌دهد و ما را با اطمینان محکمی پر می‌کند که همه فرزندان خدا سالم به ساحل خواهند رسید، به این معنی که آنها مطمئناً سالم به بهشت خواهند رسید.
غذا
پولس همه را در کشتی تشویق کرد که غذا بخورند (اعمال رسولان ۲۷:۳۳-۳۴). این همان چیزی است که ما در زمان‌های آخر نیاز داریم – در روزهای آخر درست قبل از بازگشت خداوند عیسی مسیح، زمانی که طوفان‌ها با شدت زیادی می‌وزند و کشتی کوچک را تهدید به غرق شدن می‌کنند. ما به غذای روحانی نیاز داریم – غذایی «در زمان مناسب» (متی ۲۴:۴۵). ما باید با کلام خدا تقویت شویم تا بتوانیم زنده بمانیم. در اعمال رسولان ۲۷، این اتفاق «هنگامی که روز در حال طلوع بود» (آیه ۳۳) افتاد.
درست قبل از طلوع آفتاب، یک وعده غذایی برگزار شد که در طی آن همه سرنشینان کشتی از غذا سیر شدند. به همین ترتیب، ما در این روزهای آخر قبل از آمدن مسیح، زمانی که طوفان‌ها با خشونت زیادی می‌وزند و کشتی در خطر غرق شدن است، به غذای روحانی نیاز داریم. خوشبختانه، در اینجا خادمی از خدا وجود دارد که هوشیار است و غذای مورد نیاز را در زمان مناسب توزیع می‌کند. از طریق خدمت کلام، ما قدرت جدیدی دریافت می‌کنیم و شجاعت تازه‌ای می‌یابیم. کلام خدا تنها لنگر ماست، زمانی که حمایت‌های انسانی از بین می‌روند. این وعده غذایی – که، به هر حال، می‌تواند به عنوان تصویری از شام خداوند و پرستش واقعی مطابق با اراده او نیز دیده شود – برای سیر کردن همه سرنشینان است.
باید منظره‌ای قابل توجه بوده باشد که همه مردم را در میان طوفان با آرامش جمع شده و این غذا را با شکرگزاری می‌خوردند، که با کلام رسول تشویق شده بودند! خدا نیز برای ما سفره‌ای پهن کرده است، و آن هم در میان طوفان‌های آخرالزمان. بیایید تعلیمی را که خداوند در این روزهای آخر، اینقدر نزدیک به آمدن خود، به ما می‌دهد، به دل بگیریم! بیایید غذایی را که او برای ما آماده کرده است، از دست ندهیم. بیایید غذایی را که او به ما داده است، بگیریم و بدین ترتیب با شجاعت جدیدی منتظر طلوع روز باشیم، «صبحگاهی بدون ابر» (دوم سموئیل ۲۳:۴).
